Miss Jacobs Library

Umysł, który szkodzi. Mózg, zachowanie, odporność i choroba - Paul Martin

2012-02-15T19:00:00.002+01:00

Żyjemy w czasach ogromnej presji. Każdy chce być najlepszy, najbogatszy albo przynajmniej najpiękniejszy - wszak wtedy łatwiej też powiększyć stan konta. Jeśli jednak nie może się tak stać, to chcemy mieć poważny - a przede wszystkim widoczny - powód swojego niepowodzenia. Natura psychiczna jako taka do pożądanych objawów się nie zalicza. No bo jak to powiedzieć?! Zaraz będą na człowieka patrzeć spode łba, szukając przy tym zajęcia dla rąk, aby przypadkiem się nie zarazić nie wiadomo czym. Tymczasem, czy tego chcemy czy nie, to właśnie stan umysłu w dużej mierze decyduje m.in. o naszej podatności na choroby oraz skuteczności kuracji leczniczych. Warto zatem dowiedzieć się, co na ten temat mają do powiedzenia naukowcy.

Pan Martin należy do grona moich ulubionych popularyzatorów nauki. Pisze ciekawe, zabawnie i prosto, gdy trzeba to posuwa się do przytoczenia konstrukcji przysłowiowego cepa. Jego spojrzenie jest wielowymiarowe, więc przypisanie jednej szufladki w kwestii tematyki jest zupełnie niemożliwe; wpływ alkoholu, ruchu, stresu czy też bezrobocia, typy osobowości a podatność na choroby – te i inne zagadnienia znajdziecie właśnie w książce. Autor podpiera się jedynie przykładami badań naukowych, znajdziemy tam również odniesienia do literatury (niekiedy rzuca naprawdę nowe światło na powszechnie znane powieści) i życia codziennego.

Warto zaznaczyć, że książka została napisana w 1997 roku, czyli 15 lat temu. Od tego czasu powstało mnóstwo innych badań i teorii. Niektóre opisane na pewno zostały zrewidowane lub przystosowane do dzisiejszych czasów, bo każda teoria psychologiczna ważna jest tylko do jej obalenia. Mówiąc pod kątem swojego doświadczenia i zdobytej wiedzy mogę stwierdzić, że przeważająca większość – znanych mi wcześniej faktów – jest aktualna i można je śmiało przekazywać dalej.

Podsumowując:

Kolejna świetna pozycja od Paula Martina. Jak zwykle bawi i uczy. Najlepiej czytać w małych dawkach, by nie zwariować. Trzymać z daleka od hipochondryków. :-)

Karaibska krucjata cz. 1 i 2 - Marcin Mortka

2012-02-14T18:00:00.001+01:00

Muszę się Wam do czegoś przyznać. W życiu nie obejrzałam „Piratów z Karaibów”. Ja wiem, że kultowe, że J. Depp i wielu zalicza całą serię do kategorii „must see”. Zawsze jednak głowa podpowiadała mi, że to nie dla mnie i w rezultacie stracę czas, który przecież mogłabym przeznaczyć na coś pożyteczniejszego. Tak było do momentu przeczytania dylogii Marcina Mortki.

William O’Connor to postać wyjątkowa na skalę światową, pirat, jakich mało. Fakt bycia wrogiem numer jeden we własnym kraju, jest niczym przy jego zdolnościach. Kobiety i kłopoty lgną do niego jak metal do magnesu. Nie stroni przy tym od marynarskich rozrywek w postaci trunków wysokoprocentowych, najchętniej spożywa je zamykając się w swojej kabinie. Jeśli chodzi o wcześniej wspomniane kłopoty to zdaje się, że wychodzi z nich cało mając więcej szczęścia niż rozumu w głowie. Dobra passa sprzyja mu również przy doborze załogi. Na pokładzie „Magdaleny” znajdziemy elitarną, specjalnie wyselekcjonowaną grupę zwyrodnialców, wśród których największą sympatią obdarzyć można Sancheza przeklinającego we wszystkich językach świata oraz kuka Butchera, którego potrawy z pewnością nie zadowoliłby podniebienia G. Ramsay’a. Na szczególne wyróżnienie zasługuje też porucznik Edward Love, dżentelmen w każdym calu i w każdej godzinie, zawsze idealnie ubrany, potrafiący zachować spokój ducha w najbardziej nieoczekiwanych sytuacjach.

Dla swego dowódcy zrobią wszystko, wykonają nawet najgłupszy rozkaz – a ten przyjdzie im wypełnić nie raz i nie dwa. Oprócz nich pokład fregaty zamieszkują jeszcze dwie papugi – Pruchło i Barachło, potrafią mówić i robią to w sposób mistrzowski.

Życie pirata zasadniczo ogranicza się do bitew morskich, łupów i zabaw w każdym porcie. Rum leje się strumieniami, a panowie nie grzeszą też siłą swoich mięśni, jeśli zachodzi taka potrzeba. Dopiero w drugiej części dylogii Mortki wychodzi na jaw intryga, która nadaje sens książce i wyznacza kierunek sternikowi, który sami musicie odczytać.

Akcja jest dynamiczna (szczególnie podczas opisów bitew morskich i tych w karczmach), zabawna i przemyślana, choć czasem ciężko w to uwierzyć, jeśli przeliczy się stosunek szczęścia głównego bohatera do jego perypetii. Główny motyw – walka dobra ze złem – jest stary jak świat, ale też zawsze aktualny. Nie ważne, o czym się pisze, ważne jak się to robi. A pan Mortka robi to po prostu dobrze. Z ogromną przyjemnością czyta się opisy codzienności na statku, przybijanych portów czy też elokwentnych wymian słownych. Pisarz uwodzi czytelnika niczym syrena. Mami go swym humorem sytuacyjnym i całym spektrum charakterystycznych postaci - nawet jeśli wydadzą się stereotypowe – którym nie można odmówić uroku; aż buzia się śmieje na samą myśl.

Brawa należą się również za odniesienia do kultury współczesnej – to właśnie sprawia, że lekturę można czytać wiele razy i zawsze znajdzie się w niej coś nowego, bo przecież nasza wiedza stale się powiększa.

Co może sprawiać trudności? Jeśli jesteście szczurami lądowymi tak jak ja, to pewnie nie macie zielonego pojęcia na temat terminologii dot. budowy statków i ich nazewnictwa. „Karaibska Krucjata” to nie podręcznik z opisem cepa. Zostają więc dwa wyjścia: a) zaczerpniecie wiedzy przed przystąpieniem do czytania lub b) tak jak ja, zignorujecie część techniczną i zdacie się na własną wyobraźnię.

Podsumowując:

Bardzo dobrze napisana powieść fantastyczna. Autor jest kapitanem swego statku i czuje wiatr w żaglach. Jeśli oczekujecie dynamicznej akcji i zabawnych perypetii w nie do końca codziennym wydaniu, to pozycje właśnie dla Was.

Pieśń czasu. Podróże - Ian R. MacLeod

2012-02-14T10:00:00.004+01:00

Nie należy oceniać książki po okładce, ani tym bardziej kupować jej pod wpływem impulsu. Jednak co zrobić, gdy okładka jest tak zachwycająca, jak ta na zdjęciu?! Najlepiej dać się ponieść, bo w tym szaleństwie jest metoda. Dlatego też wzbogaciłam swój księgozbiór o pozycje autorstwa I. R. MacLeoda i nie żałuję.

Podróże – zbiór opowiadań

Pisarz zaprasza do podróży przez różne krainy – zarówno te fikcyjne, jak i rzeczywiste, które bez problemu możemy wskazać palcem na mapie - oraz epoki - wiktoriańska, okres kolonizacji Indii, początek rewolucji przemysłowej.

Można śmiało powiedzieć, że pretenduje do tytułu wirtuoza pióra. Dokładność i subtelność jego słów ciągle mnie zaskakiwała. Trochę jakby był impresjonistą, który kropka po kropce, machnięcie po machnięciu malował swoje dzieło. Zjednuje sobie czytelnika już od pierwszego utworu, w którym to wyczarowuje powiewy wiatru delikatnie łaskoczące policzki. Pierwszoosobowa narracja i duży ładunek emocjonalny skupiony wokół bohaterów pozwalają na syntonię uczuć.
Tematyka nawiązująca do obecnej rzeczywistości, przez co czasem trudno jest się całkowicie oderwać od ziemi. Niewolnictwo, rasizm czy też przemijanie ciężko nazwać przyjemnymi i łatwymi tematami, ale kiedy wychodzą spod ręki MacLeoda, to naprawdę ciężko im się oprzeć i nie żałować w momencie zakończenia.

Pieśń czasu

XXI wiek. Historia, której bohaterką jest stara skrzypaczka Roushana. Podczas jednego ze spacerów na pobliskiej plaży zauważa nagiego mężczyznę, którego ciało pokryte jest zadrapaniami i sińcami. Zabiera go do swojego domu, tam odziewa w ubrania męża i dowiaduje się, że cierpi na amnezję. By móc się do niego zwracać w formie osobowej, nadaje mu imię Adam. To przypadkowe spotkanie rozpoczyna proces retrospekcji u artystki, która z chęcią opowiada o swoim życiu, a On odwdzięcza się wiernym słuchaniem. Opowiada o wojnie nuklearnej, plagach, katastrofach ekologicznych, sytuacji politycznej, jak i o tych bardziej osobistych kwestiach dotyczących miłości oraz pracy.

MacLeod zachwyca i jednocześnie przytłacza nadmiarem. Proza wymagająca, napisana niemal poetyckim językiem. Wiele można z niej wynieść, ale tylko pod warunkiem, że wiele się jej ofiaruje – czas, skupienie.
Przedstawiony świat, choć fantastyczny, daje pole do rozważań na temat ludzkich dążeń i kondycji społeczeństwa. Jak daleko posuniemy się, aby osiągnąć obrane cele? Co nas naprawdę spotka i w jakim stopniu będziemy temu winni?
Muzyka nie jest tu jedynie dodatkiem mającym uwiarygodnić postać skrzypaczki. To energia, która pobudza do życia i rozpala zmysły. Zastosowana pierwszoosobowa narracja znowu spełnia powierzone jej zadanie, to właśnie dzięki niej choć raz mogłam poczuć się jak prawdziwy wirtuoz.

„W tej muzyce znalazł się cały świat. Gdy zabrzmiał wirujący taniec trzeciej części, wyczułam, że wszyscy na widowni aż podskoczyli. Chciałam im pokazać. Chciałam, by się śmiali i płakali. Chciałam, żeby zrozumieli. Wszyscy dzieliliśmy to uczucie – cała orkiestra. Struny brzmiały wyraziście. Przejęłam melodię, zakręciłam nią w powietrzu i cisnęłam z powrotem w nich. Byliśmy razem i nie chciałam, by to się skończyło. Nigdy. Basy warczały, a ja unosiłam się wśród nich. Potem zebrałam wszystkie wątki w swoim staccato i wielka bestia muzyki, z którą się zmagałam, bestia będąca czymś więcej niż orkiestrą i Claude’em Vaudinem, ryknęła, po czym padła i zdechła, przebita moim ostatnim, wysokim C.”*

Przy prozie tego kalibru czuję się mała, niegodna. Każdy zachwyt wydaje się tylko cichym westchnięciem, w momencie, gdy powinna zabrzmieć salwa honorowa. Dlatego pozwolę sobie zakończyć, kłaniając się przy tym autorowi najniżej jak tylko potrafię.

P.S. Brawa dla wydawnictwa, które szanuje swojego czytelnika i nie chce go nabijać w butelkę. Dzięki wydaniu „za jednym zamachem” zbioru opowiadań i powieści (która na dobrą sprawę jest również opowiadaniem, tyle że niezwykle długim) w kieszeni zostaje 10-20zł.

*”Pieśń czasu. Podróże” – Ian R. MacLeod, wyd. Mag, str. 335-336

Sekrety ekonomii, czyli ile naprawdę kosztuje twoja kawa? - Tim Harford

2012-02-13T15:00:00.017+01:00

W Warszawie zapachniało Ameryką. Otworzono pierwszą w Polsce kawiarnię Starbucks. Ich kubki wypełnione przeciętnej jakości kawą stały się symbolem kultowym. Teraz każda fashionistka może być niczym amerykańska gwiazdka disneya, a przy okazji jeszcze pochwali się nowymi rękawiczkami. Wg jednej z internetowych grafik ten niepozorny kubek z zielonym logo stał się luksusem dla biednych – czyt. tych bez iPhona. Cena kawy w porównaniu z tym elektronicznym cackiem jest atrakcyjna, ale za co tak naprawdę płacimy? Na to i inne pytania postanowił odpowiedzieć ekonomista Tim Harford.

Przy pomocy jednego kubka autor pokazuje, dlaczego nieruchomości w Londynie i innych miastach są tak drogie, a na cenę czarnego złota składa się m.in. opłata za wyłączność i ilość imigrantów.
W sprzedawaniu wcale nie chodzi o cenę danego produktu, ale o to ile klient chce za niego zapłacić. Zarówno kawiarniom jak i supermarketom zależy na sprzedawaniu produktów z serii Fair trade, bo to sprawia, że klienci znajdują racjonalny powód żeby płacić więcej. Co równie ważne, produkty ekologiczne w sklepach nie są ustawiane obok siebie w celu wygody; gdyby każdy z nich był rozmieszczony w innej części, to konsumenci z łatwością zorientowali się o wysokich marżach i tym samym o wiele rzadziej wkładaliby je do swoich koszyków.

W tej książce poruszonych jest tak wiele zagadnień z życia codziennego, że nie sposób ich wymienić na jednym wdechu. Dlatego pozwolę sobie już tylko wymienić te, które zapadły mi najbardziej w pamięć, mając jednocześnie nadzieję, że potraktujecie to jako zachętę do sięgnięcia po książkę. Dzięki Harfordowi poznałam teorię gier opisaną za pomocą gry w pokera, funkcje cen, które korelują z oczekiwaniami społecznymi, czynniki wpływające na wysokie koszty ubezpieczeń zdrowotnych i powód, przez który nigdy nie będziecie mogli kupić w pełni sprawnego samochodu z drugiej ręki. Przekonałam się o wpływie globalizacji na środowisko naturalne, i nie jest on wcale tak drastyczny jak próbuje nam się wmówić. Jak na dłoni pokazana jest różnica między chińską i rosyjską gospodarką, widać też dlaczego ta pierwsza rozwija się szybciej i sprawniej. Choć na końcu nie znalazłam recepty na wyjście z kryzysu ubogich państw, to przynajmniej przeczytałam o przyczynach, które powodują błędne koło ubóstwa.

Ekonomia w książce Harforda nie jest zbiorem wydumanych teorii, ani też ciągnącymi się w nieskończoność wzorami matematycznymi. Przed czytelnikiem za to roztacza się wizja fascynującej nauki o ludziach, ich upodobaniach i zachowaniach.

Pisarz nie chce być muzealnym eksponatem do podziwiania z odległości, dlatego pisze w sposób prosty i zrozumiały nawet dla najbardziej opornych – do których ja również się zaliczam.

Jedyny problem polega na tym, że została wydana po słynnej już Superfreakonomii. W porównaniu z nią, dowcip jest przyciężkawy i w o wiele mniejszym natężeniu. Choć ekonomista doskonale wyjaśnia mechanizmy rządzące współczesnym światem, to można odczuć lekki niedobór przebojowości, jaką odznaczali się autorzy Superfreaknomii.

Podsumowując:
Dobrze napisana, pokazuje nieznany dotąd większości punkt widzenia. Jest jak kawa, o której w głównej mierze traktuje; pomimo kilku nut goryczy chce się ją wypić do ostatniej kropli.

Lavinia i jej córki. Toskańska opowieść - Marlena de Blasi

2012-02-13T07:34:00.001+01:00

Toskania. O tym rejonie napisano całe oceany książek, a mimo to nadal chętnie do nich sięgam i czytam z zapartym tchem. Sama nazwa zawiera w sobie obietnicę pysznego jedzenia, ogrzewających promieni słonecznych i bezwarunkowej przyjaźni. Właśnie to można znaleźć w książce Marleny de Blasi, choć niekoniecznie podane na złotej tacy.

Remont domu, który należy do Marleny i jej ukochanego wenecjanina, właśnie dobiega końca. Wraz z odejściem robotników kończy się stukanie, zmniejsza się ilość kurzu do sprzątania, nie ma kogo gościć przy stole. Teoretycznie to sytuacja idealna dla pisarki, ale wraz z całym zamieszaniem odeszła też wena. Postanawia, więc spakować kilka najpotrzebniejszych rzeczy i wyprowadzić do skromnej chatki w jednym z toskańskich lasków. Pisanie tam jest tylko przykrywką dla spacerowania na pobliski targ, zrywania pobliskich dobrodziejstw natury i przede wszystkim dla rozmów z tajemniczą Lavinią, właścicielką jednego z tamtejszych gospodarstw. To ona pokazuje, że toskańczycy są ludźmi z krwi i kości, niekoniecznie miłymi, a już na pewno nie przekupnymi. Swoimi wspomnieniami powraca aż do czasów okupacji niemieckiej i okrucieństw, jakie przynosi ze sobą wojna. Jej dociekliwe pytania zmuszają Marlenę do zastanowienia się nad sobą, istotą związku i szczęścia. Niekiedy te wspólne rozmowy przypominają prawdziwa bitwę, toczoną na poważnie i bez przebaczenia, gdzie do końca nie wiadomo, kto zwycięży i jaka będzie wygrana.

Książka napisana w sposób ciepły, choć z małą dawką goryczy dla równowagi. Akcja napisana w punkt; rozdziera serce czytelnika by po chwili przynieść mu ukojenie. Są wzloty i upadki, rozstania i powroty, narodziny i śmierć. Trzyma czytelnika w napięciu do ostatniej chwili.

Widać ogromny szacunek i wdzięczność jaką Marlena obdarzyła nestorkę rodu. Wzniosła ją na podium i pozwoliła grać pierwsze skrzypce, sama zaś zadowoliła się kilkoma przerywnikami, które pozwoliły Lavinii odetchnąć i nabrać sił na kolejne scenowe zmagania.

Mój egzemplarz jest z każdej strony obklejony karteczkami, które kierują do fragmentów opisujących przyrządzanie potraw. Choć nie ma tu dokładnych przepisów, to można pokusić się na eksperymenty; bo przecież gotowanie to jedna wielka zabawna. Dzięki toskańskiej opowieści możemy delektować się – przynajmniej w wyobraźni – m.in. smażonymi kiełbaskami moczonymi w winie, riccottą z miodem kasztanowym i świeżym pieprzem, jabłkami smażonymi w winnym cieście i maczanymi w cukrze z rumem. Marlena pokazuje, że gotowanie i jedzenie to nie tylko czynność służąca egzystencji, to przede wszystkim styl życia.

Mogłabym napisać, że panie zbyt szybko przypadły sobie do gustu i właściwie nie wiadomo, dlaczego to właśnie Marlenie Lavinia zechciała powierzyć swoje sekrety. Tylko po co? Tego rodzaju powieści powstają – co zresztą sama autorka w książce przyznaje - dla osób, które poszukują emocji konkretnego rodzaju. Chcemy widzieć tą wielką włoską rodzinę, która zasiada do stołu; mieć pewność, że niezależnie od dzielących ich poglądów, zawsze pójdą za sobą w ogień. Marzymy by móc znaleźć się kuchni, gdzie w jednym garnku miesza się przeszłość z teraźniejszością, a wokół unosi się iście niebiański zapach. Zaś przy każdym końcu pragniemy być częścią tego nieokiełznanego i fascynującego chaosu, jaki zawsze towarzyszy toskańskim – i nie tylko – rodzinom.

Podsumowując:
Książka idealna dla tych, którzy szukają odskoczni od dnia codziennego. Pyszne jedzenie połączone z sentymentalną podróżą do przeszłości i fascynacyjącą teraźniejszością.

Tam gdzie ty - Jodi Picoult

2012-02-12T10:14:00.000+01:00

Wg starej polskiej maksymy do zakochania jeden krok i trzeba go zrobić jak najprędzej. Najczęściej jednak owy krok robimy nieświadomie, stąd m.in. w filmach możemy spotkać się ze scenami, które kończą się banalną puentą pt. „Po prostu tak wyszło”. Literackim przykładem tego zjawiska jest historia Zoe, głównej bohaterki najnowszej powieści J. Picoult „Tam gdzie ty”.

Elementem „niezwykłym” i częściowo odróżniającym jest orientacja Zoe. Poznajemy ją jako zadeklarowaną i zaobrączkowaną heteroseksualistką, jednak po kilku ważnych i traumatycznych przeżyciach znajduje ukojenie w ramionach przyjaciółki, w której (a jakże!) zakochuje się z wzajemnością.
Jej największym marzeniem jest posiadanie dziecka. Niestety były mąż cierpi na genetyczną przypadłość, która zmniejsza jakość i zdolności reprodukcyjne plemników. Zoe zaś z różnych powodów nie jest w stanie donosić ciąży do momentu rozwiązania. W momencie, gdy zaczęła się godzić z tym wyrokiem losu, pojawia się nowa możliwość. Wszak w związkach lesbijskich ilość macic ( i tym samy żywych inkubatorów) zwiększa się do dwóch. Aby osiągnąć cel wystarczy dostać jedynie zgodę na wykorzystanie zamrożonych zarodków. Rzecz jasna nie jest to wcale tak proste, a nawet prowadzi do długiego i bolesnego dla obu stron procesu sądowego, który zresztą jest stałym elementem w książkach J. Picoult.

Historia Zoe to tylko jedna z trzech stron. Dwie pozostałe należą do byłego męża, Maxa i aktualnej partnerki, Vanessy. Jednak te poznacie już zaglądając do lektury.

Z przykrością muszę stwierdzić, że nawet długie odstępy czasowe nie są w stanie zamaskować zapachu „odgrzewanego kotleta”. Serwuje się czytelnikowi ten sam schemat, sposób kreowania bohaterów i wątków. Każda z postaci na swój sposób mnie drażniła. Panie zbyt mocno i przez to sztucznie starały się udowodnić, że bycie lesbijką nie oznacza noszenia krótkich włosów i zaniedbania swojego ciała, a w związku żadna z nich nie ma potrzeby przyjmowania roli mężczyzny. Obie łączy „cudowna” telepatia – czyt. nie trzeba nikogo sto razy prosić o wyniesienie śmieci. Zaś Max jest życiowym nieudacznikiem, któremu z trudem przychodzi konstruktywne myślenie, bo mózg zżarła mu zazdrość i przynależność do kościoła prowadzonego przez maniakalnego pastora.

Plus za wybór tematu równoważy minus za formę jego przedstawienia. Dobro dziecka, które powinno być najważniejsze, schodzi tutaj na drugi, odległy plan. Fanatycy z Kościoła Wiecznej Chwały oczekują darmowej reklamy, którą ma spowodować proces. Natomiast Zoe bardziej pragnie zrealizować cel, który wyznaczyła sobie jako mężatka niż rzeczywiście stworzyć dziecku kochający dom. Pisarka wolała grać na emocjach czytelników niż przedstawić rzeczowe spojrzenie na sprawę wychowywania się w rodzinach homoseksualnych. A te kilka przytoczonych badań podczas procesu to dwie jaskółki na niebie, które wiosny nie czynią.

W poprzednich powieściach, które dane było mi przeczytać, autorka wstrząsała czytelnikiem, wręcz chciała rozbić jego serce na milion kawałków by następnie je posklejać i przynieść mu tym samym ulgę. Tym razem zrealizowała jedynie połowę tego planu, bo moje serce nadal potrzebuje kleju. Zakończenie było przewidywalne i zupełnie zbędne, nie wniosło ono niczego sensownego do mojego spojrzenia na obraną tematykę.

Do książki została dołączona płyta, na której nagrane piosenki mają być adekwatne do konkretnych rozdziałów. Niestety ja nie potrafiłam zdzierżyć głosu piosenkarki, więc nijak nie mogę stwierdzić czy teksty są mądre i czy rzeczywiście są adekwatne. Wybaczcie, ale poświęcać 40 minut życia na coś, co denerwuje od pierwszej sekundy to zdecydowanie za dużo.

Podsumowując:
Książka dobra dla wielbicieli pani Picoult i być może dla tych, którzy dopiero chcą rozpocząć przygodę z tą pisarką. Ci zaś, którzy się zawiedli na poprzednich pozycjach nie znajdą tutaj argumentów do zmiany zdania. Schematyczna i przewidywalna do bólu.

Seks, który zniewala mężczyznę - J. Larousse i S. Sade

2012-01-19T20:59:00.000+01:00

Jako ludzie lubimy dowcipy z podtekstem erotycznym, ale gdy przychodzi czas na prawdziwą i szczerą rozmowę to okazuje się, że nic nie wiemy. Powielamy zasłyszane niegdyś opinie, damy sobie uciąć rękę za panujące obecnie mity. Czasem więc warto sięgnąć po wiedzę. To nie boli, a można się wiele dowiedzieć – np. z książki „Seks, który zniewala mężczyznę” autorstwa J. Larousse i S. Sade.

Panie wybrały metodę małych kroków. Zaczynają od tego, co pierwsze przychodzi na myśl w związku z przyrodzeniem. Jego rozmiar. Śmieszą czytelnika przytoczonymi przykładami określeń, jakimi posługujemy się na co dzień (Jednooki wąż i Broń Masowej Satysfakcji – Tylko facet mógł to wymyślić) i ku małej uciesze pań rozwiewają mit na temat stopy/dłoni, która ma zaświadczać o imponujących gabarytach.

Z każdym kolejnym krokiem jest już coraz goręcej. Przechodzimy do spraw poważniejszych, takich jak pieszczoty i związane z nimi zabawki, uczymy się kusić i prowokować. Na końcu – już po wyczerpującej gimnastyce, ale nadal jeszcze w łóżku - możemy porozmawiać o tym, co tak naprawdę podnieca, czego nie lubimy, czego chcielibyśmy spróbować.

Dla mnie najważniejsze przesłanie płynące z tego poradnika brzmi: Rób to, co sprawia ci przyjemność i bądź sobą. Autorki nie każą naginać rzeczywistości, ani też chudnąć i wyginać śmiało ciało byle tylko jakiś „królewicz” nas zauważył. Traktują seks jako dopełnienie związku, a nie jego początek – choć dalekie są od moralizowania swoich czytelniczek. Wyraźnie zaznaczają, że książka może jedynie wskazać pewną drogę, ale jeśli z jakiś powodów jej nie wybierzemy to nie znaczy, że jesteśmy gorsze/niekompletne.

Skrępowanie podczas czytania? Nie ma takiej możliwości. Seks omawiany jest tutaj z perspektywy dwóch płaszczyzn – kulturowej i biologicznej. Wszelkie porady dot. pieszczot i innych kwestii opisane są z niemal techniczną dokładnością. Pozostałą treść stanowią przytoczone - bardzo ciekawe - badania, wypowiedzi ekspertów oraz samych zainteresowanych, czyli mężczyzn.

Warto zaznaczyć, że na pewno nie jest to na pewno poradnik, który można z lekkim sercem polecić młodej dziewczynie, która dopiero poznaje siebie, więc nie liczcie na to, że wyręczy Was z rozmowy z córką. Zdecydowanie największy pożytek z lektury będą mieć kobiety aktywne w sferze seksualnej, które naukę o pyłkach i pszczółkach już dawno mają za sobą.

Podsumowując:

Pozycja idealna dla tych, którzy chcą podgrzać temperaturę w sypialni, lub po prostu miło spędzić czas, poznając przy okazji parę ciekawostek, które zrobią furorę na każdej imprezie.

Zimowa inspiracja z dobrą wróżbą czyli Ciasto z białą czekoladą

2012-01-18T10:45:00.000+01:00

Za oknem śniegu coraz więcej. Nie zrozumcie mnie źle. Ja bardzo lubię ten biały puch, ale gdy leży sobie na innej szerokości geograficznej. Okazja zaprezentowania nowego płaszcza czy butów cieszy tylko do momentu, gdy owe rzeczy nie zaczynają przemakać. Po powrocie z takiego pokazu mody marzę tylko o kubku gorącej czekolady/herbaty i kawałku pysznego ciasta. Dlatego dzisiaj zapraszam Was na ciasto z białą czekoladą. Niech te jajeczka przypominające o Wielkanocy służą za dobrą wróżbę, która zakończy okres monotonii kolorystycznej.

Ciasto:

250g masła

140g białej czekolady

250ml mleka

1 łyżeczka ekstraktu waniliowego

250g mąki samo-rosnącej*

½ łyżeczki sody

300g cukru trzcinowego

2 jajka

Szczypta soli

Dekoracja:

300g kremowego twarożku (np. Philadelphia)

85g miękkiego masła

100g drobnego cukru

kolorowe jajka, posypka - wszystko to, co macie pod ręką

Nagrzać piekarnik do 160C w przypadku elektrycznego piekarnika i 140C w przypadku gazowego.

Masło, czekoladę, mleko i ekstrakt waniliowy wlać do garnka i delikatnie podgrzać, aby wszystkie składniki się roztopiły.

Po zdjęciu z ognia, do płynu dodać składniki sypkie i jajka.

Przelać ciasto do okrągłej formy (najlepiej wyłożonej papierem) i piec ok. godziny, aż do złotego koloru. Pamiętajcie, że jeśli ciasto za szybko nabiera koloru zawsze można je przykryć papierem i dalej piec. Po upieczeniu należy wystudzić.

Kremowy serek zmiksować z cukrem i masłem. Pokryć ciasto wedle uznania. Możecie użyć do tego zwykłego noża, możecie pobawić się szprycą. Posypka jest przyjemna dla oka, ale nie ma przymusu - ciasto i bez niej świetnie smakuje.

*Przepis pochodzi z brytyjskiej gazety stąd też niezwykle popularna tam mąka samo-rosnąca. Ciężko ją dostać w polskich sklepach, ale można zrobić ją samemu. Na 150g mąki pszennej wystarczy dodać pół łyżeczki sody i pół łyżeczki proszku do pieczenia.

Przepis i zdjęcie pochodzą z magazynu BBC Olive – April 2011

Orzechowa fantazja pod chmurką.

2012-01-17T11:52:00.000+01:00

Sesja. Mimo wszystkich utrudnień jakie za sobą niesie, lubię ją. Dlaczego? Jest adrenalina, ale przede wszystkim to rozgrzeszenie dla każdej zjedzonej słodkości. W każdym przysmaku kryje się składnik, który ma wspomóc moje myślenie i koncentrację na nudnym jak flaki z olejem materiale. Dzisiaj będą to orzechy.

P.S. To również ciasto zrobione i skonsumowane z okazji wygrania przez L. Messiego Złotej Piłki. :-)

Spód

50g masła

175g ciasteczek orzechowych

Nadzienie:

5 listków żelatyny (jeden listek waży 1.66g)

500g ricotty

175g masła orzechowego (ja preferuję bez dodatku cukru)

175g Golden Syrup (kupnego lub zrobionego z tego przepisu)*

150ml mleka

Dekoracja:

270ml kremówki

2 łyżeczki brązowego cukru lub zwykłego w ostateczności

1 połamany batonik orzechowy / orzechy w karmelu lub cokolwiek innego, co macie akurat pod ręką.

Okrągłą formę do ciasta (o średnicy 20cm) wysmarować oliwa i wyłożyć folią. Warto się postarać by folia przylegała równo i tym samym była gładka.

W mikserze pokruszyć ciasteczka razem z masłem, składniki muszą się dobrze połączyć.**
Następnie wyłożyć masą spód formy i schłodzić.

W misce/garnku zamoczyć żelatynę i pozwolić jej nasiąknąć. W tym czasie należy zmiksować ricottę z masłem orzechowym i Golden Syrup. Wybór konsystencji masy zależy od Was, ja preferuję gładką.

Odcisnąć żelatynę i przełożyć ją do garnka z mlekiem. Delikatnie podgrzać by żelatyna się rozpuściła, a następnie dodać do masy serowej. Schłodzić.

Przed podaniem ubić śmietanę z cukrem i pokryć nią wierzch deseru. Dekoracja dowolna.

UWAGA: Sernik jest niezwykle kaloryczny. 1 porcja (jeśli przyjmiemy, że będzie ich 8) posiada AŻ 743 kalorie. Takie poświęcenie wymaga, więc naprawdę duuuużej okazji. :-)

*Golden Syrup można kupić np. w Marks&Spencer. Cena dużej butelki nie przekracza 10zł, zostanie, więc sporo jako dodatek do naleśników i innych słodkości.

** Jeśli nie chcecie brudzić miksera, możecie włożyć ciasteczka do plastikowego woreczka i potraktować je wałkiem do ciasta – świetny sposób na wyrzucenie z siebie złych emocji. :-) Po rozdrobnieniu ciasteczek w misce należy dokładnie wymieszać je z masłem, ten sposób zajmuje więcej czasu i energii, ale niektórzy tak lubią. :-)

Przepis i zdjęcie pochodzą z magazynu Bbc Good Food - November 2011

Na szczyt góry - Arne Dahl

2012-01-08T17:15:00.000+01:00

Dla szwedzkiej policji szykuje się kolejny okres wytężonej pracy. Wybuch w więzieniu, który kończy się śmiercią ważnego gangstera. Wzmożona aktywność pedofilów w sieci. Bójka w jednym z pubów, grupa kibiców połączona ze szklanym kuflem piwa powoduje kolejny bezsensowny zgon. Niezwykle krwawa rzeź na terenach przemysłowych, wybuch bomby i strzelanina jakby z karabinu maszynowego – strzelano bez patrzenia na kierunek.

Każde z tych przestępstw podchodzi pod inny paragraf i inny wydział śledczy. Każde przypada parze z rozwiązanej już Drużyny A, której specjalnością byli seryjni mordercy i wątki kryminalne na światową skalę. Grupę tworzyli najlepsi policjanci - bystrzy, odważni, oczytani i inteligentni. Praca, która przyszło im wykonywać zmuszała do codziennego, niemal 24 godzinnego wysiłku. Nie było dni wolnych, zaś o wakacjach można było już zupełnie pomarzyć. Nic więc dziwnego, że wszyscy zżyli się ze sobą i utrzymywali kontakt nawet po niesłusznej degradacji. Dzięki stałej więzi i wrodzonym/zdobytym zdolnościom komisarzom udało się połączyć ze sobą wszystkie pozornie nie pasujące do siebie wątki i dać początek nowemu, ekscytującemu śledztwu.

Arne Dahl dzięki swojej najnowszej powieści wyrasta na mistrza skandynawskiego kryminału. Pisze w sposób mądry i przemyślany, nie szczędząc przy tym czytelnikowi dużej dawki emocji. Spotkanie z jego głównymi bohaterami jest czystą przyjemnością, nawet jeśli w tym stwierdzeniu kryję się nutka masochizmu. Stworzył ludzi z krwi i kości, którzy nie są jedynie brzydkimi marionetkami. Oni czują, myślą i działają. Nie są idealni, czasem ponoszą ich emocje, czasem powiedzą o tych kilka słów za dużo. Bez wątpienia są eskapistami, muszą nimi być, by móc zachować, choć odrobinę normalności.

W przypadku książek Dahla wątek polityczno-społeczny nie jest tylko „miłym” dodatkiem, to trzon fabuły. Dzięki niemu napędza akcję i jeszcze bardziej wdziera się do głowy czytelnika. Co ważne, pisarz nie ocenia jednoznacznie swoich bohaterów, nawet jeśli w opinii są najgorszymi kanaliami. Jednocześnie też nie ugładza ich czynów, nie próbuje zmniejszyć ładunku emocjonalnego. Bo ile do trupów – nawet tych poćwiartowanych – można się przyzwyczaić i następnie analizować „finezję" twórcy, to pedofilia nigdy nie będzie dla zdrowego człowieka normalnością. Dahl nie zamiata sprawy pod dywan, nie możemy przełączyć kanału w telewizorze, musimy się zmierzyć z własnymi uprzedzeniami i lękami.

Pisarz jest świetnym psychologiem i obserwatorem w jednym. Ukazuje swojemu czytelnikowi wszystkie odcienie tęczy i szarości. Chwile osobistego szczęścia przeplata z przykrymi obowiązkami w pracy policjanta. Pokazuje, że trud włożony owocuje w satysfakcję, choć ma ona niezwykle gorzki posmak.

Jeśli chodzi o samą intrygę to jedyne, co mogę i powinnam powiedzieć to: chapeau bas!

Podsumowując:

Genialny kryminał społeczno-polityczny. Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Po nim na pewno długo nie zaśniecie.

Cała nowa ja - Shari Low

2012-01-08T10:42:00.002+01:00

Cześć. Nazywam się Leni Lemond. Jestem przeciętną kobietą, pracownicą firmy sprzedającej urządzenia sanitarne. Nadal młoda, choć z każdym dniem bardziej duchem niż wiekiem.
Poczuciem humoru i niezdarnością dorównuję samej B. Jones. Niestety mój obecny szef w niczym nie przypomina Daniela Cleavera, a z krzaków za rogiem nie chce wyskoczyć - z zupełnie nieznanych mi powodów- odziany w kultowy już sweter Mark Darcy. Zamiast amantów mam dwoje wiernych przyjaciół. Fryzjera, choć nieziemskiego przystojny to w cale a wcale nie jest gejem i „Panią od wszystkiego” w telewizji śniadaniowej, która bez wątpienia nieustannie wzoruje się na teściowych z piekła rodem. W przeciwieństwie do nich moje życie jest przewidywalne i nudne. Jeśli masz pomysł jak to zmienić, odezwij się. Możesz być moim nowym pracodawcą lub partnerem życiowym. Czekam

Brzmi desperacko, prawda? Całe szczęście, że gwiazdy – a dokładnie mówiąc pewna astrolożka imieniem Zara – zechciały odpowiedzieć. Tym sposobem Leni nie tylko zyskuje nową pracę, ale też i 12 nietypowych szans na spotkanie miłości swojego życia. Dwanaście randek, każda z innym znakiem zodiaku. Wystarczy tylko pójść, dobrze się bawić/uniknąć śmierci z rąk psychopaty i szczegółowo opisać w późniejszym raporcie. Jednak jak to w życiu bywa, koniec jest początkiem...

Shari Low napisała ciepłą, zabawną i niezwykle urzekającą powieść.

Przyznam się, że dla mnie jest to wyjątkowo osobista pozycja. Odnalazłam w niej sporo wątków autobiograficznych, styl mówienia i postrzegania świata, który utożsamiałam jakiś czas temu.

Akcja jest jak jazda kolejką w lunaparku. Wpierw spokojnie, przyjemne widoki wokół. Następnie cały gaz do dechy i jazda bez trzymanki, z krzykiem i innym atrakcjami. By wreszcie zatrzymać się, odczuć zaskoczenie – bo przecież zawsze myślimy, że to się nigdy nie skończy.

Wielowymiarowe i rzeczywiste postacie sprawiają, że od razu chcemy się z nimi zaprzyjaźnić lub toczyć wojnę. Są źli szefowie, cudowni przyjaciele, tabuny mężczyzn – ci nudni, synkowie mamusi, nawiedzeni psychiatrzy, bałwany z przerośniętym ego, sympatyczni i przeciętni, szare myszki i koty w worku. Każdy znajdzie coś dla siebie.

Autorka sprawiła, że zupełnie zapomniałam o tym, z jakim gatunkiem mam do czynienia i cieszyłam się chwilą. Nie raz doprowadziła mnie do łez z powodu śmiechu, parę razy zdarzyło mi się krzyknąć „Wiedziałam!”, a mimo to i tak dalej czytałam z tym samym zaangażowaniem. Pisze w sposób lekki, używając przy tym zabawnych eufemizmów i metafor. Brawa za to, że zakończenie tej powieści wcale nie jest oczywiste i pani Low sprytnie wykorzystuje sytuację, żeby zwodzić czytelniczkę za nos.

Podsumowując:

Dobrze napisany współczesny romans. Zabawny i nieotumaniający, jak to zwykło bywać w tym gatunku. Polecam, jeśli potrzebujecie chwili relaksu.

Naprawdę krótki i subiektywny przegląd filmowy cz. 2

2012-01-06T21:27:00.001+01:00

O czym?

Film opowiada o amerykańskim turyście (Johnny Depp), który znajduje się w niebezpieczeństwie z powodu spisku uknutego przez agentkę Interpolu (Angelina Jolie). Kobieta wykorzystuje go jako przynętę, by wywabić z kryjówki nieuchwytnego przestępcę, z którym kiedyś miała romans.

Moje zdanie:

Piękna femme fatale i mężczyzna, który i bez niej jest chodzącym nieszczęściem. Brak akcji, szybkich pościgów i dobrych dowcipów. Film jest totalnie nierzeczywisty, wręcz karykaturalny –czyt. scena, gdy Depp ucieka po dachu przed chcącymi go zabić rosyjskimi zbirami. Angelina z kolei gra bardziej kobietę z fantazji niż życiową partnerkę, i to fantazję mężczyzny o bardzo ubogiej wyobraźni.

Gdyby nie poboczne zajęcia – pisanie smsów, przeglądanie fejsa – pewnie ziewałabym, co kilka sekund. Odchodząc i wracając po dłuższej chwili miałam wrażenie, że akcja nie posunęła się nawet o milimetr, nic nie straciłam.

To nie jest też film o widokach, w które słoneczna Italia obfituje. Jeden pięciogwiazdkowy hotel i kilka weneckich kanałów wiosny nie czyni.

Oddając jednak cesarzowi, co cesarskie trzeba powiedzieć, że para wygląda zjawiskowo. Wystarczyłby dobry fotograf i sesja do Vogue’a gotowa. Mimo, że Biblia Mody jest dwa razy droższa niż bilet do kina, to zapewniłaby dużo lepszą i wysublimowaną rozrywkę, do której pretenduje Turysta.

O czym?

Emmę poznajemy odzianą w eleganckie suknie, noszącą drogą biżuterię i torebkę od Hermesa. Zimna uroda doskonale dopełnia jej charakter . Zdystansowana, tajemnicza i eteryczna. Z pochodzenia jest Rosjanką z biednej rodziny, dorastającą w czasach komunizmu. Potrafi dopasowywać się do sytuacji, zawsze jest nienagannym dodatkiem do garnituru swojego męża. Dopiero odpowiedni mężczyzna pozwala jej zrzucić uwierający gorset idealnej pani domu i założyć zwykły t-shirt, ukazując przy tym bardziej ludzkie oblicze, żyć w swoim ciele tu i teraz. Gdyby tylko owy mężczyzna nie był przyjacielem syna...

Moja ocena:

Scena jedzenia krewetek przez Emmę przez długi czas nie będzie można wyrzucić z pamięci. Te powolne i dystyngowane ruchy, zamknięte powieki i delikatny uśmiech w kącikach ust. Tu żyje się dla jedzenia, ono stanowi najsłodszą rozkosz dla zmysłów.

Nie znajdziecie tu szybkich zwrotów akcji. Nie chodzi tu o zaskoczenie widza, choć i tego nie brak. Reżyser jest mistrzem gotującym risotto, stopniowo dolewającym bulionu za pomocą chochli, gdy w tle pobrzmiewa muzyka klasyczna. „Jestem miłością” jest jak danie, którym należy się delektować, rozcierać na języku by poznać jak najwięcej smaków.

Anne Holt - Śmierć demona

2012-01-04T23:54:00.000+01:00

Ośrodek wychowawczy dla dzieci z „trudnym charakterem”. Pracownicy na pierwszy i drugi rzut oka darzą się szacunkiem i zaufaniem, w większości pracę traktują jako powołanie do momentu, kiedy pojawia się Olav. Dwunastoletni chłopiec, który odbiega od swoich rówieśników zarówno gabarytami jak i usposobieniem. Jest głośny, nie respektuje norm panujących w placówce i doprowadza opiekunów na skraj wytrzymałości. W zasadzie nic takiego, w końcu za to im się płaci i czymś musiał się „wyróżniać”, skoro tam trafił.

Dni mijały, a jedyną prawdziwą rozrywką był telewizor. Zapewne byłoby tak dalej, gdyby nie morderstwo dyrektorki, cios zadany nożem prosto w serce. Kto miał odwagę zabić człowieka, patrząc mu przy tym prosto w oczy? Olav, mąż czy może jeden z pracowników?Tego właśnie ma się dowiedzieć Hanne Wilhelmsen, tym razem już jako pani komisarz.

W przypadku kryminałów autorzy zwykle wybierają jedną z dwóch dróg – dawkowanie informacji dot. śledztwa lub pisanie o wszystkim innym. Anne Holt wybrała tą drugą, czasem tylko pozwalając sobie na zbaczanie z niej - wtedy też podsuwała nowe tropy.

Z przykrością muszę stwierdzić, że w kreowaniu głównej bohaterki ważniejsza była orientacja seksualna niż bystry umysł. Wpycha się ją w stereotyp lesbijskiego związku. Hanne w tym duecie musi nosić spodnie, bo przecież jest policjantką. Jej ruchy są kanciaste w stosunku do partnerki, problemy próbuje zasłaniać pożądaniem, rozlewa piwo, nie umie rozmawiać o przyszłości, na łzy partnerki reaguje paraliżem wszystkich kończyn. Takie przedstawienie postaci mogłabym „zaakceptować” u polskiego autora, ale nie u Norweżki, która wywodzi się z kraju wielkiej tolerancji i otwartości.

Pozostałe postacie (za wyjątkiem jednej) również nie wyróżniają się niczym szczególnym. Robią to, czego od nich wymaga zajmowane stanowisko. Ciężko się z nimi identyfikować, są zbyt płasknie by szukać ich odpowiedników w realnym życiu.

Kryminał skandynawski nie może się obejść bez poruszania tematyki społecznej. Tym razem przybliżone jest życie dziecka z uszkodzeniami mózgu, których nie można naprawiać, a które poważnie rzutują na funkcjonowanie w społeczeństwie. Pisarka pokusiła się na narrację z perspektywy matki, zabieg zresztą udany. Osamotnienie, potrzeba pomocy, miłość do dziecka kontra państwo, które pojawia się jedynie by zminimalizować konsekwencje swojej wcześniejszej obojętności.

„Śmierć demona” to sprawnie skonstruowany i napisany lekkim piórem. Czyta się błyskawicznie, co niestety skutkuje równie błyskawicznym zapominaniem. Nie miałam gęsiej skórki, ani też ciarek chodzących po plecach. Rozwiązanie zagadki nie było dla mnie zaskoczeniem, właściwie znałam je już od połowy książki.

Podsumowując:

Na pewno są książki lepsze, ale są też i dużo gorsze. Dobrym - i zarazem jedynym - powodem by zapoznać się z twórczością pani Holt jest wątek społeczny, który jak zawsze jest ważniejszy niż samo morderstwo. Pisarka nie wymaga od czytelnika dużego wysiłku intelektualnego, więc może się nadawać dla tych, którzy pragną odprężenia. Ja, mimo wszystkich wymienionych wyżej minusów, nie mam poczucia straty czasu.

Ciasto jogurtowo-cytrynowe

2012-01-03T12:24:00.000+01:00

Jeść trzeba. Najlepiej smacznie. Niby każdy to wie i chciałby nawet stosować, ale zawsze zasłania się tabliczką „Brak czasu”. Więc postaram się udowodnić, że można piec smacznie, przy niewielkich pokładach umiejętności i szybko.

Ciasto jogurtowo-cytrynowe

1 ½ szklanki mąki

1 ¾ łyżeczki proszku do pieczenia

½ łyżeczki sody

¼ łyżeczki soli

¾ szklanki cukru (choć tą ilość można modyfikować)

150 ml jogurtu greckiego

3 jajka

1 ¾ łyżeczki startej skórki z cytryny

75 ml oleju

Syrop:

¾ szklanki cukru

75ml soku z cytryny

W małej misce wymieszać wszystkie sypkie składniki.

W dużej misce za pomocą rąk rozetrzeć cukier ze skórką cytrynową. Przy pomocy miksera lub trzepaczki (jeśli akurat pracujecie nad kondycją mięśni) dodać jogurt i jajka, wmieszać olej. Stopniowo dodawać składniki suche, najlepiej zrobić to na 2 tury.

Powstałą masę przelać do prostokątnej formy (20 x 10 cm) wyłożonej papierem do pieczenia.

Piec w 180C przez ok. 40-45 minut. Najlepiej nakłuć środek ciasta patyczkiem do szaszłyków, jeśli wychodzi suchy tzn., że ciasto jest gotowe.

Po upieczeniu poczekać 5 minut i wyjąć ciasto na kratkę, pozbawiają je przy tym papieru do pieczenia.

Syrop: W małej misce (może być ta po suchych składnikach, rzecz jasna po uprzednim wytarciu ścierką) połączyć sok cytrynowy z cukrem, aż do rozpuszczenia.

Za pomocą pędzelka lub łyżki polewać syropem, kiedy ciasto jest jeszcze ciepłe. Można zrobić kilka nakłuć za pomocą patyczka, aby ciasto lepiej wchłonęło syrop.

Zostawić do całkowitego wystygnięcia.

Smacznego! :-)

Mowa trawa: Słownik piłkarskiej polszczyzny - Marcin Rosłoń

2012-01-01T18:45:00.003+01:00

Jakiś czas temu moja przyjaciółka zapytała mnie, o czym chciałabym porozmawiać z mężczyznami będąc w ciele jednego z nich. Odpowiedź padła niemal natychmiastowo – „O piłce!”. Niezależnie od tego ile wiem o futbolu, ile meczy przyszło mi obejrzeć, ile dni cierpiałam z powodu zdartego gardła dla większości z nich zawsze będę jedynie „egzotyczną ciekawostką”. Marcin Rosłoń jako jeden z nielicznych otworzył przede mnie drzwi do męskiego świata, za co jestem mu ogromnie wdzięczna.
Rosłonia zna każdy fan piłki. Jest (wg mnie) jednym z najlepszych komentatorów i dziennikarzy sportowych. Wystarczy minuta by przekonać się jak dużym jest pasjonatem, bo futbol drodzy państwo to nie bezmyślne kopanie okrągłego obiektu, to styl życia. Tak rozumując, nikogo nie powinien dziwić fakt, że postanowił rozszerzyć pole swoich wpływów i wydał książkę.
„Mowa trawa” nie ma nic wspólnego z katowaniem czytelnika suchymi faktami. Każde hasło przyprawione jest szczyptą humoru, wzbogacone o anegdotę i osadzone w codzienności.
Początkowo myślałam, że potrzebne będzie tu dużo dawkowanie treści np. kilka haseł w ciągu dnia przeczytanych w różnych odstępach czasu, między jednym a drugim zadaniem. Praktyka okazała się zupełnie inna. Nim zdążyłam się obejrzeć, miałam za sobą połowę książki. W wielu przypadkach autor idealnie odzwierciedlał moje myśli i opisywał to, czego oczekiwałam. Wiedział doskonale, że nie da się mówić o przeklinaniu bez odniesień do W. Rooney’a, nie można też pominąć Messiego jako boiskowego sreberka lub też podania Iniesty w meczu z Polską w 2010 roku.
Autor jest tutaj niczym Barcelona w swoim ostatnim meczu z trzecioligowym Hospitaletem. Gra pełne 90 minut, zawsze na 100% i zawsze dla kibiców/czytelników.
Jednak kim byliby piłkarze bez Pepa Guardioli? No właśnie. Tak samo książka nie byłaby pełna bez Andrzeja Jankowskiego i jego ilustracji, które wspaniale współgrają z tekstem i są przyjemne dla oka.

Podsumowując:
Świetnie napisana pozycja. Idealnie łączy naukę z zabawą. Doskonały prezent dla czytelników w każdym wieku.

Fejsbukowe wieści czyli co nowego.

2011-12-30T15:11:00.001+01:00

Film

Były piękne suknie, kilka ładnych widoczków i niekiedy zapierające dech w piersiach wnętrza. Nie było za to kunsztu, jaki pokazała Colette w książce, nie było tajemnicy i magii niedopowiedzenia. Choć zapewniono bajeczną scenografię to nie oddano tym atmosfery belle epoque. Czytając „Cheri” marzyłam o epoce, która odeszła i nigdy nie wrócić. Czułam się głęboko zawiedzona, gdy moje oczy wynurzały się znad książki i obserwowały współczesną, trochę szarą, rzeczywistość. Gdy oglądałam „Cheri” z łatwością dzieliłam czas między telewizor, książkę i pisanie smsów do przyjaciółki. – To mówisz wszystko o tym filmie, co chciałabym powiedzieć.

FOTOGRAFIA

I. William Klein

Panie i panowie przed Wami Mistrz, William Klein. Urodzony w Nowym Jorku, przez większość życia zamieszkujący Paryż. Studiował na Sorbonie, był uczeniem samego Fernanda Legera, który zachęcił go do wyjścia na ulicę. Swoją przygodę ze sztuką zaczął od murali, dopiero potem zaczął fotografować zainspirowany miastem, w którym się urodził. Nie dbał o parametry techniczne, stąd jego zdjęcia często były nieostre. Jednak to właśnie ten przejaw buntu wobec sztywnym kanonom sprawił, że został zauważony przez dyrektora artystycznego amerykańskiego Vogue’a.

II. ELLEN VON UNWERTH

Jedna z najlepszych współczesnych fotografek, mistrzyni kobiecej fotografii erotycznej – Ellen von Unwerth.

W jej fotografiach odbija się zmysłowość, radość z bycia kobietą, seksapil, zalotność. Nawet jeśli modelka jest naga na zdjęciu to otacza się aurą tajemnicy, niedopowiedzenia. Ellen patrzy na kobietę tak jak nigdy nie zrobi tego mężczyzna. Potrafi pokazać wszystko i jednocześnie wzbudzić w czytelniku apetyt na więcej.

Zanim rozpoczęła swoją przygodę z aparatem pracowała w cyrku. Była m.in. asystentką takich osobistości jak klownów czy iluzjonista. Następnie stała po drugiej stronie obiektywu – została modelką. Na próżno szukać w tym wielkiej ideologii, ot zwykła ulica i jeden łowca talentów.

Ellen szybko odkryła, że ma większy dryg do kreowania rzeczywistości niż jej odgrywania. Uwierały ją ubrania, nudziła się podczas stania bez ruchu i wykrzywiania twarzy w cztery strony świata. Okazją do zmiany frontu była sesja w Afryce, gdzie w przerwach od pracy sama robiła zdjęcia. Okazały się być tak dobre, że zastąpiły te pierwotnie zamówione.

Dzisiaj Niemka (urodzona we Frankfurcie nad Menem) pracuje dla najbardziej prestiżowych tytułów takich jak Vogue, GQ, Vanity Fair czy Interview.

Łącząc intuicję z wcześniejszymi doświadczeniami sprawia, że modelki na planie czują się nieskrępowane (i wcale nie potrzebują do tego alkoholu), a od zdjęć nie można oderwać oczu.

Jej pracę mogliście też obserwować podczas teledysku Duran Duran czy Ch. Aguilery – to ona je wyreżyserowała.

LINKI

1. Najlepsze zdjęcia 2011 roku, które ukazały się na łamach Vanity Fair.

2. Dwanaście małych pan. Ilość cukru przekraczawszystkie normy, ostrzegam!

3. Słów kilkadziesiąt o czekoladzie. Ciężko przeczytać cały tekst bez zrobienia się głodnym. :-)

4. Piękno jest wśród nas. Czasem duże, czasem małe. - Sztuka uliczna

Więcej informacji, zdjęć i linków jak zawsze na Facebook’u.

Zapraszam.

Wybacz, ale chce się z Tobą ożenić.

2011-12-28T00:07:00.000+01:00

Federico Moccia to autor, z którym „znam się” od kilku lat. Towarzyszył mi w najważniejszych momentach mojego życia, bawił i wzruszał, koił serce lub łamał je na pół. Dziwnym trafem przygody bohaterów jego książek zawsze współgrały z tym, co sama aktualnie przeżywałam. Tak też stało się i tym razem...

Niki. Na swój sposób beztroska dwudziestolatka, która pewnym krokiem przekracza bramy uniwersytetu. Doświadczeniem i zdobytą przy tym mądrością z powodzeniem mogłaby obdarować kilka równolatek bez poczucia straty. Jest przekonana, że nic złego nie może jej się już przytrafić, bo przecież to właśnie do niej świat należy. Nic złego nie może się stać, gdy jest w ramionach ukochanego.

Alex. Młody duchem, inteligentny i szarmancki. Spełniony zawodowo, doskonale wie ile jest wart dla firmy, w której pracuje i potrafi to wykorzystać. Znalazł w końcu odpowiednią, z którą chce wybudować dom, spłodzić syna i posadzić drzewo.

Przyjaciele. To nieodłączny element wyżej opisanej dwójki. Razem z nimi cierpią i radują się, choć bywa i tak, ze sami potrzebują pomocy. Wśród nich znajdują się m.in. wieczny Piotruś Pan, mężczyzna, który był za dobry dla swojej żony, początkująca projektantka i zdradzona kura domowa.

Wszyscy razem będą poszukiwać odpowiedzi na pytania: Czym jest miłość? Co tak naprawdę kryje się za słowem „kocham”? Czy szczęście jest dane raz na zawsze? Czy ślub oznacza gwarancję miłości?

Moccia bezbłędnie wkrada się w najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki i serca, a następnie opisuje je z typową dla siebie precyzją. Pisarz pozostał wierny swojemu stylowi i również tutaj przedstawia sprawę z kilku różnych perspektyw, co zapewnia czytelnikowi dodatkową dawkę przemyśleń. Postacie są wyraziste i wielowymiarowe. Plusem jest fakt, że autor zrywa z wieloma stereotypami. Pokazane jest, że wszystko zależy od człowieka. Żadna z płci nie jest gloryfikowana lub demonizowana.

Każdego z bohaterów jesteśmy w stanie odnaleźć w swoim notesie z kontaktami, mijamy ich codziennie na ulicy, jemy obok nich kolacje w restauracji. Być może sami jesteśmy ich żywym odbiciem. Kiedy czytałam dialogi dwudziestoletnich przyjaciółek czułam się jakbym była wcześniej podsłuchiwana. Niejednokrotnie zdarzyło mi się pomyśleć: „Tak właśnie jest!”.

W tej książce nastąpiło zestawienie dwóch światów – dwudziesto i trzydziestolatków. Choć dzieli ich zaledwie kilka/kilkanaście lat to różnica psychiczna jest diametralna. Od wyboru chłopca, którego chce się pocałować do pytania czy po 15 latach związku miłość nie została zastąpiona przez monotonię. Inne rozrywki, obowiązki i doświadczenia bez wątpienia wpływają na percepcję. Widzimy, że małżeństwo nigdy nie jest gwarancją szczęścia tak samo jak młodość nie musi oznaczać beztroski czy nawet głupoty. Każdy etap ma swoje zasady, a problemy to nie płotki, które można bez trudu przeskakiwać.

Federico ujmuje czytelnika lekkością swojego stylu oraz ogromnym poczuciem humoru. Rzym przedstawiony jest jako miasto dynamiczne, gdzie echa walk gladiatorów już dawno ucichły. Nocne życie obfituje w różnorodne atrakcje, każdy bez wątpienia znajdzie tam coś dla siebie, od kameralnych restauracyjek do wielkich przyjęć, gdzie zbierają się popularni celebryci.

Podsumowując:

Świetnie napisana powieść. Inteligentne dialogi, zabawne dowcipy i prawdziwe problemy, które ma (lub będzie mieć) każdy z nas. Wszystko to w oparach pysznego jedzenia i dobrze schłodzonego wina, jak to we Włoszech.

Krótki i subiektywny przegląd filmowy cz. 1

2011-12-26T20:43:00.000+01:00

Wszystkie gwiazdki Disney’a traktuję raczej jak ciekawostki turystyczne niż prawdziwych rzemieślników, więc wielkich oczekiwać nie miałam. Muszę jednak przyznać, że miło się zaskoczyłam. Choć Zac Efron nie wniósł się na wyżyny aktorstwa (wątpię by kiedykolwiek też miał to zrobić, ale kto wie) to zagrał nieźle, nie cierpiałam, gdy patrzyłam na ekran. Reszta aktorów też została zgrabnie dobrana i razem udało im się stworzyć niezłą ekipę.
Film ma swoje momenty zaskoczenia, przez co wymyka się z szufladek i nie pozwala przewidzieć do końca zakończenia. Przyznam się, że nawet parę łez spłynęło po moim policzku (chyba się starzeję) i trzymałam kciuki by mu się udało osiągnąć wyznaczony cel (zdecydowanie się starzeje).
To nie jest film godzien oskara, niekiedy nawet infantylny, ale kieruje spojrzenie widza na to, co ważne w życiu. Pokazuje, że to ile będziemy żyli zależy przede wszystkim od naszych bliskich i tego jak długo będą trzymać nas w swoich sercach.

Wydawać by się mogło, że to jeden z wielu filmów o młodej dziewczynie zakochującej się w starszym mężczyźnie. Bo przecież jak tu się nie zakochać, gdy mężczyzna ma obycie, pieniądze, dzięki którym zabiera lubą do drogich restauracji, a na urodziny zaprasza do Paryża. Czy jednak idylla może trwać wiecznie? Oto jest pytanie.
Pierwsza część filmu zachwyca. Niesamowita gra aktorska i wyraziste postacie, został oddany klimat lat sześćdziesiątych, piękne stylizacje (wszystkie sukienki razem z dodatkami chętnie zobaczyłabym w swojej szafie), scenografie dopracowane do ostatniego elementu.
Niestety bańka mydlana szybko pryska. Nie bardzo wiadomo, o co chodzi w filmie, koniec dość przewidywalny. Z tej historii nie płynie żaden morał, chyba sami realizatorzy nie wiedzieli czy bohaterkę potępiać czy gloryfikować.
Film jest trochę jak tytułowa dziewczyna, dąży do czynów wielkich w momencie, gdy sama dopiero odkrywa, kim jest, a to, co zobaczy nie zawsze będzie jej się podobać. Zachłysnęła się życiem i próbuje wrócić do stanu normalności.

Nie lubię kopii, a tu miałam wrażenie, że oglądam kilka musicali zamkniętych w ciasnej szufladzie. Nie ma tutaj nic, czego by nie było. Scenariusz sztampowy z jedynym możliwym i wiadomym zakończeniem.
Kiedy porówna się burleskę Dity von Teese z tym, co widać na ekranie to odnosi się wrażenie, że aktorki zamiast być tancerkami uprawiają najstarszy zawód świata. Więc w zasadzie i analogicznie można by rzec, że to film o d**** Krystyny. Stylizacje są tanie i kiczowate, nie pomagają tutaj nawet piękne Louboutiny.
Chwała za to, że nie zdecydowano się pokazać godzinnych treningów jak to biedna dziewczynka ćwiczy i łamie sobie nóżki.
Choć wiele złego można by powiedzieć o Cher i Augilerze, to bez wątpienia obie panie potrafią śpiewać. Tylko ich głosy ratują przed nazwaniem tego dnem totalnym.

Jedna z niewielu bajek, która została stworzona od początku do końca dla dzieci. To rodzice muszą się „zniżyć” do poziomu dziecka, dzieci zaś nie muszą już próbować zrozumieć politycznie niepoprawnych żartów dla dorosłych.
Świetna grafika i zabawne dialogi nie pozwolą Wam na nudę. Jak to w bajkach są zarówno dobre jak i złe charaktery, muszą być tarapaty i ich rozwiązanie. Razem z bohaterami śmiałam się i bałam o ich losy, trzymałam kciuki podczas pościgów. Dałam się uwieść, zapominając przy tym, że w produkcjach Disney’a nie ma złych zakończeń.

Niesamowity i niezwykle imponujący dokument.
Co sprawia, że jeden z najlepszych piłkarzy świata góruje nad całą resztą? Dlaczego Cristiano Ronaldo skacze wyżej niż większość koszykarzy? Jak to możliwe, że jest szybszy od zawodowego biegacza? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w powyższym dokumencie.
Największe wrażenie zrobiło ćwiczenie, w którym zadaniem Cristiano jest trafienie piłki w ciemności i wrzucenie jej do bramki. Nie tylko mu się udało, ale nie zrobił przy tym ani jednego niepotrzebnego ruchu. Niezależnie od tego czy piłka leciała tuż nad murawą czy wymagała odbicia barkiem.
Okazało się, że piłka na swój sposób jest jak szachy. By być najlepszym szachistą trzeba grać i zapamiętywać różne ustawienia, trzeba umieć przewidywać ruchy przeciwnika. Dokładnie tak samo jest z piłkarzami. Na swoich treningach przerabiają wszystkie warianty by potem wykorzystać je podczas meczu.
Warto go obejrzeć niezależnie od tego, jakiej drużynie się kibicuje. Naukowe spojrzenie na piłkę zupełnie zmienia sposób myślenia o tej dyscyplinie.

Dokument można również obejrzeć na TVP Sport i TVP HD lub tutaj.

Dallas '63 - Stephen King

2011-12-21T01:24:00.002+01:00

Jake Epping, jeden z wielu znudzonych nauczycieli, którzy pracują w szkole średniej. Nie jest on uosobieniem kanonu piękna, nie ma też zbytnio porywającej osobowości. Poznajemy go w mało przyjemnych dlań okolicznościach, bowiem właśnie opuściła go żona alkoholiczka, rok szkolny zmierza ku końcowi, a na horyzoncie nie widać żadnych ekscytujących perspektyw do czasu... Al, jeden ze starych przyjaciół postanawia się mu zwierzyć i od tego momentu nic już nie będzie takie samo.
Na tyłach miejscowej jadłodajni znajduje się „królicza nora”, miejsce, gdzie teraźniejszość styka się z przeszłością. Wystarczy przejść parę schodków by znaleźć się w Ameryce lat 50 ubiegłego wieku. Nie dzieje się to jednak bez powodu, nie jest to wielkoduszny zryw serca. W zamian za wyznaną tajemnicę Jake musi dokończyć rozpoczętą przez Ala misję. Musi uratować zastrzelonego w Dallas prezydenta, „ocalając” przy tym ludzkość. Pomimo początkowych obaw zwycięża chęć eskapizmu i Jake przekracza granicę czasu, wrzucając się tym samym w wir przygód, których następstwa musicie poznać już sami.

Podróż Jake’a jest tak naprawdę podróżą w głąb człowieka. Ameryka lat 50 jest jak ten przysłowiowy pomidor, który w naszych wyobrażeniach zawsze będzie czerwieńszy niż był w rzeczywistości. Któż bowiem pamięta, że jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikt nie słyszał o efekcie cieplarnianym, fabryki pracowały pełną parą i wszechobecny był zapach siarki? Tęsknimy za tym, co w naszej głowie jest idealne i czego nie możemy już zweryfikować.
Autor z niesamowitą dokładnością opisuje życie wcześniejszych pokoleń. Oczy głównego bohatera stają się naszymi. Patrzymy na świat pełen segregacji rasowej, hipokryzji obyczajowej i jednocześnie niewinności, kraj pełen marzeń młodych ludzi, którzy wierzą, że dokonają wielkich czynów, staną się utożsamieniem ówczesnego american dream.
Moc zmieniania przeszłości nie ma nic wspólnego z czarodziejską różdżką. Każdy wybór, nawet ten najmniejszy, powoduje szereg późniejszych konsekwencji, gdzie nie zawsze lepsze będzie wrogiem dobrego.
„Dallas ‘63” to powieść wielowątkowa, gotowa zaspokoić najwytrawniejsze gusta. Kryminał przeplatany tu jest wątkami historycznymi. Wbrew wszelkim pozorom odpowiedź na pytanie czy zabójca prezydenta działał w pojedynkę nie jest najważniejsza. Każda teoria jest dobra dopóki nie zweryfikuje jej życie. Początkowy plan wydawał się być prosty do momentu, gdy na drodze Jake’a stanęli ludzie z krwi i kości. Jeden uśmiech był w stanie odebrać głowę i zawładnąć sercem, zaś wyciągnięta ręka na powitanie mogła być początkiem wieloletniej przyjaźni.
Choć ciężko posądzać S. Kinga o oryginalność w kwestii podróżowania w czasie, pozyskiwania środków do życia i tym podobnych, to z pewnością nie można odmówić mu literackiego kunsztu, który wypracował przez lata. Tej książki się nie czyta, ją się zwyczajnie pożera. Bohaterowie stają się członkami rodziny lub największymi wrogami, tak samo jak i cała powieść.

Podsumowując:
Napisana z niebywałą lekkością, przejmująca od początku do końca. Bawi, wzrusza i przeraża jednocześnie. Bez wątpienia wpisałabym ją na listę książkowych „must have”.

Messi. Historia chłopca, który stał się legendą - Luca Caioli

2011-12-17T02:02:00.000+01:00

Messi. „Ten, który robi różnicę.”

Powyższym stwierdzeniem w zasadzie mogłabym zakończyć swój wywód, bo przecież nie ma człowieka, który nie wiedziałby, kim jest skromny Argentyńczyk tak jak nie ma fana piłki nożnej, który nie otwierałby ust na widok strzelanych przez Niego goli. Razem ze swoją drużyną nieustannie sięga po największe trofea sportowe i nie zanosi się na to by w najbliższym czasie miał przestać. Nic więc dziwnego, że na tej fali postała książka napisana przez Lucę Caioli, włoskiego dziennikarza mieszkającego w Hiszpanii.

Caioli próbuje tu przybrać rolę gawędziarza i komentatora sportowego w jednym, co niekoniecznie jest udanym połączeniem. Na domiar złego ma okropnie denerwującą manierę wtrącania (często zbędnych) dygresji by po chwili móc napisać „ale wróćmy do....” itp.

Podczas czytania często nachodziły mnie wątpliwości czy to, aby na pewno książka o Leo. Dlaczego? Wszyscy, którzy choć odrobinę interesują się futbolem wiedzą, że dużą część swojej popularności i uwagi, jaką skupia zawdzięcza porównaniom do Diega Maradony. Właściwie to o tym też jest tak książka: Czy Messi jest Messim czy tylko drugim Pelusą. Ponieważ autor sprzyja swojemu bohaterowi wniosek może być tylko jeden – Messi to postać wszech czasów.

Przedstawia się nam portret doskonałego zawodnika, ale nie ma tam człowieka. Nie dowiemy się, co go śmieszy, ani jaka powinna być wymarzona dziewczyna. Anegdot można szukać jak igły w stogu siana, a przecież wszyscy jak jeden mąż przyznają, że Leo to niezwykłe ciepły i zabawny facet. Na jednej z zakładek przeczytać można, że autor dotarł do „wszystkich ciekawostek z życia młodej gwiazdy”. Cóż... Jeśli tak wyglądają ciekawostki, to dam sobie rękę obciąć, że młoda gwiazda szykuje się już do grobu. Owe smaczki zostały zastąpione w 99% opisami najlepszych akcji, które bez problemu można obejrzeć na Youtube.com.

W oczy kuje też brak wywiadów z takimi osobistościami jak obecny trener Pep Guardiola, zawodnicy Xavi i Fabregas. Natomiast te już przeprowadzone odstraszają swoją tendencyjnością. Nie dość, że dziennikarz ma wyraźny schemat pytań, to jeszcze jego respondenci jakby zmówili się, co do swoich odpowiedzi. Każdy z nich docenia Messiego, życzy mu jak najlepiej, podkreśla jego skromność i fakt, że minie, co najmniej kilka lat zanim dorówna Maradonie.

Po sposobie tłumaczenia domyślam się, że lektura została wydana przede wszystkim z myślą o kibicach Barcelony i fanach Lionela, który potraktują ją jako kolejny gadżet do swojej kolekcji. Mogłabym wskazać, co najmniej kilka/kilkanaście określeń, które są specyficzne dla ligi hiszpańskiej i powinny być okraszone przypisami.

Kolejnym minusem jest brak podłoża historycznego. Autor pisze o nużących faktach z dziejów Argentyny, które miały mniejszy lub większy wpływ na trudną sytuację rodzinną w momencie, gdy pod samym nosem ma pasjonującą historię jednego z najlepszych klubów świata. Nie bez powodu o Barcie mówi się „Més que un club” (Więcej niż klub). To dzieje nie tylko podstawowej 11, ale całej Hiszpanii. To ideologia, wśród której Messi dorastał i którą dzisiaj praktykuje na boisku i w życiu. Caiola nie pokazał, dlaczego zarówno dla Messiego jak i dla całej drużyny ważniejsza jest dominacja nad Realem Madryt niż wygranie Ligi Mistrzów, dlaczego te mecze skupiają przed telewizorami setki milionów kibiców na całym świecie i często kończą się personalnymi zgrzytami między zawodnikami.

Podsumowując:

Mecz trwa 90 minut, podczas których trzeba być stale na pełnych obrotach. Tymczasem czytanie można porównać do sobotniego klasyku. Pierwsza połowa pełna pasji i energii, w drugiej stopniowo wygrywało zmęczenie i zniechęcenie.

Jeśli jednak macie w rodzinie prawdziwego fana FC Barcelony to na pewno ucieszy się z otrzymanego prezentu. Ja zaś zamiast czytać o strzelonych golach wolę je po prostu oglądać, bo jak powiedział niegdyś Pep Guardiola „ Fenomenu Messiego nie da się wyjaśnić, trzeba go podziwiać”.

Miejsce na dziś - Bubble Bar, Paris

2011-12-11T19:54:00.000+01:00

Gdzie znajduje się jeden z piękniejszych barów świata? Oczywiście w Paryżu.

Bar zamknięty w szklanym globie przypominającym jednocześnie bańkę mydlaną, a wokół prawdziwie zimowa sceneria. Goście mogą zatopić się w skórach okalających wygodne siedzenia, a puszysty dywan przypomina świeży śnieg, i to wszystko w oparach luksusowego szampana Taittinger. To niezwykłe dzieł zawdzięczamy Jean-Hugues’owi de Chatillon, którego inspiracją była Narnia.

Bajkę zamknięta w formie najlepszego designu można odwiedzać jedynie do 15 stycznia na terenie dziedzińca hotelu Hilton.

Czy to nie jest wystarczający powód by zorganizować szalony wypad weekendowy? :-)

Paris "Bubble Bar" photograph by ©Francis Beddok AKA Paris-émoi

Krótki wywiad z Marleną de Blasi o nowej książce i nie tylko.

2011-11-28T20:48:00.000+01:00

Toskania Toskańczyków i Toskania turystów, względnie tych, którzy chcą się tu osiedlić. Czy są dwie Toskanie?
Jest ich nawet więcej niż dwie. Tak jak są różne oblicza Krakowa, Nowego Jorku czy Paryża. Lavinia [główna bohaterka książki, znana z niechętnego wręcz ksenofobicznego stosunku wobec cudzoziemców – przyp. MB] jest bardzo radykalna gdy mówi o ekspatriantach, którzy zasiedlają „jej” Toskanię: „zostało jeszcze paru Toskańczyków, którzy mocno trzymają się swoich związków z przeszłością. Z daleką, plemienną przeszłością. Myślę, że to tego chce od nas reszta świata — tego poczucia przynależności. Chcą zamieszkać w naszej skórze. Chcą b y ć n a m i. Osiedlają się tu z nowymi błyszczącymi narzędziami ogrodowymi i kartonami pełnymi książek kucharskich, pławią się w basenach wybudowanych na kościach dwudziestu pokoleń rolników, którzy kąpali się w strumyku albo rzece, a co bardziej prawdopodobne, nie kąpali się wcale. Mogą się pławić, ile chcą, bawić się w życie po włosku, aż pomrą, ale nigdy nie będą tu przynależeć.”

Czy te Toskanie różnią się pod względem krajobrazowym?
Jest taki obraz piętnastowiecznego malarza Domenica Ghirlandaio (w jego pracowni szkolił się Michał Anioł), który stał się znany pod tytułem: „Jedna, dziesięć, sto Toskanii”. Prezentuje szeroką panoramę toskańskiego krajobrazu. Tak, Toskania ma wiele twarzy. Ta wielorakość ma wymiar zarówno fizyczny, emocjonalny, jak i duchowy. W Lavinii… pokazuję północno-zachodnią część regionu. Miejscowy pejzaż jest inny – mniej uładzony, surowszy. Trudno tu odnaleźć elementy renesansowego sztafażu, który współtworzą wysokie, ciemne cyprysy, zielone wzgórza oraz słynne pastelowe światło.

Ci, którzy osiedlają się Toskanii, próbują odnaleźć szczęście. Kupują wille, sady oliwne, winnice. A tak naprawdę przybywają – jak pani pisze – „z tego samego piekła. Gotówki.” To „affluenza” – przesyt, nadmiar, bogactwo jest przyczyną dzisiejszego nieszczęścia?
Wszyscy wiemy, że dostatek i pieniądze nie potrafią uleczyć niezadowolenia. Czy zatem dostatek, skoro nie potrafi uszczęśliwić nieszczęśliwej duszy, nie podsyca jeszcze niezadowolenia? Myślę, że tak. Włoski kochanek czy dom we Włoszech nie pomogą ci, jeśli cierpisz. Można starać się ulżyć cierpieniu, pracując nad sobą, rozwijając życie wewnętrzne, ale na pewno nie poprzez wybór koloru marmurowej posadzki, sadzenie drzew oliwnych, rozmiary basenu, rywalizację z sąsiadem z Iowa czy Amsterdamu… Posiadanie w nadmiarze jest zgubne. Zawsze było. To starożytna i bardzo prosta prawda. Dla wielu zbyt prosta, żeby w nią uwierzyć. Mimo tych wszystkich czerwonych świateł, które znaczą drogę do dostatku.

Nie boi się pani, że niszczy potężny mit współczesności, tę arkadyjską Toskanię, która znamy z filmów, książek, kolorowych ofert biur podróży?
Nie. Tak naprawdę odczucia mojej bohaterki są dość powszechne wśród Toskańczyków. Z tą różnicą, że Lavinia wyraża je w sposób otwarty i jasny. Nie można się oprzeć odczuciu smutku gdy widzi się zmiany, które niosą ze sobą masowa turystyka oraz „kolonizacja”, która dokonuje się z udziałem cudzoziemców. (Jak ja wytłumaczę swoją obcość? Mam nadzieję, że uczyniłam to w sposób satysfakcjonujący w książce). Znam też wiele osób, którym ten mit przysporzył wielu cierpień. Bo albo wymarzona Toskania była poza ich zasięgiem, albo, co gorsza, „zdobywszy” ją, okazało się, że oprócz geografii ich życie w niczym się nie zmieniło. „Myślałby kto, że szczęście rośnie jak trawa w Toskanii. To niedorzeczne. Nie ma takiego m i e j s c a na świecie, które potrafi przemienić nieszczęśliwą duszę. Żadne słońce, powietrze, morze, łąka ani góry, ani mała urocza wioska tego nie zrobią.”

źródło: materiały prasowe Wydawnictwa Literackiego

Szukasz prezentu? Wejdź tam!

2011-11-28T20:33:00.000+01:00

Zbliżają się Mikołajki, a zaraz po nich będziemy odliczać dni do Bożego Narodzenia. Większość z Was zapewne planuje wybrać się na wycieczki handlowe w celu zakupu prezentów dla swoich najbliższych. Jeśli jesteście podobni do mnie to na pewno przy każdej rzeczy będziecie się zastanawiać milion razy i skończy się na kupnie wielu mniejszych/większych upominków. Istnieje jednak sposób, który pozwoli Wam (i mnie też) zaoszczędzić czasu, pieniędzy i główkować... Mianowicie to Wyszukiwarka wydawnictwa Znak. Ta inteligentna aplikacja dopasowuje książki pod kątem wieku, zainteresowań, typu osobowości i ulubionych rodzai literatury. Dodatkowo wszystkie lektury można kupić nawet z 30% zniżką.

Teraz zapewne nie możecie już się doczekać, więc powiem już tylko jedno: Sobie również warto sprawiać prezenty. :-)

Miejsce na dziś - The Jean Cocteau Museum, France

2011-11-22T19:11:00.000+01:00

Jeden z najwybitniejszych artystów 20 wieku.

Poezja, rysunek, balet, film. Tworzył w oparach opium łącząc przy tym futuryzm, dadaizm, surrealizm i kubizm. Niezależnie od tego, za co się zabrał, zawsze przemieniał to w złoto. Szokował i zachwycał, wzbudzał miłość równie silnie jak nienawiść. Przyjaźnił się z Colette i Marcelem Proustem, współpracował z Picassem, pisał dla Edith Piaf.

Interesowały się nim zarówno kobiety jak i mężczyźni, ci drudzy zresztą cieszyli się większym odwzajemnieniem. Jednym z jego kochanków i miłości był Jeane Marais, to właśnie z nim dał światu jedną z najpiękniejszych baśni, tak dobrze znaną w wersji animowanej „Piękną i Bestię”.

Sam o sobie mawiał: „Jestem kłamstwem, które zawsze mówi prawdę”, o swojej sztuce zaś, że „artysta nie może mówić o swojej sztuce więcej niż roślina o ogrodnictwie.”

KIM JEST?

Panie i Panowie przedstawiam Wam Jean’a Cocteau! Jeśli macie ochotę zapoznać się bliżej z jego twórczością i tym samym osobowością to zapraszam do niedawno otwartego muzeum we francuskim Menton. Łącząc przyjemności Lazurowego wybrzeża można podziwiać piękno architektury i sztuki w najlepszym wydaniu.

Źródła zdjęć: 1, 2, 3, 4,

Spalone - Jane Casey

2011-11-20T17:23:00.000+01:00

Londyn z tętniącego życiem miasta powoli przemienia się w wiejską mieścinę, gdzie spać chodzi się z kurami. Sprawcą tego zamieszania jest człowiek zwany Podpalaczem, jeden z najbardziej brutalnych seryjnych morderców, z jakimi policja miała do czynienia na przestrzeni ostatnich lat. Według portretu psychologicznego jest mizoginem, który swoją nienawiść do kobiet wyraża poprzez tortury, a następnie podpalenie ich ciała. Na domiar złego nigdy nie zostawia po sobie śladów, które umożliwiałyby identyfikację. Mężczyzna pozbawił życia już 4 kobiety i jak do tej pory nikt nie jest w stanie mu przeszkodzić w uśmiercaniu kolejnych...

W oparach strachu oraz nieustającej medialnej nagonki na policję do dzieła wkracza Maeve Kerrigan. Policjantka w średnim wieku, obdarzona nieprzeciętną, lecz skrzętnie skrywaną urodą. Na tle swoich współpracowników, którzy nieustannie obsypują ją seksistowskimi i rasistowskimi żartami, bez wątpienia wydaje się być kobietą rezolutną o twardym charakterze. Czy uda jej się zdemaskować mordercę? Co przyniesie trwające śledztwo i jak wpłynie na jej dotychczasowe życie? Tego dowiecie się już tylko w książce.

„Spalone” to dobrze skonstruowany i napisany thriller. W ciekawy, choć niekoniecznie nowatorski, sposób pokazuje realia bycia jedną z niewielu kobiet w stadzie pełnym samców. Autorka obdziera policyjne dochodzenie z mitów. Zamiast brawurowych pościgów serwuje nam rozrywkę intelektualną, pokazuje biurka zawalone papierami i bohaterów odciągniętych od codziennej/domowej rzeczywistości.

Choć rozwiązanie zagadki nie było dla mnie zaskoczeniem, znałam je już przed pierwsza połową, to z przyjemnością czytałam i śledziłam rozwój wydarzeń. Postacie są wyraziste, budzą sympatię, niepewność, czy wręcz odpychają czytelnika od siebie. Stworzono tu rzetelne i wielowymiarowe portrety psychologiczne, zwraca się uwagę na najmniejsze szczegóły takie jak ułożenie fryzury, sposób chodzenia czy tembr głosu.

Wątpię, że Jane Casey będzie mistrzynią swojego gatunku, ale z pewnością może być świetną rzemieślniczką i poczytną pisarką w przyszłości.

Podsumowując:

Dobra lektura, której przeczytanie najprawdopodobniej zajmie Wam 2-3 wieczory. Lekki styl połączony z inteligentną intrygą nie pozwolą na nudę.

Facebook'owe informacje, czyli co ostatnio polecałam.

2011-11-15T20:09:00.002+01:00

Filmy

Bardzo przyjemna komedia. Mało „zużyte” twarze aktorów, lekki i niekoniecznie sztampowy scenariusz, zabawne sytuacje. Pokazuje życie takim jakim jest bez sztucznej oprawy i różowych okularów. To jeden z nielicznych filmów amerykańskich, które mogę polecić. Zakochałam się w pomyśle wyłożenia ścian materiałem, który używa się do robienia tablic i narysowania na nim kredą całego Manhattan’u.

Piękna i eteryczna Vanessa Paradis, charakterystyczny Romain Duris – to zgrany duet, który nie pozwoli na chwilę nudy. Francuzi od zawsze robili wg mnie najlepsze filmy obyczajowe i równie dobre komedie. To też potwierdziło się i tym razem. Co chwila szczerze się śmiałam z dowcipu albo w chwili, gdy mój rozum dochodził na chwilę do głosu i mówił, że to całkowicie nierealne. Choć faktycznie większość sytuacji jest nieprawdopodobna i mogłaby mieć jedynie w innej rzeczywistości to cała historia nie wydaje się sztuczna.

Duże brawa za kostiumy. Piękne torebki i sukienki, które mają stanowić o pozycji głównej bohaterki, ale jednocześnie nie przyćmiewają jej urody.
Jeśli więc macie odrobinę czasu i ochotę na babski wieczór to polecam ogromnie.

20 reżyserów, 20 odcieni miłości, 20 spojrzeń na Paryż, 20 dróg, aby trafić do widza. Film słodko-kwaśny, czasem słony, nieraz gorzki, a mimo to pozostawia iskierkę nadziei w sercu. Jedna historia czaruje bardziej niż inne, ale każda bez wątpienia jest warta uwagi.

LINKI

1. Hugh Jackman zarobił już ponad milion dolarów dla nowojorskiego Broadway'u. Ciekawe ile polskich teatrów trzeba by zebrać by razem osiągnęły taki wynik? Nie mówię już o czasie, w który owy rekord by padł.

2. Harry Benson - jeden z mistrzów fotografii. Piękne zdjęcia gwiazd, które są naturalne. Nie ma tu blichtru i masek. Frank Sinatra będzie tu na równi z Amy Winehouse czy Kate Moss. Jak sam mawiał "nigdy nie wiadomo, gdzie może narodzić się dobra historia". Zobaczcie koniecznie.

3. Pokaż mi co czytasz, a powiem Ci kim jesteś - czyli esej o książkowych półkach i ich właścicielach.

4. O mężach swoich żon, czyli jak wyglądają partnerzy m.in Angeli Merkel, Anny Wintour, Królowej Elżbiety II (choć księcia Filipa większość zna) oraz Oprah'y Winfrey. Dla mnie zdecydowanie największym zaskoczeniem był partner A. Merkel, ale chyba dałam się zwięść swoim stereotypom. :-)

Wiadomości zostały wybrane losowo. Po więcej zapraszam na Facebook'a. :-)

Sherlockista - Graham Moore

2011-11-06T22:02:00.000+01:00

Wiktoriański gabinet a w nim wygodny, skórzany fotel i unoszący się dym z fajki. Już wiecie, o kim dzisiaj będzie mowa, prawda? Nic dziwnego. Choć Sherlock Holmes jest postacią fikcyjną to każdy zgodzi się, że jest najbardziej znanym i być może najwybitniejszym detektywem świata. Rozbudza wyobraźnię zarówno czytelników, jaki i innych pisarzy, w tym również Amerykanina Grahama Moore’a.

Oczekiwania były duże. Niestety na nich też się skończyło. Pierwszym i głównym grzechem debiutanta jest pycha, próbował złapać zbyt wiele srok za ogon. Książka podzielona jest na dwie przeplatające się opowieści.

Bohaterami pierwszej uczynił Artura Conan'a Doyle’a i jego wiernego przyjaciela Brama Stoker’a. W oparach miejskiej mgły kryje się tajemnica morderstwa młodych dziewcząt, którą próbuje rozwiązać ten niecodzienny duet. Z nimi zwiedzamy XX wieczny Londyn, korytarze Scotland Yard’u i garderoby stołecznego teatru. Poznajemy obywateli zawiedzionych śmiercią Holmes’a, którzy swoją złość potrafią okazać publicznie stojąc oko w oko z pisarzem.

Druga historia osadzona jest we współczesności, a jej bohaterami są Harold i Sarah, sherlockista i dziennikarka próbująca wrócić do zawodu. Razem próbując rozwikłać zagadkę śmierci jednego z członków stowarzyszenia miłośników wybitnego detektywa oraz odnaleźć zaginiony dziennik jego twórcy.

Jak sami widzicie książka miała potencjał, który nie został wykorzystany w pełni. Graham Moore w obu przypadkach pisze jednakowo. Przepaść czasową, jaka dzieli jego bohaterów odzwierciedla w wynalazkach i najbardziej znanych obyczajach, to zdecydowanie za mało.

Wydawało się, że nie mógł się zdecydować na to, co jest ważniejsze: czy jego historia czy wycinek z życia mistrza oraz fenomen pisanych przez niego powieści. Podczas gdy w jednym wątku analizuje fenomen popularności Holmes’a, w drugiej stosuje wcześniej wymienione sztuczki i wydaje się wtórny.

Nie potrafiłam się identyfikować z postaciami. Były nienaturalne, często jednowymiarowe, mało zabawne i średnio inteligentne, choć stale próbowano mnie przekonać, że jest inaczej. Wątek miłosny był jak to często bywa jedynie pobożnym życzeniem, a przyjaźń stwierdzonym faktem biograficznym i nic poza tym.

„Sherlockista” z pewnością nie należy do gatunku akcji. Policyjne pościgi, efektownie krwawiące rany, połamane kończyny zostały zastąpione dedukcją, która nie wymaga zbyt dużego wysiłku od postaci. Dodatkowo pisarz swoim wstępem strzela sobie w stopę, nakierowuje czytelnika od samego początku na możliwe zakończenie.

Jedynym plusem, jaki mogę wymienić to zgrabne pióro. Ono nie porywa, nie unosi, nie targa czytelnikiem, ale pozwala na szybkie przeczytanie i brak poczucia straconego czasu.

Podsumowując:

Przystępny warsztat techniczny połączony z ciekawym pomysłem, lecz słabym wykonaniem.

Russos czyli portugalskie słońce na talerzu

2011-11-03T18:24:00.002+01:00

Za oknem ostatnie promyki słońca. Niedługo schowają się za niebieskimi, miejmy nadzieję, obłokami. A ja nie chcę na to pozwolić, więc rada na to jest tylko jedna: Russos. Ciasto pochodzące z wiecznie słonecznej Portugalii. Lekkie, puszyste i kaloryczne, ale przecież to właśnie tygryski na zimę lubią najbardziej. :-)

Składniki na ciasto:

1 szklanka (o pojemności 240ml) migdałów bez skórki

1 ½ szklanki orzechów włoskich

½ szklanki cukru

1/8 łyżeczki mielonego goździka

¼ szklanki mąki (4 łyżki)

1 łyżeczka proszku do pieczenia

¼ łyżeczki soli

6 łyżek niesolonego masła o temperaturze pokojowej*

3 duże jajka, oddzielone żółtko od białka

Składniki na krem:
12 łyżek niesolonego masła (ok. 165 gram)

1/3 szklanki cukru (ok. 70 gram, ale możecie sami zdecydować jak słodki ma być krem)

1/4 łyżeczki esencji waniliowej

Sposób przyrządzenia:

Nastawić piekarnik na 180C. Blaszkę spryskać tłuszczem i wyłożyć papierem.

Wyłożyć migdały i orzechy włoskie na oddzielne blachy, po czym wsadzić je do piekarnika. Muszą się zrumienić na piękny brązowy kolor, to zajmie ok. 10-15 minut. Po wyjęciu z piekarnika należy je ostudzić.

Ostudzone orzechy i migdały wsypać do blendera z 2 łyżkami cukru i mielonym goździkiem. Miksować do konsystencji mąki kukurydzianej, ok. 45 sekund.

W misce wymieszać mąkę, proszek do pieczenia, sól i 1 szklankę zmielonych orzechów. Reszta pozostanie do dekoracji.

W oddzielnej misce ubić masło z cukrem na jasny, blady żółty kolor (ok.5 minut). Najlepiej od czasu do czasu wspomóc mikser szpatułką, którą zbierzecie masło ze ścianek miski. Następnie dodawać pojedynczo żółtka jaj, po dodaniu każdego miksować minutę.

W czystej misce mocno ubić białka na błyszczącą pianę. Do masy z masła i żółtek należy dodać suche składniki i dokładnie wymieszać. Następnie do powstałej masy dodać delikatnie ubite białka. Masę należy wlać do formy i wyrównać.

Piec do momentu zrumienienia i kiedy wkładany patyczek będzie czysty, czyli ok. 25 minut. Po wyjęciu z pieca studzić ok. 10 minut i wyjąć ciasto z formy, pozbywając się przy tym papieru do pieczenia. Można odkroić boki, ale moim zdaniem nie jest to koniecznie. Wystudzić całkowicie.

W misce ubić masło przy średniej prędkości miksera. Chodzi o to by było jasne i gładkie, to zajmuje ok. 3minut. Następnie stopniowo dodawać cukier i miksować do momentu, aż masa będzie puszysta, ok. 6 minut. Dodać ekstrakt waniliowy.

Powstały krem maślany wyłożyć na wystudzone już ciasto i posypać zostawionymi wcześniej orzechami. Ciasto niestety szybko wysycha, więc jeśli nie zamierzacie go zjeść natychmiast po zrobieniu to dobrze jest włożyć je do plastikowej torebki lub szczelnego pojemnika.

Do kremu można dodać marmoladę pomarańczową, albo całkowicie go nią zastąpić.

*Przepis jest pochodzi z amerykańskiej książki kucharskiej, a tam łyżkę definiuje się pojemnością 15ml. Stąd masła powinno być ok. 80 gramów.

Przepis i zdjęcie pochodzą z książki „The new portuguesetable” David’a Leite. Zdjęcie autorstwa Nuno Correia.

W pół drogi do grobu - Jeaniene Frost

2011-11-03T14:02:00.000+01:00

Gdy zaczynamy czuć nienawiść to tak jakbyśmy dostali zastrzyk, substancja dociera do każdego zakamarka ciała i duszy. Pustoszy serce, oczy zachodzą czarną mgłą, a umysł koncentruje wszystkie wysiłki na zemście. Stajemy się maszyną do zabijania. Jedną z nich można poznać w książce Jeaniene Frost pt. „W pół drogi do grobu”. Cat, bo tak ma na imię, jest półwampirzycą spłodzoną w wyniku brutalnego gwałtu. Dla swojej matki jest niczym chodzący symbol krzywdy, którą jej wyrządzono i dlatego też aby zmyć z siebie winy ojca postanawia zabijać wszystkie napotkane wampiry. W głębi serca największym marzeniem/pragnieniem było znalezienie rodziciela , zapytanie „Dlaczego?” i naturalnie zabicie go. Dni mijały, a liczba zlikwidowanych krwiożerców rosła... Aż nagle pojawił się On. Bones. W tym momencie zaczyna się przygoda pełna dreszczu emocji, przyprawiona nutką pikanterii.

Zapewne większość z Was w tej chwili myśli: „Kolejny –Zmierzch-. Nie, dziękuję”. Cóż, faktycznie jest dziewczyna i chłopak, będący wampirem. Jest również zło, z którym się walczy i pogmatwany wątek miłosny. Różnica polega na tym, że pióro pani Frost jest lekkie, dynamiczne i niesamowicie zabawne. Uwzględniając różne rodzaje poczucia humoru muszę stwierdzić, że nie sposób się nie uśmiechać. Wykreowane postacie są wielowymiarowe. Pisarka nie zadowala się stwierdzeniami, wiele cech, które posiadają bohaterowie i które składają się na ich osobowość, czytelnik musi odkryć i wywnioskować sam, od niej dostaje tylko narzędzia do kopania. Dodatkowym plusem jest fakt, że nie ogranicza się do utartych już opisów wampirów i ich właściwości, sama również wymyśliła nowe funkcje ciała i ich zastosowanie.

„W pół drogi do grobu” to nie tylko przyjemna opowiastka o miłości, o której marzy większość nastolatek. Pod płaszczem wytworów wyobraźni przemycana jest prawda o ludziach. Boimy się statków UFO, najazdów innych cywilizacji, gdy tymczasem największe niebezpieczeństwo kryje się w nas samych. Kiedy czytałam sceny odnoszące się do walki, jej skutków i konsekwencji, nieustannie przypominało mi się zdanie wypowiedziane przez Willa Smitha w filmie „Jestem legendą”. Na słowa przerażonej kobiety wzywającej Boga, on odpowiedział: „To nie dzieło Boga, to dzieło człowieka”. Proste, ale jakże trafne.

Podsumowując:

Książka godna polecenia dla tych, którzy szukają rozrywki po ciężkim dniu pracy, ale jednocześnie nie chcą bezproteinowej pożywki. Pewnie bardziej dla młodszych niż starszych, ale nie warto się dawać stereotypom.

Ciekawe postacie, wartka akcja i mnóstwo humoru. Idealna na zbliżające się zimowe i szare wieczory.

Miejsce na dziś - "Chwilozofia życia – czyli o codzienności ubranej w doznania", blog

2011-10-31T17:51:00.001+01:00

Dzisiaj przedstawię Wam miejsce wyjątkowe, bo prowadzone przez jedną z najbliższych osób mojemu sercu. Zapraszam do odwiedzenia bloga „Chwilozofia życia – czyli o codzienności ubranej w doznania”. Jego właścicielką jest She, zwana przeze mnie Bellą.
Tak naprawdę to już dawno ją poznaliście, za pośrednictwem mojego bloga stała się Waszą dobrą znajomą. Bowiem Bella kryje się w milionie słów, jakie przyszło mi tu zamieścić. To ona mnie mobilizowała, poprawiała przecinki (których chyba nigdy się nie nauczę stawiać poprawnie), służyła mi za podręczny słownik synonimów i niekiedy też korygowała błędy stylistyczne. Swoje piętno odcisnęła też w moim postrzeganiu świata, a co za tym idzie odbiorze książek i recenzjach, jakimi przyszło mi się z Wami dzielić.
Ta reklama jest niczym w porównaniu z setkami przegadanych godzin, milionami wysłanych sms’ów, litrami przelanych razem łez i kilkoma pobudkami w środku nocy. To podziękowanie za wiarę we mnie, kiedy ja wątpiłam.
Mam nadzieję, że będziecie Jej kibicować równie mocno jak ja, bo jest tego warta.
Zapraszam. :-)

PS. Długo myślałam nad tym, z czym kojarzy mi się moja droga Bella. Zastanawiałam się, co sprawi jej przyjemność i jednocześnie nie zdradzi tego, czego sama nie będzie chciała. Odpowiedź jest tylko jedna - FC Barcelona. Stąd też herb Dumy Katalonii zamiast screen’u bloga. :-)

Traktakt o szczęściu - Jean d'Ormesson

2011-10-31T14:09:00.002+01:00

Kim jesteśmy?
Skąd pochodzimy?
Dokąd zmierzamy?
Gdzie jest początek, a gdzie koniec wszechświata?
Czym jest szczęście, a czym miłość? Czy są to uczucia paralelne czy może odpychają się jak równoimienne bieguny?

W celu odpowiedzi na te i inne pytania Jean d'Ormesson zaprasza nas do grona najznamienitszych osobowości, jakie Matka Ziemia wydała na świat. Tym sposobem dygniemy przed Kopernikiem, ukłonimy się Kantowi i uściśniemy rękę Einsteinowi. Oni zaś odsłonią przed nami niezwykłą sinusoidę życia, pokażą wyżyny i niziny ludzkiej myśli. Wtedy też przekonamy się, że historia cywilizacji, z której jesteśmy tak dumni to ledwie ułamek sekundy, zajmuje tyle, ile zalotne mrugnięcie powieką. Im dalej idziemy na przód, tym bardziej możemy się cofnąć do przeszłości, pozwalając jednocześnie zdobytą wiedzę utrwalić za pomocą sztuki i jej rzemieślników.

„Traktat o szczęściu” nie jest kolejnym poradnikiem mającym na celu jedynie zarobek jego autora. To historia ludzkości opowiedziana poetyckim językiem. Gdyby przyszło mi zapisywać ulubione aforyzmy, złote myśli, najchętniej przepisałabym wówczas CAŁĄ książkę. Nie bez powodu zarys naszych dziejów kreślony jest Nicią Adrianny, która w przemyślany sposób przeplata Marzenia Starca. Kim jest ów sędziwy pan? Cóż, dla każdego czytelnika będzie kim innym, w zależności od wiary lub jej braku, nabytych stereotypów i przekonań. Pewne jest zaś to, że razem tworzą spójną, piękną i zarazem niebagatelną kompozycję.

Autor dzieląc się z czytelnikiem swoimi przemyśleniami próbuje mu pokazać, że istnieje bardziej coś niż nic i owe coś jest piękne. Skłamałabym mówiąc, że ta książka zmieniła moje życie. Jednak na pewno zmieniła moje spojrzenie na życie zwane codziennością, pozwoliła chronologicznie uporządkować wiedzę, odkurzyła półki z dawno odkrytymi i zapomnianymi faktami.
Jestem przekonana, że jeszcze nie jeden raz wrócę do książki. Będę szukać w niej pocieszenia, ukojenia skołatanych nerwów. Może nawet wiedzy o przeszłości, bo przecież nie od dziś wiadomo, że historia lubi się powtarzać.

Babunia - Frederique Deghelt

2011-10-26T16:28:00.000+02:00

Babunia. To słowo zawiera w sobie niezbadane pokłady ciepła. Skrywa się w szczerym spojrzeniu. I wreszcie ujawnia się w gotowanych o poranku kaszach mannych, w mokrych śladach na policzkach wiecznie pędzących łobuziaków. Każda z tych sędziwych dam ma swój niepowtarzalny zapach, który w jednej sekundzie potrafi przywrócić najszczęśliwsze wspomnienia z dzieciństwa.

Dla naszej bohaterki tym bodźcem były fiołki. Dzięki nim zasypiała z uśmiechem na twarzy, otulona myślami niczym babcinymi ramionami. Dziś, w swoich snach wraca do czasów, gdy na nowo, już jako dorosła kobieta, poznaje ukochaną nestorkę rodu, Jeanne. Razem z nią ujawnia się prawda, że „widzimy w naszych bliskich to, co sądzimy, że o nich wiemy.”* Jej uwadze umykał nie tylko bogaty zasób słownictwa, jakim dysponowała rodzicielka, ale też tak prosta sztuczka, jaką było chowanie arcydzieł literatury światowej za okładką Biblii.

Jade w tych marach nocnych jest trzydziestoletnią kobiet. Dziennikarką, która po raz kolejny poszukuje swojego miejsca w przytłaczającym wszechświecie. Robi to poprzez mężczyzn, pracę zawodową oraz pisząc powieść, której pierwszą czytelniczką i zarazem krytyczką będzie oddana staruszka. Wkracza tym na drogę, z której nie ma już odwrotu, a każdy kolejny zakręt będzie niczym innym jak tylko zaskakującym odkryciem.

Frederique Deghelt otwiera przed czytelnikiem drzwi do świata pełnego niespodzianek, gdzie miłość przeplata się z rozżaleniem, niepewność ustępuje miejsca ekscytacji. Starość z młodością toczą nieustanną bitwę o godność, prawo do życia i szczęścia.

„Babunia” to w istocie powieść o przemijaniu człowieka, stopniowych, lecz znaczących objawach starzenia się skóry. Czasie, który przecieka przez palce i o tym, że nic nie jest wieczne. Znajdziemy tu również przejmujące i celnie ilustrujące fragmenty o książkach, które koją duszę i potrafią zabrać czytelnika w ekscytujące podróże.

Choć z początku wydaje się, że słowa układają się jedynie w logiczną całość, której celem jest happy end, to jednak im bardziej zagłębimy się w fabułę, tym bardziej przekonamy się, że pisarka jest jak rasowa kocica. Chodzi tylko i wyłącznie obranymi przez siebie ścieżkami.

*”Babunia” Frederique Deghelt, wyd. Świat Książki, str. 95

Gasnące ognie - Antoni Ferdynand Ossendowski

2011-10-26T14:15:00.000+02:00

W dzisiejszych czasach możemy w oka mgnieniu przemieszczać się z jednego zakątka ziemi do drugiego. Zyskujemy przy tym komfort, ale być może tracimy setki pomniejszych przygód, jakie przytrafiały się dawniej, gdy oczekiwano na statki. To właśnie dzięki temu Antoni F. Ossendowski mógł poznawać uroki maleńkich kawiarenek, a potem skrzętnie opisywać je w swojej książce. Z nich przenosimy się do Jafy, Betlejem, Jerozolimy czy Galilei. Na kartach „Gasnących ogni” postacie historyczne, bohaterowie mitów spotykają się z przydrożnymi taksówkarzami, nieboszczykami okrytymi jabłkami w celu zamaskowania zapachu ich rozkładającego się ciała, urzędnikami pilnujących granic. Podróżnik zaskakuje czytelnika nie tylko fotograficzną pamięcią, ale też bezbłędnym przywoływaniem zapachów, kolorów. Zamiast 5 gwiazdkowych hoteli znajdziecie namioty Beduinów, a szlaki niekoniecznie będą wydeptane przez miliony turystów. Pisarz w świetny sposób łączy teraźniejszość z przeszłością, dochodząc przy tym do często zaskakujących wniosków.

Uzupełnieniem tej lektury są czarno-białe fotografie, jedna z moich ulubionych ilustruje mężczyznę biorącego kąpiel w Morzu Martwym, w jednej ręce trzyma parasol, a w drugiej książkę. Choć zdjęcia nie grzeszą jakością, wszak pochodzą z pierwszej połowy XX wieku, to ujmują klimatem zabytków oraz uchwyconym charakterem modeli.

Przy wszystkich zachętach, jakie płyną trzeba wyraźnie zaznaczyć, że nie jest to książka, która zachwyci wszystkich. Styl, jakim posługuje się pan Ossendowski jest specyficzny, niezwykle szczegółowy, przez co może zwyczajnie nudzić. Jest to książka bardziej dla miłośników historii niż poszukiwaczy przygód.

„Gasnące ognie” to w istocie skarbiec wiedzy, ale nie każdy ma do niego klucz.

Kocie furtki i pułapki na myszy. Skąd się wzięły zwyczajne (i niezwykłe!) przedmioty w naszym życiu? - Harry Oliver

2011-10-23T18:05:00.000+02:00

Czy wiedzieliście, że angielskie określenie pluszowego misia, „Teddy Bear”, wzięło się na cześć prezydenta Theodore’a Roosevelta albo, że nazwa firmy Maybelline to w istocie połączenie imienia siostry założyciela (Mabel) ze słowem „vaseline”? Nie? Więc zapewne nie mieliście okazji czytać książki Harry’ego Oliver’a.

„Kocie furtki i pułapki na myszy. Skąd się wzięły zwyczajne (i niezwykłe!) przedmioty w naszym życiu?” to zbiór anegdot popartych dowodami naukowymi na temat historii powstania rzeczy bardziej lub mniej codziennych, mniej lub bardziej przydatnych. Od tego momentu już na pewno będziecie wiedzieć, do kogo składać swoje zażalenia lub pisać listy dziękczynne.

Autor pisze w sposób jasny i zwięzły, nie ma tu długich rozważań filozoficznych czy też szczegółowych życiorysów wynalazców. Nawet banalne historie jest w stanie przedstawić w ciekawy sposób, dzięki któremu zostaną one z łatwością zapamiętane. Ja zakodowałam w swojej głowie dobre 2/3 przedstawionych opowieści. Zrobiłam to już po pierwszym czytaniu, bez potrzeby wracania do tekstu.

Kolejną zaletą są ilustracje Graeme’a Andrew, który za pomocą kilku czarnych kresek świetnie oddaje charakterystyczne cechy wybranej przez siebie rzeczy. Mogę jedynie żałować, że tych obrazków jest tak mało. Najchętniej każdemu przedmiotowi poświęciłabym jedną stronę, którą tekst musiałby dzielić razem z pracami rysownika.

Jedyny minus, jaki mogę wskazać to poczucie humoru pisarza, które nie zawsze rozumiałam i nie zawsze mnie bawiło. Jednak to kwestia wyjątkowo względna, która na szczęście nie zdominowała tego, co najważniejsze – wiedzy.

Podsumowując:

„Kocie furtki i pułapki na myszy” to zabawa i nauka w jednym. Zarówno duzi jak i ci mali czytelnicy znajdą coś dla siebie. Harry Oliver bez wątpienia pobudza ciekawość, zapewniając przy tym miło spędzony czas.

Królestwo czarnego łabędzia - Carroll Lee

2011-10-23T10:56:00.000+02:00

Podstawową zasadą dla pisarzy/autorów, którzy chcą wydać książkę z gatunku, który ma duże powodzenie na rynku jest wybranie targetu odbiorców, bo jak wiadomo, jeśli coś jest do wszystkiego to jest do niczego. Niestety o tej zasadzie zapomnieli, albo nikt im tego nie powiedział, państwo Lee Carroll, czyli Lee Slonimsky i Carol Goodman.

Główna bohaterka miała przypodobać się starszym czytelniczkom. Wszak jest po studiach, pracuje, wie, co to znaczy mieć kłopoty finansowe i opiekuje się ojcem po śmierci matki, zakochuje się też w dużo starszym mężczyźnie. Niestety Garet jest równie niezwykle infantylna, jej tok myślenia nie przysparza zwolenników, a pomysł prowadzenia narracji z jej punktu widzenia wydaje się odbierać potencjał, który krył się w lekturze.

Jestem czytelniczką, która dość łatwo daje się uwodzić wymyślonym przez pisarzy amantów, a tu znowu brak chemii. Na domiar złego i wszystkiego chemii nie czułam również ze strony Garet i jej adoratora. Nie płakałam nad ich losem, nie rwałam włosów z głowy, nie próbowałam krzyczeć by zrobili inaczej, Mówiąc w skrócie: Nuda.

Wymieniony wyżej potencjał nie kryje się w bohaterce, jej przyjaciołach czy też wrogach, ale w nawiązaniach do mitologii i Szekspira. Czytelnik będzie miał okazję ponownie zapoznać się z wróżkami, Oberonem, Pukiem i tym podobnymi. W zasadzie mogłabym śmiało stwierdzić, że książka wzbudziłaby u mnie większą sympatię gdyby przedstawiono mi jedynie opis magicznego świata bez głównej bohaterki.

Oddając sprawiedliwość, na koniec trzeba przyznać, że cała książka przy nadmiarze postaci i wątków jest spójna i logiczna, ale czy to wystarczy byście zechcieli poświęcić jej swój czas?

Open. Autobiografia tenisisty - Andre Agassi

2011-10-17T21:48:00.000+02:00

Zapewne jestem jedną z tych milionów, którym tenis kojarzy się z białymi strojami, filmami z lat 80 oraz domieszką snobizmu. Jak na ironię losu jeden z najlepszych tenisistów świata jest zaprzeczeniem moich myśli. Skromny i jednocześnie pewny siebie, niepokorny, inteligentny i genialny w tym, co robi. Taki właśnie jest Andre Agassi. Jako jeden z nielicznych już sportowców (może to kwestia starej szkoły) wydał swoją autobiografię w momencie, gdy zakończył karierę sportową. Już nie będzie kolejnego turnieju do opisania, nie będzie też fanów, którzy ku mojemu ogromnemu zdziwieniu głośno skandowali jego imię na trybunach.

Z tej książki wyłania się obraz sportu, który musi być kochanką, żoną i wrogiem jednocześnie, jeśli chcemy wznieść się na wyżyny. Uśmiech zamienia się w łzy i pot, a rekreacyjne spalanie kalorii staje się codziennym wysiłkiem, który swój początek i koniec ma w bólu kręgosłupa. Marzenia małego chłopca zostają zniweczone przez nieustanne treningi. Blichtr, sława i pieniądze, jakie towarzyszą wygraniu Wimbledon’u to jedynie koniec drogi, której długość mierzy się setkach tysięcy kilometrów.

Agassi zjednuje sobie czytelnika od pierwszej strony. Zaskakuje fotograficzną pamięcią i szokuje swoją szczerością o ojcu, który miłość okazywał tyranią, o związku wywróżonym przez przyjaciela, o zażywaniu narkotyków czy choćby kłamstwach, które zdarzają się nawet w tenisie. Nie kreuje się na bohatera, ani też nie kaja się za popełnione błędy. Staje przed czytelnikiem, być może jednym z fanów, i rozbiera się przed nim do naga, obnażając przy tym swoje wady i zalety.

Jednym z miliona powodów, dzięki którym książkę czyta się jednym tchem jest J.R. Moehringer. Tak, nie mylicie się, to autor „Baru dobrych ludzi”, a prywatnie przyjaciel sportowca. Choć nie pozwolił umieścić się jako współautor biografii to jestem przekonana, że to on sprawował pieczę nad spójnością treści i utrzymaniu odpowiedniego tempa narracji. Moehringer jest swoistą wisienką na tym pysznym torcie.

Polecam.

Krótka rzecz o tym jak być dżentelmenem w dzisiejszym świecie.

2011-10-16T19:38:00.000+02:00

Kiedy wychodzisz staraj się wyglądać jak najlepiej, tym okażesz szacunek ludziom wokół Ciebie.

Dżentelmen musi pracować. Ludzie, który nie pracują są nudni i nudzą pozostałych. Musisz być pasjonatem, nieustannie zajęty i stale wnosić coś od siebie do obecnego świata.

Maniery są ważne. Zawsze otwieram kobietom drzwi, noszę ich płaszcz, upewniam się, że chodzą od wewnętrznej strony chodnika. Wstawaj, kiedy ludzie przychodzą i odchodzą od stolika.

Nie bądź pretensjonalny, rasistowski ani seksistowski. Nie oceniaj ludzi po wyglądzie.

Mężczyzna nigdy nie powinien nosić szortów w mieście. Szorty i japonki nigdy nie są odpowiednie w mieście. Szorty można nosić tylko na korcie tenisowych albo na plaży.

Tom Ford dla AnOther

Photo by Jeff Burton

Miejsce na dziś - Elie Saab Atelier, Bejrut

2011-10-16T09:14:00.000+02:00

Urodził się Libanie jako najstarszy syn kupca średniej klasy. Pierwszy pokaz Saab’a odbył się kiedy on sam miał 18 lat. Gdy patrzy się na suknie wychodzące spod jego ręki aż trudno uwierzyć, że jest samoukiem. W jego projektach Środkowy Wschód spotyka się z nowoczesnym Zachodem. Te Królowa Rania miała na sobie podczas koronacji, a świat poznał Go w momencie, gdy Halle Berry odbierała Oskara.

Bez wątpienia każda kobieta poczuje się dzięki niemu jak królowa, jeśli tylko posiada, co najmniej 35 tysięcy dolarów. W innym przypadku można tylko oglądać, wzdychać i podziwiać reklamę pierwszych perfum na której znajduje nasza top modelka, Anja Rubik.

Dla zainteresowanych polecam świetny artykuł, który ukazał się w Vanity Fair.

Photographs by Tinko Czetwertynski

Fejs czyli co Was ominęło

2011-10-11T20:13:00.000+02:00

Ci, którzy polubili mnie na Facebook’u mogli ostatnimi czasy zauważyć moją wyjątkową aktywność na portalu. Ponieważ jestem za równouprawnieniem postanowiłam Wam pokazać, co m.in. tam umieszczam i przy okazji zachęcić do polubienia/zrobić sobie reklamę. :-)

1.Zdjęcie księgarni El Péndulo w Meksyku.

2.Stolik (?) autorstwa Josefin Hellström-Olsson.

3. Propozycja dla tych, którzy mają dużo miejsca, pieniędzy i nowoczesnie urządzone wnętrza.

Linki:

1. Jedna z najstarszych bibliotek świata.

2. Restauracjo-księgarnie.

3. Portal o księgarniach w całej Europie.

Zapraszam na Facebook'a.

Czarne mleko - Elif Safak

2011-10-09T22:53:00.003+02:00

Wstaję rano. Otwieram oczy, biorę kąpiel, jem rogalika. Oglądam poranne wiadomości – od tego momentu zaczynam być bombardowana obrazami matek, które trzymają w ramionach swoje maleństwa. Wychodzę na ulicę. Z zaułków zaczynają wyłaniać się reklamy wózków, najlepszych posypek i najsmaczniejszych zupek. Jeden z maluchów miał tak wygodną pieluszkę, że udało mu się wdrapać na kilka billboard’ów. Otoczona całym zgiełkiem zatrzymuje się na środku jezdni. Pojawiają się pytania. Czego chcę? Czy dam radę tego dokonać? Czy dziecko faktycznie jest warte poświęcenia swojego doczesnego życia? Po chwili uświadamiam sobie, że to jeszcze nie mój czas. Uśmiecham się do kobiety, która stoi obok mnie, jej twarz zdradza marazm ostatnich dni. Wchodzę do księgarni, kupuję „Czarne mleko” autorstwa Elif Safak. Wracam do nieznajomej i wręczam jej prezent. Mówię: To Ci pomoże. Patrzy na mnie zmieszana, jakbym rzuciła w nią obelgą. Myśli pewnie: Jak to? Przecież jest najlepszą matką polką, a tu stoi tylko na chwilę. Zaraz odejdzie. Tylko odpocznie od nieustannego zmieniania pieluch, wycierania wymiocin. Pójdzie po minucie rozkoszowania się ciszą. Pewnie jest przekonana, że nie mam pojęcia ile decybeli potrafi wydać z siebie jej dziecko gdy nie chce go wziąć na ręce. Ale ja wiem. Również to, że ową chwilę z radością zamieniłaby na godziny, tygodnie, a może nawet miesiące. Przecież widzę jak to robi - zamykając się w sobie. Chwila niewygodnej ciszy. Wreszcie odpowiada niepewnie: Dziękuję. Siada na jednej z pobliskich ławek i zaczyna czytać. Stopniowo na jej twarzy zaczyna pojawiać się ulga, już wie, że nie jest sama ze swoim problemem. Świadomość, że inne kobiety również cierpią na depresję poporodową jest dla niej pociechą. Pisarka wprowadza ją w świat pełen zrozumienia i siostrzanego wsparcia. Na każdej stronie poznaje z nową, inspirującą przyjaciółką. Równie idealnie nieidealna jak ona sama. Wspólnie wznoszą się na wyżyny, by po chwili kolegialnie sięgnąć bruku. Czasem z hukiem. Czasem w ciszy. Najważniejsze, że w tej sinusoidzie uczą się odnajdywać siłę napędową do dalszego istnienia i rozwoju. Gdy już przewróci ostatnią kartkę jej uśmiech nie będzie chciał zniknąć jak słońce, które niechętnie chowa się za księżycem, gdy dzień zbliża się ku końcowi. Naładowana pozytywnym przekazem będzie mogła wstać i iść zdobywać życiowe Mount Everesty. Albo zwyczajnie żyć - będąc dobrą i wyrozumiałą również dla siebie samej.

Mag niezależny Flossia Naren cz. 2 - Kira Izmajłowa

2011-10-09T17:07:00.000+02:00

Podczas weekendu postanowiłam się wybrać w krótką, jak się okazało, podróż do Arestanu, by odwiedzić moją starą przyjaciółkę Flossię Naren. Co usłyszałam podczas naszego sabatu czarownic przy kawie i ciasteczkach? Otóż niezwykle przejmującą historię pełną intryg, kłamstw, sekretów rodzinnych, śmiertelnego niebezpieczeństwa i odwagi jej bohaterów. Jak to u Flossi. Tym razem wraz z porucznikiem Laurienne przemierzali zamkowe komnaty, leśne trakty i pole prawdziwej bitwy, by móc zdemaskować tajemniczego Naora, człowieka, który z niewiadomego powodu chce skłócić ze sobą wszystkich władców.

Jak mogliście wywnioskować ze wstępu, z przyjemnością wróciłam do świata wykreowanego przez Kirę Izmajłową i nie zawiodłam się. Po raz kolejny spotkałam się tam z kobietą, której intelekt mógłby powalić na kolana niejednego samca alfa, a dodatkowo jeszcze używa go do rzucania sarkastycznych uwag na prawo i lewo, które mnie osobiście ogromnie bawiły. Porucznik Laurienne ze strony na stronę staje się powoli mężczyzną i to nie byle jakim, tylko ucieleśnieniem walecznego rycerza, który o damę będzie walczył do ostatniej kropli krwi.
Niewątpliwie między dwójką głównych bohaterów istnieje chemia, która szuka swego ujścia, co często owocuje barwnymi, niekiedy nawet karykaturalnymi sytuacjami. Ich charaktery nieustannie, lecz powoli ewoluują. W tym tomie autorka po części bazuje na niedopowiedzeniach. Wiemy tylko tyle, ile Flossia zechce nam powiedzieć i jednocześnie nie mamy dostępu do umysłu młodego gwardzisty, a przecież nie od dzisiaj wiadomo, że kobieta wiele może sobie dopowiedzieć lub niewłaściwie zinterpretować.
Kira Izmajłowa wymyśliła intrygę, która składa się z wielu pomniejszych przestępstw, dzięki czemu w wybranym przez siebie tempie dawkuje informacje. Trzyma czytelnika w napięciu i podtrzymuje iskierkę nadziei na wybrane przez niego zakończenie do ostatniej kropki. Z całą fabułą zapoznajemy się z perspektywy czasowej, czyli nieprawdopodobnie szczegółowych wspomnień Flossi. Lwią ich część stanowi dedukcja, próba połączenia przestępstw i przypisania ich do konkretnej osoby, co niekiedy lekko spowolnia bieg wydarzeń, ale jednocześnie jest przydatne jeśli sami chcemy zabawić się w detektywa i zdemaskować tajemniczego Naora.
Po przeczytaniu drugiego tomu z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że tak naprawdę książki (z tej serii) trzeba czytać jedna po drugiej, a oceniać należy je całościowo, bowiem dopiero w drugim tomie wcześniejsze poczyniania Flossi i jej towarzysza nabierają konkretnego znaczenia i dowodzą nieprzeciętnego zmysłu literackiego Izmajłowej.

Podsumowując:

Dobra książka dla poszukujących relaksu, który nie będzie się równał bezmózgowiu. Niecodzienne postacie po raz kolejny zyskują przychylność czytelnika, a dzięki szeroko zakrojonemu spiskowi nie można mówić o nudzie.

Podwójne życie - Oliver Harris

2011-10-02T19:24:00.000+02:00

Poznajcie Nicka Belsey’a, doświadczonego życiem policjanta, który przez niefortunne wybory znajduje się na skraju przepaści. Wisi nad nim widmo bankructwa oraz nieubłagane zwolnienie ze służby, którego kropką nad i był flirt z żoną szefa. Jest też człowiekiem, który wyznaje zasadę, że pieniądze leżą na ziemi i zdobędzie je ten, który nie boi się złamania kręgosłupa podczas schylania. Gdy więc nadarza się okazja, taka jak zaginięcie majętnego biznesmena, postanawia ją wykorzystać i tym samym uruchomić machinę intryg i kłamstw.

Oliver Harris napisał powieść nieprzeciętną i intrygująca. Jego bohater daleki jest od wyobrażenia wzorowego gliniarza z amerykańskiego serialu. Nick nie odczuwa najmniejszego strachu, odrzuca wszelkie wyrzuty sumienia, w czym pomagają mu w tym hektolitry wypitego alkoholu oraz tuziny połkniętych tabletek.

Z kart wyłania się obraz Londynu jako tętniącego życiem miasta wielkich interesów, zadymionych pubów pełnych stróżów prawa odpoczywających po pracy i chętnie obsmarowujących swoich szefów. Miasta, które przyciąga bogaczy mających nadzieję na europejską karierę, dziewczyn chcących czegoś więcej niż tylko mundurków elitarnych szkół i zbrodniarzy, którzy nie cofną się przed niczym, aby ich sekret nie wyszedł na jaw.

Mam zwyczaj patrzeć przychylniejszym okiem na debiutantów, ponieważ domyślam się ile wysiłku musieli włożyć w napisanie pierwszej powieści, ich styl dopiero się kształtuje, są też dopiero na początku drogi, która ma ich określić jako pisarzy. Harris miał pomysł na fabułę i zgrabnie wprowadził ją w życie, charakter głównego bohatera otwiera przed nim szereg możliwości rozwoju akcji i wybrnięcia z niej. Musi jednak popracować nad tempem rozwoju wydarzeń, teraz było ono nierównomiernie, zastój mieszany był z natłokiem informacji i reakcji.

Zakończenie było dla mnie jedynie połowicznym zaskoczeniem, być może spowodowała to moja wrodzona podejrzliwość, może stale rosnąca ilość przeczytanych thrillerów ogranicza pole działania kolejnym autorom.

„Podwójne życie” to udany debiut literacki, na próżno tu jednak szukać głębokich wątków społecznych, filozoficznych czy politycznych. Polecam, z zastrzeżeniem, że jest to lektura jedynie dla szukających wytchnienia i oderwania się od rzeczywistości, dla tych, którzy pragną dawki adrenaliny niedostępnej w codziennym życiu.

Czasem nawet i ja się wzruszam

2011-10-02T14:21:00.000+02:00

Poszłaby Pani ze mną na spacer w Paryżu? Około północy? Na cmentarz? [...] Poszlibyśmy na ten cmentarz, aby się przekonać, że nie wolno nam tam wejść. Cmentarze zamykają w Paryżu przed zakmnięciem banków. Byłaby Pani rozczarowana, prawda? Ja byłbym zawstydzony tym, że tego nie sprawdziłem. Mężczyzna powinien zabierać kobietę do miejść, które jej obiecał. Szczególnie do tych, do których mieli dotrzeć nocą.

"188 dni i nocy" J.L. Wiśniewski, M. Domagalik

Mag niezależny Flossia Naren cz. 1 - Kira Izmajłowa

2011-10-01T23:23:00.000+02:00

Niegdyś utarło się, że kobieta samotna musi być pyskata, bezczelna, budzić postrach zarówno inteligencja jak i urodą, a dokładniej rzecz ujmując jej brakiem. Owe przekonanie niezwykle często stosują autorki książek fantastycznych, których głównym celem jest zapewnienie czytelnikowi rozrywki. Z tego nurtu nie wyłamała się Kira Izmajłowa wydając na świat „Maga niezależnego Flossię Naren”. Czy wyszło jej to na dobre? Przekonajmy się.

Flossia Naren, niezależny mag-justycjariusz. Bohaterka nie liczy się z niczym i nikim prócz siebie, własnych przeczuć i korzyści, jakie może osiągnąć. Pracuje wtedy, gdy chce, dla kogo chce, dodatkowo żądając od pracodawców sowitej zapłaty, bo przecież z czegoś trzeba utrzymać wielki dom i służbę. Wbrew pozorom nie zajmuje się zawodowo rzucaniem uroków, zdejmowaniem klątw czy też odprawianiem pradawnych rytuałów. Panna (chwała tym, którzy wymyślili stan cywilny) Naren jest prywatnym detektywem, mogącym stawać w szranki z samym Sherlockiem Holmes’em, a wynik tego starcia zapewne budziłby wątpliwości do ostatniej sekundy. Wiekiem najprawdopodobniej mogłaby oscylować w okolicach średniowiecza, zaś swoimi poglądami nieustannie wyprzedza i zadziwia swoich współbratymców. Jednym z nich jest porucznik gwardii królewskiej, Laurinne. Nieśmiały, pełniący funkcję dziewicy wpadającej nieustannie w tarapaty, mający niekiedy chwile przebłysku inteligencji, którą, na co dzień skrzętnie skrywa w niepozornym ciele młodzieńca i która pozwala mu dzielnie zastępować doktora Watson’a.

Flossia i Laurinne ramię w ramię przemierzają ziemie Arestanu by wyjaśnić zagadkowe morderstwa, odnaleźć prowodyra rozprzestrzeniającej się w mieście śmiertelnej epidemii. Uzupełniają się, denerwują, peszą, zaskakują. Co wyniknie z tej znajomości? Romans, przyjaźń czy kłopoty? Tego jak zawsze musicie dowiedzieć się sami.

Kira Izmajłowa w swojej książce nie tworzy nowego świata na miarę Tolkiena. Smoki, olśniewające urodą księżniczki, stowarzyszenia magów, para królewska wraz z całą świtą – to wszystko jest czytelnikowi doskonale znane. Pozwala za to na pełny relaks przy dobrze napisanej powieści, gdzie akcja ma swoje wyżyny i doliny. Postacie wykreowane przez autorkę są przemyślane i autentyczne. Pisarka nie ogranicza się jedynie do nazwania cech charakteru swoich podopiecznych, ale przede wszystkim „wprowadza je w życie” za pomocą konkretnych zachowań i reakcji na zastałe ich sytuacje.

„Mag niezależny” to literatura z gatunku łatwych i przyjemnych, nie znajdziecie bowiem tutaj filozoficznych rozważań nad ludzką naturą czy też dalekosiężnych wizji dotyczących rozwoju cywilizacji, nie oznacza to jednak, że jest to lektura głupia.

Powieść napisana jest lekkim i barwnym językiem, a poczucie humoru występuje częściej niż przysłowiowa igła w stogu siana. Zagadki, z którymi przychodzi się zmierzyć Flossi są w rzeczywistości połączone misternie utkaną siecią intryg, co dodaje aury tajemniczości i nie pozwala czytelnikowi, bo przecież właśnie, dlatego czytamy powieści detektywistyczne – sami chcemy spijać śmietankę satysfakcji z dobrze wykonanej pracy, spocząć na laurach.

Polecam wszystkim, którzy mają ochotę na chwilę zapomnienia.

Wichrołak - Paweł Szlachetko

2011-09-26T20:00:00.001+02:00

Góry, nie od dziś wiadomo, że skrywają tysiące tajemnic, jedną z nich można znaleźć w wiosce nieopodal Zakopanego, Szremlach Małych. Tu cywilizacja XXI wieku bezpośrednio mierzy się z niemal średniowiecznymi zabobonami, Bóg chrześcijański jest na równi ważny z bóstwami natury i człowiekiem, który, w mniemaniu wiejskiej społeczności posiadł, władzę nad nimi, Wichrołakiem. Niedawne wydarzenia, grupa niewyjaśnionych samobójstw, przyciągają uwagę jednego z wielkomiejskich dziennikarzy, Romana. Mężczyzna ma nadzieję, że ta sprawa otworzy mu drzwi do kariery, tylko jak zdobyć zaufanie ludzi by móc się czegokolwiek dowiedzieć? Okazją ku temu jest pomór owiec i podszycie się pod urzędnika państwowego. Gdy dociera do Szremli Małych okazuje się, że wioska kryje nie tylko tajemnice umarłych, ale również i żywych, przez splot niecodziennych zbiegów okoliczności spotyka tam jedną ze swych studenckich miłości oraz... syna, którego jest ojcem.

Tak w skrócie można by streścić fabułę książki, nie zdradzając przy tym jej zakończenia, a przecież to jest najważniejsze dla przyszłego czytelnika.

Zarówno język jak i styl autor jest niezwykle prosty. Na plus można spisać, że postanowił przybliżyć czytelnikowi gwarę góralską i co za tym idzie nadać autentyczności bohaterom. Górale w większości przedstawieni są jako ludzie przaśni, gburowaci, pijący na umór, nie liczący się z prawem i honorem w momencie, gdy mogą znacząco zyskać. Posiadają małomiasteczkową mentalność, uwielbiają plotkować, są pełni hipokryzji wobec kościoła, w którym nawet organista daleki jest od ideału miłosierdzia, nie stronią od prób, często zresztą skutecznych, wymierzenia sprawiedliwości na własną rękę. Bohaterowie, zasadniczo sprawę ujmując, praktycznie nie różnią się od siebie, przez co niejednokrotnie wprawią czytelnika w zakłopotanie i konsternację, kiedy przyjdzie mu powiedzieć, kto jest, kim w tej powieści.

Przyznam, że do tej pory nie mogę przestać się dziwić. Dlaczego? Ano dlatego, że przy natłoku pomysłów na rozwinięcie fabuły, ona w rzeczywistości ciągnie się nieśpiesznie i dopiero na samym końcu nieznacznie przyśpiesza. Niestety, co uważniejszy czytelnik nie będzie miał problemu z rozgryzieniem zagadki i jednocześnie pozbawieniem się znacznej przyjemności, jaka powinna płynąć z czytania książek o zabarwieniu kryminalnym.

Tony i Susan - Austin Wright

2011-09-26T11:41:00.000+02:00

Zdarzyło Wam się kiedykolwiek czytać książkę i mieć wrażenie, że jest pisana na podstawie Waszego życiorysu, że idealnie opisuje Wasze stany emocjonalne za pomocą metafor? Tak właśnie czuła się Susan, gdy zaczęła czytać „Nocne zwierzęta” napisane przez byłego męża, Edwarda.

Powieść Edwarda to w istocie thriller opowiadający o losach wykładowcy matematyki, który wraz z rodziną wyruszył w podróż samochodową, ich celem jest domek letniskowy w Maine. Niestety, w skutek nieszczęśliwego splotu wydarzeń jego córka i żona zostają porwane, rozpoczyna się wyścig z czasem przeplatający się z urojeniami matematyka...

Na podstawie tej mrocznej historii Susan może dokonać retrospekcji własnego życia, zastanowić się czy wybory przez nią dokonane w istocie były tak dobre jak myślała, że będą. Analizuje swój związek, tchórzostwo i rezygnacje z marzeń, zadowalanie się substytutami. Jej postać jednocześnie służy autorowi (temu prawdziwemu) jako narzędzie do zwrócenia uwagi na relację czytelnik-pisarz. Znamiennym momentem jest, kiedy Susan przerywa lekturę i zastanawia się nad przeczytaną treścią, analizuje sposób kreowania postaci, nazywa uczucia, które ewoluują w niej wraz z rozwijającą się fabułą. Niekiedy wydaje się to doskonałym zabiegiem manipulacyjnym. Wright w swojej grze nakierowuje czytelnika na to, co chciałby szczególnie zaakcentować, na sposób „właściwego” odbioru jego prozy. Jest tutaj graczem, który wyłożył wszystkie karty na stół, czym prowokuje przeciwnika do pokazania własnych.

Myli się ten, który myśli, że postać byłego męża jest jedynie nic nieznaczącym pionkiem. Edward jest tu symbolem pisarza, który swoją wielkość okupuje osamotnieniem, neurotycznością, nieprzystosowaniem. Stan graniczący z depresją jest dla niego źródłem inspiracji, zaś pisanie to nie tylko sposób na życie, ale jedyne możliwe życie, bez tego umiera jego dusza, staje się chodzącym trupem.

Z „minusów”, które rzucają się w oczy można by wypunktować nierównomierną akcję, przypominającą rozpędzony roller coaster, który nagle staje w wyniku nieznanej przyczyny. Również małżeńskie przeżycia Susan wydają się niekiedy niewspółmierne do ogromu tragedii, jaka spotyka profesora i jego rodzinę.

Podsumowując:

Niebanalny pomysł połączony z solidnym, lecz nie perfekcyjnym, wykonaniem. „Tony i Susan” to niezaprzeczalnie lektura wyjątkowa i warta poświęconej uwagi. Mrożące krew w żyłach wydarzenia z życia Tony’ego zestawione są z szarą i przytłaczającą egzystencją Susan, gdzie ogniwem łączącym jest wyrafinowana zemsta. Nie bez powodu w swojej recenzji użyłam cudzysłowu połączonego z minusami, bo to one właśnie nadają specyficznego charakteru i poruszą czytelnika, nie pozwalają szybko o sobie zapomnieć.

Porządki blogowe

2011-09-24T13:39:00.002+02:00

Sobota to idealny dzień na porządki i sprawy organizacyjne, szczególnie te blogowe.

Wynik sondy jest jednoznaczny, notek biograficznych nie będzie. Nie będę płakać z tego powodu, bo w końcu to i dla mnie mniej pracy. Plusem jest świadomość, że blog czytają osoby, po których się tego nie spodziewałam (bardzo dziękuję!) oraz ujawnienie się kilku nowych istot, które bardzo miło było mi poznać.

Ponieważ gotowanie jest moją pasją nr 1, na równi z czytaniem, postanowiłam kontynuować publikowanie przepisów. Przyznaję, że w kwestii zdjęć idę na łatwiznę i zamieszczam te już wykonane, ale zapewniam, że wszystkie przepisy zostały wypróbowane i nie są kotami w workach.

Rubryka „Miejsce na dziś” również powróci na łamy tego bloga. Dzięki niej dowiaduję się jak piękny jest świat, zaś moja szklanka zaczyna robić się do połowy pełna.

Zapraszam na mojego Facebook’a. Przekonałam się do tego dziwnego tworu i coraz bardziej on mi się podoba. Na profilu znajdziecie informacje o konkursach, linki do wywiadów (np. ostatnio dodany wywiad z turecką pisarką Elif Safak) i inne ciekawe rzeczy, które w danej chwili mnie rozśmieszyły, zastanowiły etc.

To tyle na dzisiaj, nie można się przecież zbytnio przemęczać. ;-)
Życzę Wam miłego, słonecznego i pogodnego dnia. :)
Pozdrawiam serdecznie. :)

Pewna forma życia - Amélie Nothomb

2011-09-24T09:10:00.000+02:00

„Ludzie listy piszą, zwykłe, polecone

Piszą, że kochają, nie śpią lub całują cię

Ludzie listy piszą nawet w małej wiosce

Listy szare, białe, kolorowe”

Tak niegdyś śpiewali Skaldowie. Powiedzieć by można, że ten, który w dzisiejszych czasach jest szczęśliwcem. Gdyby zaś listy przeliczać na miliony pewnie niektórzy byliby milionerami, wśród nich zapewne znalazłaby się belgijska pisarka, Amélie Nothomb. W swojej najnowszej książce, która na rynku pojawiła się nakładem wydawnictwa Muza, opisuje korespondencję z jednym z amerykańskich żołnierzy patrolujących w Iraku.

Melvin Mapple, 39 latek, który zaciągnął się do wojska z powodu głodu i braku pieniędzy. Wybrał wojsko, bo to jedyna organizacja, która za słowo honoru oferuje wikt, łóżko polowe, a nawet ciepły koc. Wydawać by się mogło, że w takich warunkach Melvin może na nowo odnaleźć siebie i przede wszystkim wyjść na prostą. Niestety, szeregowiec ma tendencję do popadania z jednej skrajności w drugą, zaczyna, więc obżerać się, przez co jego waga wzrasta do 200kg. Jak każdy chory, uzależniony człowiek próbuje szukać usprawiedliwienia dla swojego nałogu, właśnie w tym celu pisze do pani Nothomb, żeby służyła mu radą i pocieszenie w trudnych chwilach.

„Pewna forma życia” to opowiastka, w której uczucia zmieniają się jak w kalejdoskopie, a rozwoju wydarzeń nie da się przewidzieć do samego końca. Pisarka podejmuje temat otyłości i jej odbioru w społeczeństwie. Opisuje świat, który dąży do piękna, więc musi eliminować wszystko to, co do tego kanonu nie pasuje. Karze zastanowić się czytelnikowi, co naprawdę stanowi o wartości człowieka i jakim prawem pozwalamy sobie osądzać innych, bo przecież to, że oceniamy nie ulega wątpliwości. Jednocześnie jednak nie wiktymizuje ludzi otyłych, Melvin’owi daleko do wzbudzania współczucia, niekiedy nawet autorka wprost nazywa go grubasem.

Pojawia się również wątek prywatności. Czy należy spoufalać się z czytelnikami? Należy pisać im o sobie czy tylko lakonicznie odsyłać podziękowania? Gdzie postawić granicę, za którą nie należy wychodzić? Choć wydaje się, że autorka nie boi się o własną prywatność oraz bezpieczeństwo, co za tym idzie również i o udostępnianie informacji mediom bulwarowym to analogicznie pojawiają się pytania o zaufanie do drugiego człowieka.

Amélie Nothomb po raz kolejny udowadnia, że nie trzeba pisać epopei narodowych by nosić miano wielkiej pisarki. Jej proza jest niczym dobrze skomponowane danie, gdzie smaki poszczególnych składników stopniowo dają o sobie znać. Słodycz pocieszenia podkreśla słony smak łez spływających po policzku potrzebującego, zaś kwaśność ironii umiejętnie przenika się z gorzką nutą zwycięstwa.

Polecam.

PS. Zainteresowanych twórczością pani Amélie Nothomb zapraszam do mojej recenzji „Zimowej podróży”.

Klub koneserów zbrodni - Michael Capuzzo

2011-09-22T21:32:00.000+02:00

Morderstwo jest jak pełny lunch w restauracji. Wpierw podaje się przystawki - to tylko wstęp, który dla zbrodniarza jest przygotowywaniem się do zbrodni. Następnie na stół wkracza danie główne - to akt malowany krwią. Ucztę kończy deser - tak jak my delektujemy się ciastem tak morderca delektuje się wspomnieniami o popełnionym przestępstwie. W życiu bywa tak, że rolę się zmieniają, to też lunch równie dobrze może być metaforą śledztwa. Przystawką są fakty, daniem głównym dochodzenie, a deserem satysfakcja z rozwiązania zagadki. Oba posiłki zaś znajdziecie w książce „ Klub koneserów zbrodni” Michaela Capuzzo.

Historia zaczyna się banalnie, spotkaniem 3 mężczyzn. Frank Bender – artysta, plastyk, który rekonstruuje twarze zmarłych, Richard Walter – najlepszy na świecie psycholog kryminalny, William Fleisher – jeden z najznamienitszych agentów FBI. Łączy ich inteligencja, poczucie humoru, zamiłowanie do jedzenia i chęć niesienia pomocy, w tym celu założyli „Stowarzyszenie Vidocqa”. Początkowo jego celem były comiesięcznie spotkania, na których przyjemność intelektualna równałaby się tej fizycznej, zmysłowej. Szybko jednak okazało się, że nierozwiązane sprawy można liczyć w setkach tysięcy, zaś ludzi cierpiący z tego powodu są miliony. Jako czytelnicy mamy okazje zapoznać się z 10 dochodzeniami, wśród nich jest dzieciobójstwo, pedofilia, morderstwo niepozornej studentki. Wszystkie przestępstwa budzą niedowierzanie, złość połączoną z bezradnością, obrzydzenie, niekiedy nawet strach. Na pierwszy plan wychodzi przede wszystkim postać Richarda Waltera, który odkrywa przed nami meandry ludzkiej psychiki, choć w opisanych przypadkach ten przymiotnik jest wyjątkowym nadużyciem.

„Klub koneserów zbrodni” w rzeczywistości ma 82 bohaterów, ani jednego mniej, ani jednego więcej. Dlaczego właśnie tylu? Ponieważ dokładnie tyle lat miał w chwili śmierci Eugene-François Vidocq, którego „należało bez wątpienia uznać za ojca współczesnej kryminologii. W 1811 założył tajny oddział detektywów, rekrutujących się spośród byłych przestępców, do których zresztą sam się zaliczał. Napoleon Bonaparte uczynił z jednostki państwową agencję śledczą. Brigade de la Surete, prekursorkę FBI i Scotland Yardu. Vidocq jako pierwszy zaczął prowadzić kartoteki z informacjami o przestępcach, danymi balistycznymi, gipsowymi odlewami stóp i próbkami atramentów sympatycznych. [...] Główny stróż prawa w Paryżu był wielkim przyjacielem biednych i powtarzał, że nie zamierza aresztować złodzieja, który kradnie chleb, aby nakarmić rodzinę. Właśnie na Vidocqu wzorował się Victor Hugo, tworząc postać Javerta, nieustępliwego detektywa z Nędzników, a także Valjeana, byłego kryminalisty, który przechodzi wewnętrzną przemianę i pragnie wynagrodzić popełnione czyny.”*

Michael Capuzzo rzuca cień światła nie tylko na techniczną stronę wszelkich dochodzeń policyjnych, ale też na życie prywatne swoich bohaterów. Możemy być świadkiem wielkiej miłości, wieczorów w towarzystwie polskiej wódki, geniuszu okupionego samotnością, niedoskonałości charakteru, ludzkiego pragnienia zemsty. To też moment wytchnienia dla czytelnika, który zapewne będzie przytłoczony ogromem zła i świadomością, że nie jest to jedynie wymysł genialnego pisarza.

Muszę przyznać, że przebieg 8 z 10 zbrodni znałam już od wielu lat, z racji mojego zainteresowania kryminalistyką. Mimo znajomości nazwisk przestępców i ich dalszych losów czułam ogromne wzruszenie, śmiałam się z żartów policjantów, przepełniała mnie złość, a niekiedy nawet strach. Nie mogłam oderwać się od tej książki, zaś moja mina, gdy dobrnęłam do końca zapewne warta była przysłowiowego miliona dolarów.

Podsumowując:

Lektura obowiązkowa dla miłośników kryminałów i książek z dreszczykiem. Ciekawi od pierwszej do ostatniej strony. Miłość przeplatana jest zazdrością, seks oparami wódki, a życie ulicy konfrontowane jest ze słowami wielkich tego świata, takimi jak Arystoteles, Platon czy Szekspir.

Polecam ogromnie.

*”Klub koneserów zbrodni” Michael Capuzzo, Wydawnictwo Literackie, str. 158

Głosowanie

2011-09-22T09:40:00.001+02:00

Czytając różne blogi książkowe zauważyłam, że niektóre z ich autorek pod recenzjami zaczęły umieszczać krótkie życiorysy pisarzy wraz z ich zdjęciem. Pomyślałam, ze to dobry pomysł, który chętnie wprowadziłabym w życie. Ponieważ jednak jestem za zasadą by nie tworzyć bytów ponad potrzebę postanowiłam zapytać Was: Czy chcecie wprowadzenie takich mini biogramów?

Za próbę reprezentatywną postanowiłam uznać 10 komentarzy, więc do dzieła moi Drodzy. :-)

Z góry dziękuję za oddane głosy i życzę Wam miłego dnia. :-)

Grecka ambrozja czyli deser jabłkowy

2011-09-19T22:38:00.002+02:00

Gdybym tak mogła przenieść się, choć na chwilę, do jednej z wybranych epok historycznych z pewnością byłaby to starożytność. Odziana w lekką, białą szatę, przybrana naramienną bransoletą i obuta w skórę z rzemykami barwionymi na złoto udałabym się do ogrodu Hesperyd, znajdującego się na krańcu świata. Chciałabym wydeptać każdą ścieżkę w tym ogrodzie, powąchać każdego kwiatu a w chwili zmęczenia odpocząć w cieniu jednego z drzew. Najprawdopodobniej usłyszałabym kroki Ladona, stugłowego smoka jak również natrafiłabym na córki Atlasa, których zadaniem było pilnowanie jabłoni rodzącej złote jabłka, podarowanej Herze w prezencie ślubnym przez Gaję.

Kto wie, na kogo jeszcze bym tam ujrzała? Może byłabym jednym z gości weselnych Zeusa i Hery? Może byłabym świadkiem jednej z dwunastu prac Heraklesa? Może zostałabym przypadkową wspólniczką bogini niezgody, Eris, z której „pomocą” rozpętała się Wojna Trojańska?
Dziś jednak nie mam zamiaru nikogo skłócać, tylko jednoczyć przy jednym z najlepszych deserów jabłkowych, jakie dane mi było jeść. Jestem przekonana, że dla Zeusa i Hery byłby to prezent cenniejszy od złota, Eris straciłaby dla niego głowę i zapomniała o swych niecnych zamiarach, zaś Herakles zmagałby się z trzynastą i zarazem najtrudniejszą pracą – uwolnieniem się od tej ambrozji.

Składniki:

2 łyżki masła

4 jabłka golden delicious, lub inne o winnych i soczystym miąższu (obrane i pokrojone w dużą kostkę)

2 łyżki miodu

4 łyżki wody

2 łyżki Calvadosu lub wódki

½ łyżeczki cynamonu

½ szklanki bułki tartej + 1 łyżeczka cynamonu + 1 łyżeczka cukru

300-400 ml ubitej śmietanki (ilość zależna od kubków smakowych, zdecydujcie jak słodki i kaloryczny chcecie deser)

Przygotowanie:

Masło roztopić w małym rondelku, nie wyłączając gazu, dodać jabłka i obsmażyć je przez ok. 2 minuty. Do jabłek dodać alkohol, miód, wodę i cynamon. Gotować do momentu, kiedy jabłka będą miękkie ale nie papkowate. Na suchej patelni zrumienić bułkę z dodatkiem cukru i cynamonu.

Do misy (lub miseczek) nałożyć masę jabłkową, następnie przykryć ją ubitą śmietanką i posypać zrumienioną bułką tartą.
Kalo oreksi!

Zdjęcie i przepis pochodzą z magazynu Sweet Paul, Fall 2011 no. 6

Ślepowidzenie - Peter Wars

2011-09-19T13:59:00.000+02:00

Od wielu pokoleń jesteśmy niemal bombardowani wizjami podboju Ziemi przez kosmitów, którzy zazwyczaj przybierają zieloną powłokę. Jednak czy jest to jedyna, możliwa wizja Pierwszego Kontaktu? Nie, udowadnia to Peter Wats w swojej książce „Ślepowidzenie”.

Rok 2082, pokład statku Tezeusz. Sztuczna inteligencja wydaje się całkowicie normalna, a posunięta technika nieustannie wkracza w coraz większe obszary ludzkiej egzystencji. Świat nieubłaganie pędzi do przodu i w tym właśnie momencie wokół Ziemi pojawiają się satelity oraz statek kosmiczny. Na domiar złego pojawia się Rorschach, twór nieznanej cywilizacji, który swoimi możliwościami przekracza wszystko, co dotąd było znane naszej planecie.

Skoro jest zło to musi pojawić się dobro, w postaci nieustraszonych jednostek, które wymykają się wszelkim znanym dotąd klasyfikacjom. Załoga Tezeusza budzi się po wieloletniej hibernacji, w jej skład wchodzą między innymi: Kapitan, będący zupełnie nieprzypadkowym i nieprzeciętnym wampirem (Tu drogie nastolatki, i nie tylko, pragnę nadmienić, że daleko mu do spopularyzowanego wizerunku Edwarda.), Lingwistka posiadająca cztery osobowości, Syntetyk, który zarazem jest narratorem powieści posiadającym tylko jedną półkulę mózgową. Czy uda im się wygrać i czy poczują słodki smak zwycięstwa? Tego zdradzić nie mogę. Zapewniam jednak, że nie pożałujecie, jeśli postanowicie tego sami dowiedzieć się.

Zdawać by się mogło, zupełnie mylnie, że jest to książka typowo fantastyczna, gdzie technika i nowo wymyślone stwory stanowią główny fundament całej fabuły. Tymczasem w „Ślepowidzeniu” więcej jest wątków science niż fiction. Pisarz umiejętnie łączy wątki fabularne z teoriami naukowymi, zagadnieniami natury filozoficznej i moralnej. Zmusza czytelnika do zastanowienia się nad sednem człowieczeństwa, nad tym czy rzeczywiście to świadomość jest tym, co nas kształtuje. Znajdziecie tu jednocześnie pochwałę najbardziej tajemniczego ludzkiego organu – mózgu oraz demaskację zjawiska spostrzegania, do czego wykorzystano zjawisko ślepoty uwagowej.

Z pewnością nie jest to lektura, która oczaruje każdego czytelnika. Stosunek wkładu, jaki wymagany jest od niego do wiedzy, którą może zdobyć wynosi 1:1. Z powodu natłoku terminologii naukowej, która jak wiadomo wymaga skupienia, nie radziłabym zabierać jej do głośnego autobusu lub pociągu.

Podsumowując:

Peter Wats stworzył powieść jedyną w swoim rodzaju, która zachwyca i intryguje od pierwszej do ostatniej strony, gdzie wątek Pierwszego Kontaktu pokazany jest w zupełnie innym świecie, niekoniecznie jasnym.

Polecam

Ja, anielica - Katarzyna Berenika Miszczuk

2011-09-18T23:03:00.000+02:00

W chwilach, gdy muszę zacząć pisać recenzję słabej książki odzywa się we mnie anielska dusza, wewnętrzny głos, który chce się upewnić czy aby na pewno przemyślałam swoją decyzję. Ostatnim razem odpowiedziałam mu: Owszem, przemyślałam mój drogi i nadal obstawiam przy swoim. Niestety, ale „Ja, anielica” pani Katarzyny B. Miszczuk nie spełniła pokładanych w niej nadziei.

Wiktoria, obecnie nadzwyczajnie zwyczajna mieszkanka Ziemi, niegdyś wysłanniczka piekieł. Studentka jednej z warszawskich uczelni, bezgranicznie zakochana w całkowicie niepozornym osobniku płci przeciwnej, Piotrusiu. Jej dzień najprawdopodobniej zaczyna i kończy się myślą o nim, zaś wszystko inne w porównaniu z nim jest jedynie namiastką marnej egzystencji. Próbując podsumować i scharakteryzować jej osobowość mogłabym powiedzieć, że mamy doczynienia tutaj z klasycznym przykładem nastolatki zakochanej na „śmierć i życie”. Zapewne w niedalekiej przyszłości zostałaby matką i żoną gdyby nie tajemniczy przystojniak, który podstępem przywraca jej moce piekielne. Wiki wraca, więc do piekieł a następnie wraz z dawnymi przyjaciółmi wybiera się do Nieba. Jaki cel temu przyświeca? Tego musicie już dowiedzieć się sami.

Druga część serii utrzymana jest dokładnie w tym samym klimacie, co poprzednia. Z przykrością jednak stwierdzam, że wyobraźnia pani Miszczuk zatrzymała się w miejscu. O ile przedstawienie Piekła w formie Los Diablos było świeże i zabawne, o tyle Niebo jest nudne, nijakie i szalenie stereotypowe. Próbowano sprawić by postać fajtłapy, Piotrusia, ewoluowała w kierunku prawdziwego mężczyzny, lecz zmiana imienia na pierwotną formę to zdecydowanie za mało. Pozostali bohaterowie tak samo jak wyobraźnia autorki, ich temperamenty, zachowania jak i wzajemne relacje nie ulegają żadnej poważnej zmianie. Dodatkowo miałam wrażenie, że pisarka operuje dokładnie tym samym schematem rozwoju akcji i rozwiązaniami sytuacyjnymi, co szczególnie widać w momencie zakończenia. Na usta aż ciśnie się rada: Droga Autorko, zamiast odgrzewać schabowego lepiej go podać jak zemstę – na zimno.

Podsumowując:

Kiedy czytałam o wysłanniczce Lucyfera ubranej w skórzany strój, co chwila się śmiałam, zaznaczyłam dziesiątki cytatów. Tutaj zaś dobre żarty i riposty były na wagę złota a cytatów można by szukać jak igły w stogu siana, bez skutku.

Dla Diablicy byłam gotów zarwać noc, Anielicy mogłabym, co najwyżej poświęcić nudny wykład.

Kosmiczna układanka - Damian Cal

2011-09-16T17:58:00.000+02:00

Kosmos – odwieczne marzenie małych chłopców i terytorium, którego podbicie oznacza bycie światowym mocarstwem. Nikogo nie dziwi też fakt, że od wieków wszechświat fascynuje, a to z kolei różnicuje setkami filmów, komiksów oraz książek. Do tego nurtu dołączył Pan Damian Cal, który w swojej książce „Kosmiczna układanka” postanowił pokazać polskiemu czytelnikowi prawdziwą historię jednej z największych kosmonautów na Ziemi – Jurij Gagarina.

Autor snuje historię o przygotowaniach Jurija do spełnienia marzenia swojego życia, lotu w kosmos, a wszystko to w otoczeniu wielkiej polityki. Czytając tą książkę można odnieść, że Rosjanie jedynie swoje garnitury zamienili na lepsze, zaś sposoby działania i likwidowania niepotrzebnych informacji/świadków od lat jest taki sam. Dlaczego poruszam akurat ten wątek powieści? Ano, dlatego, że wcale nie ma pewności, że sławny Rosjanin faktycznie w kosmos poleciał. Damian Cal przedstawia tu wiarygodną, popartą literaturą, historię, która znacznie różni się od tej zakodowanej i powtarzanej z ust do ust.

Może gdybym była chłopcem albo chociaż mężczyzną potrafiłabym zainteresować się głębiej powyższą lekturą. Niestety kosmonautyka nigdy nie była w moim polu zainteresowań, zaś autor nie przekonał mnie do tego, ze powinna tam być. Akcja toczy się w moim odczuciu nierównomiernie, choć nie chaotycznie. Przyznam się, że będąc zniechęconą nudnym początkiem nie starałam się zidentyfikować z cudownym Gagarinem, ani niegdyś zakochaną w nim Swietoczką, której „smutny pan” kazał go szpiegować.

Czytałam z trudem, nieustannie odkładając na nocny stolik, a jedyną naprawdę dobrą rzeczą, jaką zapamiętałam to czarno-białe ilustracje Macieja Jażdżewskiego.

Jak zawsze jednak decyzję pozostawiam Wam.

Niedziela nad Sekwaną - Susan Vreeland

2011-09-15T12:00:00.004+02:00

Zastanawialiście się kiedykolwiek ile czasu zajmuje impresjoniście namalowanie obrazu? Wszak to kierunek, którego celem jest ujęcie jednej, konkretnej chwili, a obraz jak wiadomo zajmuje od kilku do kilkudziesięciu godzin, w zależności od wielkości. Jedną z wielu dostępnych metod jest próba odtwarzania chwili, próba stworzenia żywego zdjęcia z pomocą ludzi, od których wymaga się zachowania póz niczym figury woskowe. Właśnie to rozwiązanie wybrał Augusta Renoire, którego miałam okazję poznać dzięki książce „Niedziela nad Sekwaną” autorstwa Susan Vreeland.
Renoire'a poznajemy w okresie, gdy ma 39 lat i stoi na rozdrożu dróg, waha się między nowo powstałym impresjonizmem a klasycznymi metodami, które pozwoliłyby mu na utrzymanie się. Oliwą dolaną do ognia jest konflikt z despotycznym Degasem oraz nieprzychylna recenzja jednego z najbardziej poważanych paryskich krytyków – Emila Zoli. Ambicja, chęć udowodnienia własnego geniuszu i pasja popychają Augusta do stworzenia jednego z najlepszych obrazów z historii światowego malarstwa – „Śniadania wioślarzy”. Towarzyszymy artyście podczas zakupu niezbędnych farb, doborze modeli, wśród których znajdziemy włoskiego dziennikarza, słynną aktorkę, kolekcjonera sztuki, zaprzyjaźniony malarz czy bohater wojenny. W malowniczym otoczeniu Sekwany, na której wodach królują żaglówki, i przy najlepszym francuskim winie możemy „przysłuchiwać się” rozmowom o życiu XIX-wiecznej bohemy paryskiej, miłostkach i antypatiach, najznamienitszych osobistościach Montmartre'u i traumach po niedawno zakończonej wojnie francusko-pruskiej.
Susan Vreeland zamiast dynamicznej i obfitującej z ciągłe zmiany toru akcji oferuje czytelnikowi powieść psychologiczną, w której swoich bohaterów charakteryzuje z dbałością o najmniejsze szczegóły – od koloru halki do rozważań natury egzystencjalnej. Ta książka zjednuje sobie czytelnika od pierwszej chwili poprzez piękny styl, gdzie obecne są niemalże epickie metafory. Pani Vreeland niczym wytrawny rzemieślnik połączyła fakty historyczne z własną wyobraźnią, co w efekcie otwiera czytelnikowi drzwi do Paryża pełnego poprawności politycznej na równi z hipokryzją, gdzie na jednym salonie prostytutka może się spotkać z arystokratką.
„Niedziela nad Sekwaną” to kolejna książka z serii o wielkich impresjonistach, zaraz po „Tancerce Degasa”, którą warto przeczytać. Kolejna, która udowadnia, że to kobiety są siła napędową najwybitniejszych geniuszy tego świata.

Wilken. Bracia krwi - Di Toft

2011-09-14T18:47:00.000+02:00

Zastanawialiście się kiedyś, co było Waszym największym marzeniem w dzieciństwie? Jestem przekonana, że co najmniej połowa z Was odpowie, że było to zwierzak – mały, puchaty, psotny i słodki. Dokładnie o takim szczeniaku marzył główny bohater książki „Wilken. Bracia krwi” – Nat Carver. Jednak skoro życie lubi płatać figle, to autorzy powieści są do tego wręcz zmuszeni i tym sposobem Nat zamiast uroczego psiaka dostaje wielkie, włochate psisko. Gdyby tego było mało psina w rzeczywistości jest Wilkenem – w najmniej oczekiwanych momentach zamienia się w człowieka. Woody, bo tak zwie się owy Wilken, został potajemnie zabrany z rządowej placówki, której celem były badania genetyczne nad jego rasą. Nie zdziwi Was fakt, że z takiego „eksponatu” nikt łatwo nie zrezygnuje, co za tym idzie chłopcy będą musieli stawać do walki z czarnymi charakterami. Jaki będzie wynik tych starć? Tego musicie dowiedzieć się już sami.

„Wilken, Bracia krwi” to niezaprzeczalnie powieść dla młodzieży, w dolnej graniczy wiekowej i tak też będę ją oceniać. Akcja jest dynamiczna, nie ma tutaj długich i nudnych opisów przyrody. Książka pełna jest humoru, który młodzi czytelnicy zrozumieją bez najmniejszego wysiłku. Postacie wykreowane przez pisarkę są wyraziste i niekiedy tajemnicze, co dodaje im dodatkowe uroku. Bardzo podobało mi się przedstawienie dziadków, jako tych, którzy wcale nie są ani głusi, ani niewidomi czy niedołężni, zaś swoją mądrością i troską mogą stanowić solidne fundamenty poczucia bezpieczeństwa. Dobrze też, że nie zrezygnowano z okrucieństwa, lecz opisano je w przystępny i dosyć łagodny sposób. Zło istnieje na świecie, istnieć będzie zawsze, więc nie ma sensu tworzyć klosza ochronnego. Nie wiem na ile dla młodego czytelnika zaskoczeniem będzie zakończenie, dla mnie nie było. Muszę jednak przyznać, że pomimo ogromnego zasobu wykorzystanych pomysłów ta książka nie zaprzepaściła swoistej naturalności i lekkości.

Na koniec okładka. Rzadko o nich wspominam, bo jakie są to każdy widzi i oceni. Tu jednak wykorzystano dwuwymiarowość, dzięki czemu raz widzimy chłopca, a raz Wilkena w swojej pierwotnej postaci. Jestem przekonana, że gdy tylko pokażecie ją swoim dzieciom – szczególnie chłopcom- to nie będą chciały jej oddać, zaś Wy będziecie zmuszeni do zakupu.

Podsumowując:

Dobra powieść dla młodzieży. Sympatyczni bohaterowie połączeni z dynamiczną i ciekawą akcja. Jeśli szukacie sposobu na zachęcenie młodego pokolenia do czytania to książka właśnie dla Was.

Dziewczyny wojenne - Łukasz Modelski

2011-09-13T21:45:00.000+02:00

Wojna – zdawać by się mogło, że to męska sprawa. Wszak to jazda czołgiem, strzelanie z broni, czyszczenie kamaszy i wkładanie czystego, w miarę możliwości, munduru. Jednak, jeśli zechcemy przyjrzeć się temu słowu bliżej możemy dojść do wniosku, że „wojna” jest rodzaju żeńskiego. Ten drobny, lecz znaczący fakt, można przyrównać do szyi, która pozwala głowie na poruszanie się. Łukasz Modelski w swojej książce „Dziewczyny wojenne” przedstawia portrety 11 „szyj”.

Dziewczyny, niekiedy nawet dziewczynki, bo nimi właśnie były w roku 1939 – rozpoczynającego jeden z najczarniejszych okresów polskiej historii. Wojna zamyka im przed nosem drzwi do świata, do marzeń – bo każda z nich marzyła o przyszłości, o mężu i dzieciach, o zdobyciu wykształcenia. Ta sama wojna pozwala im odkryć w sobie nieznane dotychczas pokłady energii i dojrzałości. W obliczu zagrożenia nie wahają się przed niczym, nie paraliżuje je strach, a najważniejsze decyzje decydujące o ich życiu potrafią podjąć w ułamku sekundy. Ich charaktery hartują się podczas szkoleń, kiedy uczą się strzelać, w aresztach, gdzie nie szanowano podstawowych praw człowieka i katowano je niemalże na śmierć. Doświadczenia wojenne i fakty historyczne równoważone są przez sferę emocjonalną bohaterek, kiedy w przerwie między jedna a drugą akcja stają się zakochanymi żonami, przyjaciółkami, córkami, siostrami.

Łukasz Modelski stworzył żywy pomnik narodowych bohaterek, który będzie przekazywany z ust do ust, z rąk do rąk. Forma, na którą pokusił się pisząc książkę przypomina reportaż telewizyjny, gdzie głos narratora przeplatany jest wypowiedziami samych heroin. To lektura, która wbija w fotel, zmusza do przemyśleń i jednocześnie wzbudza uczucia w nieznanym dotąd stężeniu - kiedy myślałam, że bardziej nie można już wprawić mnie w zdumienie, a nawet osłupienie, autor pokazywał mi jak bardzo się myliłam. Z ogromnego szacunku, jaki żywię do wszystkich pań opisanych przez autora nie pokuszę się na roztrząsanie strony technicznej, choć i tu można by pewnie mówić w samych superlatywach.

„Dziewczyny wojenne” to niesamowite świadectwo polskiej historii, świadectwo o tych, które zazwyczaj są pomijane. Pokazuje historie w nowy, kobiecym, świetle.

Lektura obowiązkowa dla każdego, niezależnie od wieku i płci.

Do Facebook'a marsz! - ogłoszenie parafialne

2011-09-12T15:21:00.002+02:00

Do Facebook’a marsz!
Tak sobie powiedziałam i tak zrobiłam.
Nie powiem, która to z kolei już moja próba, masochistką nie jestem.
Mam nadzieję, że „fejs” i Ja się polubimy, a to z kolei zaowocuje korzyściami dla Was.
Obecnie jednak proszę o cierpliwość oraz wyrozumiałość dla mojej technicznej ułomności, bo nie można przecież być geniuszem na wszystkich polach. ;-)

Miłego późnego popołudnia oraz wieczoru Wam życzę. :-)

P.S. Gdybyście zechcieli „polubić to” zapraszam na prawą stronę bloga. :-)

Człowiek, który pokochał Yngvego - Tore Renberg

2011-09-12T11:40:00.001+02:00

„Za moich czasów...” – To zdecydowanie najbardziej denerwujący początek, jakim raczą nas rodzice podczas swoich kazań. Na nic zdadzą się jednak moje obecne mamrotanie pod nosem, że ja dla swoich dzieci będę inna. To więcej niż pewne, że będę im mówić o czasie swojego dzieciństwa – latach 90, kiedy to zamiast sms’a krzyczało się pod oknami kolegów/koleżanek, zaś dzisiejsze możliwości Internetu nie były dostępne nawet w najśmielszych marzeniach. Dokładnie tak było i wbrew wszelkim przesłankom nie była to era, w której wymarły dinozaury. Najlepszym tego dowodem jest bohater książki „Człowiek, który pokochał Yngvego” autorstwa Tore’a Renberg’a.
Jarle, siedemnastolatek, jakich wielu, nieustannie buntujący się przeciw wszystkim i wszystkiemu. To młodzieniec poszukujący swojego miejsca w świecie, równowagi między tym, co sprawia mu faktyczną przyjemność, a tym, co sobie narzuca by nie odbiegać od swego przyjaciela, Helga. Owe rozdarcie i poszukiwanie wzorców na własną rękę umacnia rozbita rodzina. Ojciec, który, na co dzień jest alkoholikiem, zaś w weekendy za pomocą setek koron stara się wynagrodzić synowi własną nieobecność/nieudolność. Matka, która po odcięciu pępowiny od chorego męża, musi udźwignąć wychowanie syna i jednoczesne spłacanie kredytów. Matka, która pozwala synowi na wszystko, która odda ostatnie pieniądze by był szczęśliwy, a może raczej by dać mu kolejne substytuty ojcowskiej opieki. Codzienność Jarle’a dzieli się na szkołę, próby własnego zespołu i weekendowe upijanie się, do momentu aż pojawia się On – Yngve. To początek jednej z najbardziej tajemniczych opowieści, jaką zdarzyło mi się przeczytać. Praktycznie do samego końca nie sposób odkryć, co faktycznie dzieje się między chłopcami, a co jedynie jest wymysłem, psikusem wyobraźni.
Tore Renberg ujmuje przemyślaną fabuła i niemalże poetyckim językiem. Lata 90 wraz z ich muzyką i sytuacją polityczną łączy z nieprzystępną, zimną Norwegią – to mieszanka, od której nie można się uwolnić. Narratorem całej opowieści uczynił Jarle’a ale starszego – mówiącego z perspektywy czasowej, wspominającego. Zaskakującego czytelnika swoją szczerością, która nie zawsze jest miła dla oczu, która drażni i niekiedy nawet zniechęca do niego. Czas, który minął pozwala Jarle’owi na dokładne oddanie nie tylko swoich uczuć, ale też i zrozumienie zachowań najbliższych mu osób, co również pomaga czytelnikowi w wyrobieniu własnych poglądów.
„Człowiek, który pokochał Yngvego” to przede wszystkim genialne studium psychiki młodego człowieka, jego wzlotów i upadków, miłości i antypatii, poszukiwania własnego „ja” i postrzegania siebie przez pryzmat otoczenia.

Książke miałam okazję przeczytać dzięki uprzejmości portalu:

Ziemia, powietrze, ogień i… budyń - Tom Holt

2011-09-11T20:00:00.001+02:00

Fantastyka – od dawna bawi mnie i uczy najbardziej niekonwencjonalnymi sposobami, bo do takich przecież można zaliczyć potwory wszelkiej maści, czarodziejskie zdolności i inne cuda niewidy. Nikogo nie zdziwi, więc fakt, że postanowiłam zapoznać się z twórczością Toma Holta w postaci książki o niezwykle intrygującym tytule „Ziemia, powietrze, ogień i… budyń”

Na samym początku zaznaczę, że jest to już 3 tom z całej serii o Paulu Carpenterze, o czym dowiedziałam się – przez własną gapowatość – dopiero, gdy trzymałam egzemplarz w ręku.

Główny bohater jest jednym, WIEEELKIM chodzącym nieszczęściem, przyciągającym kłopoty niczym magnez. Choć zajmuje się magią stosowaną to na próżno szukać tu różdżek czy zaklęć, jego praca polega m.in. na przesuwaniem palca po zdjęcia. Paul nie grzeszy również inteligencją, co oczywiście przysparza mu dodatkowych problemów, a dodatkowo jeszcze zakochuje się we wszystkim, co chodzi i jest spod znaku płci pięknej. Pracuje w korporacji, która wyjęta jest wprost z najgorszego snu, gdzie nie liczy się człowiek, a jedynie pieniądz. Podczas pracy w niej poznaje mniej lub bardziej ekscentryczne postacie, przemierza zaświaty i próbuje wykaraskać się z zastałych go przeciwności.

To tyle, jeśli chodzi o skrót fabuły, który nie zdradzi za wiele i nie odbierze Wam przyjemności(?) z czytania.

Osobiście przyznam się, że ta pozycja zostaje daleko w tyle w porównaniu z tym wszystkim, co udało mi się do tej pory przeczytać. Przypomina mi się fragment, kiedy to Paul czytał zalecaną mu przez jednego z szefów książkę i po zaledwie paru linijkach zasypiał. Ja również niekiedy miałam ochotę to zrobić, lecz powstrzymywało mnie miejsce i czas. Akcja się dłuży i wydaje się być przekombinowana, Holt za dużo chciał zmieścić na jednym kawałku papieru. Wiele czynności i co za tym idzie ich opisu można by sobie zwyczajnie odpuścić. Odnosiłam wrażenie, że pisarz sili się na pokazanie swojej oryginalności i intelektu – to nigdy nie może wyjść człowiekowi na dobre. Oddając jednak sprawiedliwość należy przyznać, że w książce obecny jest dowcip, metafory jak i ciekawe porównania – nawet największy gbur poczuje działanie mięśni, które układać się będą w uśmiech.

Wielu czytelników porównuje Toma Holta do Terry’ego Pratchett’a. Nie zgadzam się z tym. Parafrazując słowa jednej z najbardziej znanych polskich celebrytek „Król jest tylko jeden”, Holt jeszcze przez długie lata będzie mógł nosić za nim torby.

Podsumowując:

Ciekawy pomysł, który runął pod ciężarem niepotrzebnych ozdobników. Kilka uśmiechów to zdecydowanie za mało by móc polecić pióro Toma Holta.

Z Życia należy brać pełnymi garściami czyli wariacja na temat włoskiego Tiramisu

2011-09-11T12:12:00.000+02:00

„Zrywała maliny. Słodki sok, słodka przyjemność. Schowany w plątaninie wici, wśród kwiatów, koralik był całowany i błogosławiony przez słońce, z którego czerpał światło i ciepło oraz przez niebiański deszcz przesycony bogactwem francuskiej gleby. Wszystkie elementy świata rzeki pomagały koralikowi rosnąć i mnożyć się w cienkie osłonki dla słodkiego miąższu, umocowane razem w gruzłowatą kulkę, który wypuścił sok w jej ustach.” *

Tiramisu z malinami i białą czekoladą**

250g mascarpone

2 żółtka plus 1 białko

50g cukru

285ml słodkiej śmietanki

100ml półtłustego mleka

6 łyżeczek brandy lub Amaretto

200g podłużnych biszkoptów

500g malin

200g dobrej jakości białej czekolady, posiekanej na małe kawałki

1 cukru pudru

Sposób przyrządzenia:

Ubić żółtka z cukrem na białą masę, po czym wymieszać ją z mascarpone. Dodać do tego śmietanki i ubić na sztywną masę. W osobnej misce ubić białko i następnie dodać je delikatnie do masy serowo-śmietanowej.

Podgrzać mleko z dowolnie wybranym alkoholem i maczać w nim biszkopty. Ciasteczka ułożyć w formie, ok. 12 na warstwę. Następnie dodać maliny, krem oraz kawałki białej czekolady. Czynności powtarzać aż do wyczerpania składników.

Deser można podać w dużej szklanej misce lub w małych miseczka. Osobiście preferuję drugą wersję, nie muszę się wtedy martwić o estetyczne ułożenie kawałka na talerzu gościa.

* „Niedziela nad Sekwaną” Sudan Vreeland, wyd. Bukowy Las, str. 73

** Przepis oraz zdjęcie pochodzą z magazynu Feel Good Food, summer 2008

Sekretna córka - Shilpi Somaya Gowda

2011-09-11T11:37:00.001+02:00

Jeszcze niedawno, kiedy myślałam o byciu matką w mojej głowie pojawiał się obraz ślicznej dziewczynki. Oczywiście, nic nie dzieje się bez powodu. Ową dziewczynkę mogłabym ubierać w najpiękniejsze sukienki, w przyszłości zabierać do fryzjera czy kosmetyczki – stałaby się ucieleśnieniem stereotypowych marzeń. Istnieją jednak miejsca na ziemi, kiedy dziewczynka zamiast marzeniem jest największą klątwa, jaką można rzucić na rodzinę. Nie ma siły, kusi mężczyzn i jeszcze trzeba ją wydać za mąż, a co za tym idzie posiadać posag. Właśnie w takim otoczeniu, w Indiach, dzieje się połowa akcji „Sekretnej córki” autorstwa S. S. Gowda’y.

Dwie kobiety. Sommer i Kavita, zamożna i biedna, Amerykanka i Hinduska, bezpłodna i ta, która wydaje na świat córki. Podjęte decyzje sprawią, że ich losy złączą się nierozerwalnie, choć w niekoniecznie widoczny gołym okiem sposób. Oddana przez Kavitę do adopcji córka po wielu staraniach znajdzie się w domu Sommer.

W tym momencie można by zakończyć historię i nazwać ją happy end'em, bo w końcu dziecko znalazło dom. Jednak dla autorki to dopiero punkt wyjścia do rozważań o tęsknocie, bólu, nigdy niewypowiedzianym żalu, wychowaniu, różnicach kulturowych i o tym czy da się je pokonać. Pokazuje, że wiele kobiet zachodu czerpie swoje wzorce z kultury globalnej, która niekiedy wręcz nakazuje bycie matką idealną. Dodatkowo człowiek jest istotą mniej lub bardziej stadną, kiedy połączymy to z powszechną globalizacją i łatwością dostępu do różnych mediów to daje ogromny nacisk społeczny, pod którym większość pań będzie zdolna się ugiąć. Na przykładzie Sommer, która jest pediatrą, widać jak na dłoni, że macierzyństwa nie da się zamknąć w milionie przeczytanych książek, ani też w programach oglądanych godzinami. Rodzicielstwo wymyka się wszelkim granicom, jedynym kluczem do jego zrozumienia jest serce.

Dla większości czytelniczek, w tym i dla mnie, o wiele ciekawsza będzie postać Kavity. Dzięki niej pani Gowda przybliża codzienność Hindusek, ich rytuały, nauczanie, któremu jeśli mają szczęście poddawane są od maleńkości. Na jednej płaszczyźnie powinności kulturowe stykają się z ludzkimi odruchami. Padają pytania o wybaczenie i miłość. Czy można kochać człowieka, który zabił własne dziecko, który zmusił kobietę do jego oddania? Czy można mówić choćby o wybaczeniu?

„Sekretna córka” jest dziewczynką, a w późniejszym czasie również kobietą, o imieniu Asha, co w Indiach oznacza „nadzieję”. Jej rola w życiu Sommer i Kavity faktycznie ogranicza się do nadziei. Dla Amerykanki to nadzieja lepszego jutra, wizja własnej osoby jako pełnowartościowej kobiety, zaś dla Hinduski nadzieja oznacza codzienne modlitwy o zdrowie i szczęście dla utraconej córki. Im głębiej zaś poznajemy postać Ashy tym bardziej zastanawiamy się nad rolą genów w naszym życiu, co warunkuje takie lub inne zainteresowania, czy możemy podświadomie odczuwać brak nieznanej nam w gruncie rzeczy osoby. To wspaniały przykład do tego by uświadomić wielu rodzicom, że dziecko to nie lalka kupiona w sklepie, którą można przebierać do woli i zawsze będzie robiła to, co jej rozkażemy.

Aby człowiek mógł prawidłowo rozwijać się i funkcjonować w społeczeństwie potrzebuje znać swoją wartość, wiedzieć, w czym jest dobry, a w czym najlepszy. W przypadku adoptowania nie wystarczą zwykłe pochwały mówione dziecku, bowiem pojawi się pytanie „Skoro jestem taka wspaniała to, czemu oddano w ręce obcych?”. Każdy zasługuje na taką odpowiedź, im dłużej odwleka się jej usłyszenie, tym szkody wyrządzone przez jej brak są większe.

Podsumowując:

Dobra powieść z elementami psychologicznymi gdzie bieda zderza się z bogactwem. Pisarka ujmuje czytelnika prostotą i lekkością swojego stylu. W tej książce nie chodzi o zaskoczenie czytelnika skomplikowaną fabuła lub niespodziewanymi zwrotami akcji, bo tą można z łatwością przewidzieć. Zamiast tego autorka dociera do serca czytelnika i stawia przed nim trudne pytania natury moralnej oraz filozoficznej.

Milczenie - Jan Costin Wagner

2011-08-31T14:22:00.000+02:00

Niewypowiedziane słowa są niczym krople wody drążące skałę, kiedyś doprowadzą do jej rozpadu. Gdy zaś zbierze się je w całość uderzą w czytelnika niczym fala morska, to właśnie serwuje czytelnikowi Jan Costin Wagner.

Finlandia. Dwa łudząco podobne zaginięcia młodych dziewcząt. Jedynym śladem, jaki zostaje po nich jest rower, zostawiony przy jednej z dróg niedaleko miejsca zamieszkania. Ciało pierwszej dziewczynki znaleziono w jeziorze, drugą nadal szuka policja. Pierwszego zabójstwa dokonano dokładnie 33 lata temu. Ile czasu zostało do odnalezienia drugiej dziewczynki? Czy policja ma szansę odnaleźć ją żywą? Dlaczego to ją porwano? Czy morderca jest kimś znajomym? W tej lekturze pytania mnożą się do samego końca, a znalezione odpowiedzi nie pozwalają odczuwać satysfakcji.

Nie znajdzie tu dynamicznych pościgów akcji, opisu wielogodzinnych burz mózgów policjantów pełnych nerwowego napięcia. Autor skupia się na psychice bohaterów, dokładnie oddaje ich stan emocjonalny, odnotowuje myśli, które pojawiają się powodowane często przez z pozoru błahe przedmioty. W niezwykle umiejętny sposób łączy tutaj tematy takie jak pedofilia, żałoba odczuwana po stracie ukochanej osoby, choroba umysłowa dziecka czy też podtrzymywanie dla niego związku.

Każde słowo przelane na papier jest idealne wyważone niczym igła, która z powodu swojego małego zasięgu musi być wycelowana, co do ostatniego milimetra. Pisarz pozwala by czytelnik poznał bohaterów na wielu płaszczyznach, prywatnej i zawodowej, zdradza ich najciemniejsze myśli. Tutaj nie ma czarno-białych postaci. Ta książka jest szczególnie ważna, ponieważ stawia czytelnika niejako pod murem, tam skąd nie ma gdzie uciec i trzeba zmierzyć się ze zbliżającą się nieuchronnie prawdą.

Zakończeniem kryminału Jan Costin Wagner udowadnia, że jest pisarzem kompletnym. Uknuł intrygę z sieci ludzkich myśli, bez potrzeby wykorzystywania do tego tajników medycyny sądowej, tak popularnych obecnie, korzystając jedynie ze swojego oszczędnego, minimalistycznego stylu.

To jeden z najlepszych kryminałów, jaki dane mi było przeczytać. Sama siebie pytałam ile warte jest ludzkie życie? Ile byłabym w stanie poświęcić, zaryzykować dla rozwiązania śledztwa? Nadal szukam odpowiedzi na te pytania, bo książka nie daje o sobie zapomnieć. Wywołuje milion sprzecznych uczuć, z którymi czytelnik musi poradzić sobie sam. Jednak czyż nie takie jest życie?

Książkę miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości serwisu

Francuskie tosty dla leniwych

2011-08-30T18:29:00.000+02:00

Niedziela. Budzę się rano w Jego ramionach, czuję jak ręka wędruje po moich plecach. Jeden uśmiech wysłany bezwiednie podczas snu wystarczy bym wiedziała, że zasługuje na wyjątkowy poranek. Wstaje więc, na palcach przemykam od kuchni. Omiatam ją wzrokiem i mówię: Stoliczku nakryj się, wnet pojawiają się tosty francuskie dla leniwców.

Zapraszam do stołu. :-)

Składniki:

3 jajka

250ml mleka

3 łyżki cukru

1 łyżeczka ekstraktu waniliowego

2 łyżeczki amaretto

1 broszka, pokrojona w 1cm kostkę

½ szklanki pecanów

1 łyżeczka masła, do wysmarowania naczynia

syrop klonowy

Nastawić piekarnik na 175C. W dużej misce wymierzać jajka, mleko, cukier, wanilię i amaretto. Dodać do tego broszkę i zostawić na ok. 5 minut do nasiąknięcia. Gdy pieczywo nasiąknie należy przełożyć je do wysmarowanego masłem naczynia żaroodpornego i posypać orzechami. Zapiekać ok. 15-20 minut, aż do złotego koloru. Podać z syropem klonowym.

Bon Appétit! :-)

Zdjęcie i przepis pochodzą z "Sweet Paul Magazine" spring 2010 - issue 1

Mordercy - Łukasz Śmigiel

2011-08-30T15:45:00.002+02:00

Sądziłam, że niewiele może mnie zaskoczyć w kwestii kryminałów. Sądziłam, że każda wyobraźnia, nawet ta największa, ma swoje granice. Sądziłam, że nic nie jest w stanie wbić mnie w fotel na dobrą godzinę, a już na pewno nie będzie to jedno opowiadanie. Okazało się, że nawet ja mogę się mylić.
Panie i Panowie przedstawiam „Morderców” Łukasza Śmigiela, najlepszy zbiór opowiadań o najokrutniejszych zwyrodnialcach tego świata. Pisarz pokazuje w nim, że nie ma rzeczy niemożliwych. Potrafi stworzyć intrygę osadzoną z wczasach Izabeli Portugalskiej, współczesności oraz fantastycznej krainie, gdzie mieszka czarny pomocnik świętego Clausa.
W swoich opowiadaniach porusza tematy ciężkie, wykorzystuje współczesne wierzenia i odwieczne pragnienia, jak choćby przywrócenie do życia ukochanych osób. Tak jak różne są zakończenia, tak samo różne są odczucia, jakie wzbudzają. Nie znajdziecie tu łatwych odpowiedzi, a sprawiedliwość wcale nie oznacza ulgi i oczyszczenia.
Technicznie nie ma, do czego się przyczepić, tylko należy bić brawa. Opowiadania są zwięzłe, rzeczowe, dzięki czemu czyta się błyskawicznie. Widać, że autor ma coś do powiedzenia i wie jak to zrobić. Przy całej różnorodności, jaką serwuje się czytelnikowi pan Śmigiel zachował własny, niepowtarzalny styl.

Sama z wielką przyjemnością sięgnę po Jego kolejne dzieła, a Wam polecam.
Obowiązkowa lektura dla miłośników gatunku.

Pod gwiazdami smoka - Maureen Jennings

2011-08-30T11:10:00.000+02:00

Epoka wiktoriańska. Z nieznanych i niejasnych dla mnie przyczyn mam do niej wielką słabość. Może to kwestia tych cudownych sukien, może pasujących do nich kapeluszy, a może powozów z woźnicami? Pewne za to jest, że zawsze ulegam i sięgam po powieści osadzone w tej epoce. Tak też stało się i tym razem, sięgnęłam po kolejną książkę Maureen Jennings z serii o detektywie Murdoch’u.

Dzięki dobrze wykonanej sekcji zwłok nieszczęśliwy wypadek staje się dochodzeniem w sprawie morderstwa. Zabitą jest Dolly Merishaw, akuszerka, która podreperowywała swój domowy budżet pomaganiem młodym kobietom w aborcji, a w późniejszych czasie również i ich szantażowaniem. Nic więc dziwnego, że nie mogła polegać na licznym gronie znajomych, a jej mieszkanie już dawno zatraciło swój pierwotny stan, zamiast tego wszechobecny był brud i zaduch. Ta zbrodnia ma początkowo więcej znaków zapytania niż możliwych odpowiedzi, lecz to nie cofnie Williama Murdoch’a przed poznaniem prawdy.

Autorka po raz kolejny wiernie odwzorowuje życie XIX wiecznych Kanadyjczyków. Oprowadza Nas po mieście, serwuje smaczki z życia arystokracji, przywiązuje dużą dbałość do etykiety i podziału klasowego. Postacie przez nią kreowane są wyraziste i pełne niekiedy sprzecznych uczuć, dzięki którym stają się bliższe czytelnikowi. Choć pisarka zwraca uwagę na najmniejsze szczegóły takie ubrudzona nogawka podczas jazdy rowerem to zachowuje przy tym równowagę, nie nuży i nie odwraca uwagi od tego, co najważniejsze – zbrodni. Tak naprawdę książka dzieli się na dwa równoległe wątki: śledztwo i życie prywatne detektywa. Wprowadza czytelnika w świat subtelnego flirtu, gdzie liczy się skrycie posłany uśmiech i delikatne muśnięcie dłoni.

Pani Jennings stworzyła intrygę pełną zwrotów akcji, stale wychodzą na wierzch nowe fragmenty, które nie pozwalają na jednoznaczne osądzenie mordercy aż do samego końca powieści.

Podsumowując:

Dobry kryminał dla miłośników gatunku. Ciekawa intryga połączona z urokami życia XIX Kanady i jej mieszkańców.

Żniwo gniewu - Lucie Di Angeli-Ilovan

2011-08-29T17:38:00.000+02:00

Wojna, zbiera swoje żniwo bez pardonu. Nie ma tutaj taryfy ulgowej dla nikogo i niczego, nie liczy się wiek, doświadczenie, pochodzenie czy też płeć. Tą ostatnią kategorie różni pojmowanie walki. Panowie uważają, że niosąc przy sobie karabiny zasługują na najwyższe odznaczenia, gdy tymczasem to kobiety wykazują się heroizmem, który najczęściej zostaje pochowany razem z nimi. To kobiety właśnie płodzą dzieci, wychowują je i dbają o dom, o którym każdej nocy marzy się patrząc w gwiazdy. Historie kobiet, które przetrwały wojnę są bardzo rzadko spotykane w literaturze, nie mówiąc już o ich biografiach. Dlatego cieszy niezmiernie fakt, że są osoby, które mają potrzebę spisania historii własnej rodziny i opublikowania ich światu.

„Żniwo gniewu” to w istocie historia dwóch sióstr, Maruszki i Kaszmiry, które choć charaktery miały jak dwie nie pasujące do siebie połówki jabłka, to łączyło je to samo serce. Różniły się od wyboru dziecięcych zabaw po mężczyzn, których pokochały, obok zaciekłego komunisty pojawia się żołnierz Wojska Polskiego. Wybuch walk sprawia, że obie muszą się wzajemnie wspierać by móc przetrwać. Podróżują przez Polskę, a gdy już dotrą do celu okazuje się, że nie było, do czego wracać. To jedno z wielu okrucieństw, jakie przyniosła im okupacja...

Losy dwóch sióstr możemy poznać dzięki Magdalenie, córce jednej z nich. Po śmierci matki znajduje ona, bowiem stare pudełko, w którym schowane są zapiski, zdjęcia i przepisy na potrawy, które tak bardzo jej niegdyś smakowały. Dzięki namowom 2 kuzynów i własnej chęci zrozumienia, matki Magda postanawia napisać książkę, która jest główną częścią powieści Lucie Di Angeli-Ilovan.

Wątek dwóch sióstr jest dobrze dopracowany. Autorka posiada lekkie pióro, choć nawet te nie potrafi zrównoważyć okrucieństw, jakie dokonywane były podczas wojny. W swojej książce łączy zapachy, obrazy i uczucia. Robi to praktycznie bezbłędnie, czego dowodem jest fakt, że ta opowieść naprawdę porusza. Kiedy czytałam tą książkę miałam wrażenie, że ciepło, z jakim kreowane są postacie mnie rozgrzewa. Niekiedy czułam się jak mała dziewczynka na kolanach babci, która słucha jej z szeroko rozwartą buźką i wytrzeszczonymi oczętami, bo ona też nie raz i nie dwa opowiadała mi historie z tego okresu.

Nie podobała mi się raptem jedna kwestia, co pewnie wielu z Was skwituje powiedzeniem, że najzwyczajniej w świecie się czepiam. Mianowicie ogromnie drażniła mnie zbyt duża ilość zdrobnień, jakie używała Magdalena wobec swoich najbliższych. Czułość i więzy rodzinne można naprawdę okazywać na wiele różnych sposobów i nie potrzeba do tego zdrobnienia w każdej linijce, bo to u dojrzałej kobiety wygląda przerysowanie i sztucznie.

Podsumowując:

Dobrze napisana historia o kobietach, które nie poddały się w obliczu najcięższej życiowej próby - wojny. Wzrusza i przejmuje praktycznie od początku do końca. To świadectwo nie tylko naszej historii, ale również i tego, co zapewne dzisiaj dzieje się na terenach wojennych.

W dojrzewającym słońcu. O kobiecie, która stworzyła winnicę - Patricia Atkinson

2011-08-27T19:36:00.000+02:00

Lato to czas, w którym każdą możliwą chwilę najchętniej wykorzystuję przebywając na świeżym powietrzu. Siadam wtedy na tarasie, biorę do ręki książkę i dbam o to by na stoliku nie zabrakło mi pysznych przekąsek oraz dobrze schłodzonego wina. Ciepły wiatr otula moje ciało, a muskające mnie promienie słoneczne wprost zapraszają do flirtu z nimi. Wtedy też najbardziej pożądaną lekturą jest ta, która zabierze mnie do jednego z ulubionych miejsc na świecie - do Francji. Nic więc dziwnego, że podczas jednej z takich chwil sięgnęłam po książkę Patricii Atkinson pt. „W dojrzewającym słońcu. O kobiecie, która stworzyła winnicę”.

Przyznam, że tego typu pozycje są dla mnie specyficznym gatunkiem literackim. Właściwie scenariusz zawsze przebiega w podobny sposób, więc rozróżniać można tylko przez wykonanie. Co znaczy „podobny sposób”? Znalezienie cudownego domu (który w istocie przysparza więcej problemów niż można by stwierdzić na pierwszy rzut oka), perypetie językowe, trudności finansowe, które zmuszają do ciężkiej pracy oraz pomocni sąsiedzi, służący zawsze dobra radą i uśmiechem.

Przejdźmy do wykonania. Pani Atkinson pisze lekko i z humorem. Znajdzie tutaj mnóstwo bardzo sugestywnych opisów zarówno przyrody jak i czynności, dzięki którym na naszych stołach może gościć nektar bogów. Dzieli się z czytelnikami swoimi obawami jak i radościami, jednocześnie zachowując dozę prywatności. Jak w każdym życiu uśmiech przeplatany jest wilgocią policzków.

Akcja toczy się wartko, dzięki czemu czyta się wyjątkowo szybko, wręcz błyskawicznie. Niestety nie obyło się bez wpadek. Tu nie tyle, co odjęłabym słowa, a je dodała. Zdarzało się, że autorka opisywała sytuację, której zakończenie było krótkie i lakonicznie, w momencie, kiedy ja oczekiwałam pełnego rozwinięcia.

Na okładce książki widać cytat z Guardiana, który oznajmia, że to powieść o „la vrai vie rustique francaise”. Gwoli wyjaśnienia to książka opisuje dawną Francję, którą dzisiaj w większości można podziwiać w skansenach. Czytając tą książkę należy pamiętać, że akcja dzieje się 20 lat wcześniej, a jak wiemy na własnym przykładzie świat idzie do przodu, udogodnienia tanieją i sprawiają, że hodowla własnych zwierząt lub warzyw zwyczajnie się nie opłaca.

Ostatnie i najważniejsze – wino, to ono jest, bowiem bohaterem tej książki. Daje utrzymanie i satysfakcje, zabierając przy tym resztki sił. Kiedy myślałam o jego produkcji, zawsze wyobrażałam sobie wielkie fety, ugniatanie gron bosymi stopami. Tymczasem to praca od świtu do nocy, pielęgnuje się najmniejszy listek. Trzeba dbać by były odpowiednio nawożone, by nie były za duże etc. Pisarka dzieli się tutaj z czytelnikami ogromem wiedzy, robi to stopniowo, czyli tak jak sama powiększała swój zasób informacji. Nie stawia się jednak tutaj w roli eksperta, choć zapewne ma obecnie wiedzę o wiele większą. Zamiast tego oddaje tutaj hołd tym, którzy służyli jej radą, którzy dopingowali i pomagali od pierwszych chwil.

Podsumowując:

Przyjemna lektura na poprawę humoru. Urzekające widoki połączone z opisem ciężkiej pracy i ludzkiej życzliwości.

Kamuflaż - Ewa Ostrowska

2011-08-27T15:44:00.002+02:00

Każdy mieszkaniec wielkomiejskiej dżungli, choć raz usiadł w fotelu z zamkniętymi oczami i marzył o pięknym domu z wielkim ogrodem, w którym to odpoczywałby po ciężkim dniu pracy. Do tego idyllicznego obrazka dodałby jeszcze uczynnych sąsiadów, gdzie wszyscy się znają i szanują wzajemnie. Zapewne przez głowę przebiegłaby również myśl, że tam nic złego nie może się stać.
Tak samo sądzili obywatele Nevady, aż do momentu, gdy na ich miasto padł cień strachu wywołany pojawieniem się seryjnego mordercy, najgorszego z najgorszych, bo polującego na niczemu niewinne dzieci. Kim jest i dlaczego zabija? Tę zagadkę próbuje rozwiązać trójka policjantów: Haig, Peter i Jennifer. Pokazano tu, że z partnerami zawodowymi jest jak z małżeństwem. Trzeba się wzajemnie dotrzeć, a to nie jest możliwe bez sporów, żali, tajemnic i kłótni, byle tylko wybadać grunt, na którym się stoi. Oczywiście w późniejszym czasie partnerzy potrafią się porozumieć bez słów, wystarczy im tylko szybkie skojarzenie faktów, aby móc dalej kontynuować śledztwo. Choć książka objętościowo robi wrażenie (384 stron) to niewiele można dowiedzieć się o bohaterach. Autorka akcentuje jedynie te sytuacje z ich życia, które mają znaczący wpływ na rozwój wypadków, trudno, więc mówić tutaj o wymyślnej charakterystyce oraz utożsamianiu się z postaciami.

Akcja powieści toczy się wartko, pisarka często zmienia tempo i stale dodaje nowe wątki, które powodują zwiększoną ciekawość i niepewność, co do ostatecznego werdyktu u czytelnika. Przyznam, że nie do końca przekonywały mnie wynurzenia niektórych mieszkańców, nie mogłam pojąć skąd nagle u nich odwaga, skoro przez wiele lat milczeli i pozwalali na krzywdę innych. Podobało mi się zaś, że pani Ostrowska umiejętnie wykorzystała opisy przyrody w celu stworzenia odpowiedniej atmosfery oddającej emocje bohaterów.

Książkę czyta się szybko, mnie zajęło to zaledwie 2 wieczory. To nie jest przyjemna lektura, bowiem dzieci w naszej kulturze są wartością nadrzędną, a krzywda na nich zasługuje na największą możliwą karę. Autorka porusza tu tematy wymagające od czytelnika by zastanowił się nad własną moralnością. Osobiście kilkakrotnie zdarzyło mi się odłożyć lekturę na bok, choć nie ma tutaj brutalnych opisów zbrodni to poszczególne fragmenty naprawdę mrożą krew w żyłach.

Podsumowując:
Dobry kryminał psychologiczny. Stale zmieniające się tempo narracji nie pozwala nawet na minutę znudzenia. Nie ma tu łatwych odpowiedzi, które pozwolą szybko o sobie zapomnieć.

Liczby Charona - Marek Krajewski

2011-08-23T21:07:00.000+02:00

Matematyka zwana jest królową nauk. Śmiało można powiedzieć, że dla większości uczniów, w tym i dla mnie, to dyktatura granicząca z tyranią. Mówiąc szczerze nigdy nie osiągnęłam w tej dziedzinie wyżyn, ale też nigdy nie spędzało mi to snu z powiek. Jak jednak wiadomo ludzie są różni, rodzą się również tacy, dla których matematyka jest sensem życia. Przedstawicielem tego specyficznego gatunku jest Edward Popielski, główny bohater książki „Liczby Charona” autorstwa Marka Krajewskiego. Akcja powieści toczy się we Lwowie, w latach 30. Popielski jest przywróconym do pracy komisarzem policji, którego zadaniem jest odnalezienie mordercy miejscowej wróżki. W między czasie nawiązuje romans z dawną uczennica, którą śmiało nazwać cichą wodą, która brzegi rwie...

Główny bohater daleki jest od utożsamiania cnót, jakie chcielibyśmy przypisać policjantom. Zamiast tego jest słaby psychicznie, skryty, niekiedy agresywny i nieobliczalny, kiedy do głosu dochodzą jego wygórowanie ambicje i mniemanie o własnej osobie. Również inni mieszkańcy Lwowa, który był jedynie szarym tłem powieści nad tym niezmiernie ubolewam, wpisali się w ten nurt niedoskonałości, mają swoje problemy i wady. Za tę mieszankę pisarzowi należą się brawa za pomysł i wyjście poza oczekiwany schemat.

Sama zagadka, miejscami zbyt wyszukana jak dla mnie, jest spójna i interesująca. Autor umiejętnie przeplata wątki prywatne z zawodowymi. Podczas rozwiązywania tego rebusu czytelnik może zadać sobie wiele pytań natury moralnej. Krajewski otwiera przed czytelnikiem drzwi do świata pasji i ładu, gdzie wszystko ma swoje miejsce, które bez problemu można odnaleźć, jeśli zna się odpowiedni klucz.

„Liczby Charona” czyta się sprawnie, co mnie osobiście zaskoczyło, bo przecież motorem napędowym tutaj była ta nieszczęsna matematyka. Pisarz przy całym ładunku emocjonalnym, na jakie skazane są kryminały, ma lekkie i zrozumiałe pióro.

Nie jestem w stanie powiedzieć Wam, dlaczego tej książce przy tylu znaczących plusach dałabym, co najwyżej 3 na 5. Przez cały czas wydawało mi się, ze coś mi umyka, że nie mam tego ostatniego puzzla, który na moje nieszczęście powinien się znaleźć w samym środku. Czułam, że choć wszystko mi mówi, że powinnam polubić tą książkę to nieznana mi dotąd siła działa odpychająco. Dla mnie każda książka ma swój czas i widać, to nie był ten moment. Marek Krajewski jest na tyle znanym i cenionym polskim pisarzem, że postanowiłam wrócić do tej książki w przyszłości. Efektem ponownej konfrontacji obiecuję się podzielić, a tym czasem wybór jak zawsze zostawiam Wam.

Miejsce na dziś - Międzynarodowy Festiwal Balonów, Albuquerque

2011-08-17T19:27:00.000+02:00

Uwielbiam rozłożyć koc na jednej z podmiejskich łąk i obserwować chmury, zgadywać kształty, jakie przybierają. Kiedy patrzę w niebo, szczególnie porankiem, na mojej twarzy zawsze pojawia się uśmiech, oczom ukazuje się feeria barw jako zapowiedź czegoś nowego i zarazem pięknego. Dlatego dzisiaj przedstawię Wam miejsce, w którym lot ku bramom św. Piotra nie jest już tylko marzeniem.

Panie i Panowie zapraszam na Międzynarodowy Festiwal Balonów w Albuquerque.

Poświęcenie zostanie nagrodzone, tak można powiedzieć, gdy patrzy się na godzinę rozpoczęcia imprezy. Szósta rano, a przecież trzeba jeszcze dojechać do 30 hektarowego parku, nie wspominając już nawet o stale powiększającej się kolejce do kasy biletowej. Wtedy też koce i termosy z kawą są witane z najszczerszym uśmiechem, jaki można sobie wyobrazić.

Zanim rozpocznie się widowisko trzeba sprawdzić warunki pogodowe, do tego celu wysyła się balon zwany dawn patrol. Gdy wszystko idzie zgodnie z planem, z głośników zaczyna być słychać amerykański hymn – to znak rozpoczęcia. Teraz należy już tylko obserwować jak tysiące cudów ludzkiej myśli technicznej wnosi się w powietrze.

To międzynarodowe święto lotników zostało utworzone w 1972r., kiedy to jedna z rozgłośni radiowych chciała uczcić swoje półwiecze. Nie mogła to być jednak zwykła celebracja, chciano pobić światowy rekord, którym było jednoczesne wystartowanie 19 balonów. Choć wtedy nie udało się tego dokonać z powodu warunków pogodowych, to zapoczątkowano piękną tradycję. Dziś festiwal przyciąga tysiące ekip z całego świata, rywalizują nie tylko o czas startu, ale też o to, który balon zdobędzie więcej zwolenników, który okaże się piękniejszy i wydatniejszy. Spróbować może każdy, jeśli tylko ma odpowiednią sumę w portfelu. Jednak czy marzenia można przeliczyć na pieniądze? Odpowiedźcie sobie sami, ja zaś pozwolę sobie zadedykować tę notkę osobie, której balony kojarzą się z jednym z najpiękniejszych marzeń i osobą, która również i w moim sercu zajmuje szczególne miejsce.

Zainteresowanych zaprasza na stronę Festiwalu: klik.

Źródła zdjęć: 1, 2, 3, 4, 5

Okrutna miłość - Reginald Hill

2011-08-16T23:26:00.000+02:00

Trzy kobiety – wszystkie łączy śmierć z rąk tego samego człowieka, Dusiciela z Yorkshire. Zagadkę, do której kluczem jest sam William Szekspir. Brzmi niezwykle ciekawie, prawda?

Niestety gorzej jest z wykonaniem. Przyznam się, że nie dane mi było wczuć się w nastrój grozy, nie dostrzegałam tez aury tajemniczości. Miałam duży problem w połapaniu się, który detektyw jest którym. Panowie do tego stopnia mi się mieszali, że w pewnym momencie przestałam nawet zwracać uwagę na ich nazwiska w tekście. Mogę się jedynie domyślić, że mieli stanowić swoje przeciwieństwa i najpewniej w jakimś stopniu to się udało. Policjantów przedstawia się tu jako ludzi specyficznych, co jest rzeczą naturalną, bowiem nikt obcujący, na co dzień z mordercami nie może tego nie przenosić na grunt prywatny. Obowiązkowo też pojawia się element samotności i braku czasu dla własnej rodziny. Plusem za to jest angielski humor, choć występuje on w szczątkowych ilościach, ale przecież nie tego oczekujemy od kryminałów.

Akcja momentami znacząco się dłużyła. Należy pamiętać, że to były lata 80, kiedy to policja nie miała dostępu do najnowszego sprzętu, nowinki kryminologiczne równie nie wzbudzały zaufania (a co za tym idzie chęci ich stosowania) – wszystko to wpływało na przepływ informacji między śledczymi i w konsekwencji spowolniało dochodzenie.

Trzeba jednak oddać sprawiedliwość i powiedzieć, że pomimo toporności (która być może była wynikiem tłumaczenia, lecz ja jestem daleka od rzucania oskarżeń, bo zwyczajnie nie znam się na specyfice pracy, nie wiem z jakim oryginałem przyszło pracować) autor skonstruował dobrą intrygę, której rozwiązanie nie jest proste. Reginald Hill żongluje oskarżeniami i nowymi dowodami wobec podejrzanych, a to z kolei wzbudza w czytelniku niepewności i pobudza jego szare komórki, bo jak wiadomo od dawna nie ma nic przyjemniejszego niż samodzielne rozwiązanie zagadki.

Po skończeniu „Okrutnej miłości” dochodzi się do wniosku, że czegoś brak. Czuć niedosyt zarówno od strony technicznej jak i w wymiarze ludzkiej potrzeby sprawiedliwości/równowagi.

Sięgając po tę książkę nie popełnicie karygodnego błędu. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że będziecie mieli odmienne zdanie od mojego, wszak gusta są różne. Jak zawsze w takich przypadkach radżę wybrać się do księgarni, przeczytać kilka pierwszych stron i ocenić samemu.

Czarny Pryzmat - Brent Weeks

2011-08-16T18:57:00.000+02:00

Istnieją rzeczy i zjawiska, które uważamy za naturalne i oczywiste, są jak powietrze –niezauważalne. Jednak dzięki spojrzeniu innej osoby możemy na nowo dostrzec w nich magię. Tak tez się stało dzięki „Czarnemu Pryzmatowi” Brenta Weeksa.

Pisarz roztacza przed Czytelnikami wizję krain, gdzie zamiast różdżki i zaklęć używa się światła i kolorów. Krzesiciele, bo tak nazywają się tamtejsi magicy, muszą urodzić się z darem, a ilość kolorów, z których potrafią krzesać wyznacza ich status społeczny. Najpotężniejszym z nich jest Gavin Guile, Pryzmat Siedmiu Satrapii, ogranicza go jedynie czas, bowiem długość życia Pryzmata zawsze wynosi wielokrotność siódemki. Jak przystało na prawdziwego władcę jest inteligentny, pełny brawury, niesamowicie przystojny i jednocześnie arogancki – mieszkanka działająca na kobiety niczym lep na muchy, zaś dla mężczyzn stanowiąca wzór do naśladowania. Jedną z jego dawnych adoratorek jest Karris. Piękna czarnogwardzistka, członkini straży, której zadaniem jest chronić Gavina (zazwyczaj przed nim samym, a raczej jego pomysłami). Jej uroda porównywalna jest z żalem i bólem, jaki nosi w swoim sercu. Do kogo lub czego? Tę i inne zagadki związane z bohaterami musicie rozwiązać już sami.

Brent Weeks na podwalinach doczesności zbudował świat niekonwencjonalny, którego uczestnikami chcemy być niemal od samego początku. Podobało mi się, że zamiast wielkiego wykładu na temat Siedmiu Satrapii i zwyczajów w niech panujących, autor stopniowo wtajemnicza czytelnika, wiele spraw wychodzi w przysłowiowym praniu. Przedstawiono tu zarówno okresy spokoju jak i wojny. Na kartach powieści kreślone są nastroje nie tylko głównych bohaterów, ale też i tych zwykłych, postronnych, których twarzy nigdy nie poznamy, opisany jest ich strach, niepewność swoich losów, nienawiść jaką często czują do swoich zarządców.

Główni bohaterowie – niejednoznaczni, przekonujący i niezwykle realni. Nie chcę jednak chylić czoła przed ich charakterystyką, bo umówmy się, że ponad 700 stron daje ogromne pole do popisu, ograniczeniem jest tutaj jedynie wyobraźnia (której autorowi zdecydowanie nie brakuje).

Podczas czytania nie ma mowy o nudzie. Brent Weeks umiejętnie żongluje wątkami, tworząc z tego potężnych rozmiarów roller coaster. Dużą część rozrywki zawdzięczamy tu niepewności, pisarz stale podsuwa nowe informacje (dot. bohaterów lub ogólnie pojętej sytuacji), które diametralnie zmieniają nasz punkt widzenia i powodują niekiedy ból głowy, pytania komu wierzyć. Rzadko, co jest naprawdę tym, czym się wydaje, że jest. Przyznam się, że zżyłam się z każdą postacią, często targały mną podobne uczucia, chciałam im pomóc, opatrzyć rany, innym zaś razem chciałam im powiedzieć do słuchu, że są skończonymi ****.

Podsumowując:

Kawał świetnej fantastyki, pełnej niezapowiedzianych zwrotów akcji i niesztampowych postaci. Porusza, bawi i powoduje ciarki na skórze. Czy można chcieć więcej?

Polecam.

Chata - William Paul Young

2011-08-15T19:37:00.000+02:00

„Ludzie potrzebują wiary w bogów, choćby dlatego, że tak trudno jest wierzyć w ludzi”* Czasem jednak los potrafi się do nas uśmiechnąć i postawić na naszej drodze człowieka, w którego warto wierzyć. Wtedy też forma, czas i miejsce nie mają większego znaczenia. W moim przypadku było to spotkanie z historią Mackenziego opisaną w książce „Chata”.

Mack żył szczęśliwie wraz z żoną i dzieciakami aż do feralnego wyjazdu na biwak, tam jego ukochana córeczka Missy została porwana i zabita przez seryjnego mordercę, ostatni ślad, jaki został po dziewczynce znajduje się w opuszczonej chacie. Chata stała się symbolem najgorszego koszmaru a zarazem grodem Missy. Nikogo zapewne nie zdziwi, że po tym wydarzeniu pogrążył się w Wielkim Smutku. Cztery lata po tragedii główny bohater dostaje liścik zapraszający go do wyżej wspomnianej chaty, nadawcą jest Bóg – ten, którego najłatwiej i najszybciej się obwinia. Mimo wątpliwości wobec nadawcy Mack decyduje się podjąć wyzwanie i pojechać na spotkanie, tam poznaje Trójce Świętą. Od tego momentu nic już nie będzie takie samo, zaczyna się jedna z najbardziej wyjątkowych opowieści, jakie będzie Wam dane przeczytać.

„Chata” to lektura pełna bólu, ale też i nadziei. Już samo pierwsze spotkanie z Trójcą Świętą jest niesamowite, nawet dla osoby takiej jak ja – niewierzącej. Zmusza się czytelnika do zrewidowania aksjomatów wiary. Skąd bowiem pewność, że Bóg jest mężczyzną i do tego białym? Dlaczego Duch Święty nie może być Azjatką, a Jezus żydowskim robotnikiem? Padają pytania o człowieczeństwo, naturę wolności, miłość i wybaczenie. Pytania, które pojawiają się w życiu każdego człowieka i które nie zawsze jest, komu zadać.

Nie znajdziecie tutaj żadnych kazań, nawoływań do wiary, nie wywyższa się chrześcijaństwa.

Tą książkę czyta się z zapartym tchem, chce się wiedzieć czy Mack znajdzie ukojenie po śmierci córki i jednocześnie chcemy pojąc to, co do tej pory było na swój sposób zakazane, było wiedzą dla elit (czyt. kleru).

Pomyślałam sobie, że te wszystkie nudne i bezosobowe podręczniki do religii (jeśli już musi być w szkołach) cudownie byłoby zastąpić „Chatą” Williama Paula Younga, jakże inne byłyby wtedy te lekcje. Niestety to nie możliwe, bo polskiemu kościołowi w większości bardziej zależy na władzy politycznej niż na docieraniu do ludzkich serc. Jednak to temat na zupełnie inna dyskusję.

Podsumowując:

Bardzo dobra lektura dla każdego, niezależnie od wiary i niewiary. Przejmująca, poruszająca do głębi, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Po przeczytaniu już nic nie będzie takie samo, bo Mack w tej książce jest symbolem każdego z Nas.

*"Piramidy" Terry Pratchett

Atrofia - Lauren DeStefano

2011-08-15T13:35:00.000+02:00

Wyobraź sobie, że na Ziemi pozostaje tylko jeden kontynent – Ameryka Północna, a kraje takie jak Hiszpania czy Japonia poznać można już jedynie z ksiąg historycznych. Już ta wizja jest przerażająca, tymczasem w tamtejszym świecie panuje wirus śmierci, swoje żniwo zbiera, gdy mieszkańcy są za młodzi na śmierć, kiedy mają zaledwie 20-25 lat. Ponieważ nie ma zgody na tak bezsensowne zgony w setkach laboratoriów nieustannie trwają prace nad znalezieniem antidotum. Nikogo nie dziwią bogacze, którzy kupują młode dziewczęta i tworzą haremy, których zadaniem jest wydanie na świat jak największej ilości potomków. W jednym z takich domów żyją Cecily, Rhine i Jenna, siostry z przypadku, złączone więzłem małżeńskim z małomównym Lindenem. Każda z nich na swój sposób próbuje się dostosować do nowej rzeczywistości. Czy jednak można pogodzić się z rolą kanarka w złotej klatce, czy można zapomnieć o wolności, którą się utraciło? Odpowiedź na te i inne pytania znajdziecie w książce Laurem DeStefano pt. „Atrofia”.

Pisarka przedstawia czytelnikowi świat, w który jest wstanie uwierzyć, który wydaje mu się namacalny i którego poszczególne elementy może zaobserwować wokół siebie. Bohaterowie stają się Nam bliscy, czasem denerwują, czasem wzbudzają lęk – w przypadku każdego z nich zastanawiamy się jak sami postąpilibyśmy, współczujemy im. Ważnym zabiegiem jest przeciwstawienie postaci, jedne zdążyły zaznać rodzicielskiego ciepła, możliwości stanowienia o sobie samym, drugie zaś od urodzenia wychowane są jakby w inkubatorze, są odżywiani, dzięki czemu ich organy rozwijają się, ponieważ nie znają innego życia – doświadczeń tych pierwszych godzą się na swój los, a nawet uważają go za normalny.

Niestety strona techniczna nie dorównuje emocjonalnej. Charakterystyka postaci jest niezwykle oszczędna, poza główną bohaterką, która dzieli się z czytelnikiem swoimi wspomnieniami, nie sposób zrozumieć w pełni motywów, które kierują ich zachowaniem. Gabriel – postać na swój sposób kluczowa dla rozwoju akcji, jest jak nierozwiązana zagadka, nie wiemy o nim praktycznie nic i nie widać też chęci autorki by to się zmieniło. Moim zdaniem wiele sytuacji, stosunków, jakie panowały między bohaterami było jedynie pobożnym życzeniem autorki lub też założeniem, niestety nie potrafiła tego umiejętnie wykreować, a przecież czytelnik to nie idiota, nie oczekuje konstrukcji cepa.

Z tyłu okładki napisano, że obok okrucieństwa znajdziemy również miłość/romans. Cóż, można to skomentować krótkim zdaniem: jaki świat, taka miłość. Ten wątek w ogóle do mnie nie przemówił, a nawet miałam problemy ze znalezieniem go.

Lauren DeStefano wbrew pozorom nie wykreowała też nowego świata, jedynie od już istniejącego odjęła całe piękno, jakim jest otaczająca nas różnorodność. Przedstawiła swoją wizję, być może jest to jej wyraz strachu przed nieustanną ingerencją genetyczną. Wszystko wydaje się realne nie dlatego, że autorka posiada dar przekonywana, lecz dlatego, że uderza w odwieczne obawy, przelewa na papier to, co wielu ma w głowach, wykorzystując do tego fikcję literacką.

Tabu - Casey Hill

2011-08-14T21:10:00.001+02:00

W świecie dzisiejszej poprawności politycznej stale zabiegamy o akceptacje, szacunek, nasz czyny są podporządkowywane społeczeństwu – tak zachowuje się większość. Zdarzają się jednak jednostki socjopatyczne, nie odczuwające empatii, nie znające uczucia strachu –od tego często już tylko krok do bycia seryjnym mordercą, z którym mamy doczynienia w „Tabu”.
Główną bohaterką jest Reilly Steel, absolwentka FBI, której zadaniem jest wyszkolenie policyjnych techników w Dublinie. Jak wiadomo nie ma lepszej weryfikacji teorii niż praktyka. Sprawdzianem dla umiejętności śledczych i zarazem jakości samego szkolenia jest pojawienie się seryjnego mordercy, którego zbrodnie mrożą krew w żyłach nawet najbardziej gruboskórnym policjantom. Przestępstwo nie sprowadza się tutaj jedynie do aktu odebrania życia drugiej osobie, przed śmiercią ofiary muszą przekroczyć jedno ze społecznych tabu takich jak kazirodztwo czy kanibalizm. Morderca zagadkę swojej tożsamości ubarwia również nawiązaniami do Freuda. Kim jest i dlaczego zabija? Tego musicie się już dowiedzieć sami.

Autorzy (Casey Hill to pseudonim literacki Kevina i Melissy Hill) stworzyli powieść, od której nie można i nie chce się uwolnić, trzymają w napięciu do ostatniej strony. Książkę czyta się wprost błyskawicznie, mnie zajęło to raptem jeden wieczór. Piszą w sposób prosty, nawet, jeśli bierze się pod uwagę nawiązania do ojca psychoanalizy. Akcja nie jest jednostajna, panuje aura tajemniczości i nie do końca wytłumaczalnego smutku.

Charakterystyka postaci jest przystępna i zadowalająca pod uwagę, że jest to pierwsza książka z całej serii thrillerów o Reilly Steel. Z każdym kolejnym tomem bez wątpienia autorzy odkryją przed czytelnikami więcej faktów z życia komisarz Steel oraz jej kompanów. W „Tabu” od jednostki ważniejsza jest grupa i jej hierarchia. Pisarze skupiają się na relacjach śledczych, problemie przerostu ambicji, niechęci wobec nieznanego i zarazem strachu przed własną bezradnością.

„Tabu” jest brutalne dla czytelnika z powodu przekraczania granic, o których nie chcemy myśleć, które przecież nie dzieją się w naszym –„normalnym” świecie. Sam fakt, że istnieje możliwość istnienia jednostki tak zdeprawowanej jak powieściowy morderca budzi lęk i obrzydzenie.

Podsumowując:
Thriller trzymający w napięciu od początku do końca. Doskonała lektura dla miłośników gatunku o stalowych nerwach. Polecam

Oliwkowy szlak - Carol Drinkwater

2011-08-10T14:28:00.000+02:00

Carol Drinkwater znowu czaruje czytelnika swoim piórem, mami zapachami i obrazami. Po raz kolejny chylę czoła przed ogromem wiedzy do jego udało się jej dotrzeć i zgromadzić w jednym w jednym miejscu – swojej książce.

Ale od początku mili Państwo.

Autorka jest popularną irlandzką aktorką i zarazem właścicielką oliwkowej farmy w południowej Francji, z której to perypetie opisuje w swoich książkach. Tym razem postanowiła pójść dalej i poznać historię drzew, które zapewniają jej azyl i ukojenie dla zbolałej duszy.

„Oliwkowy szlak” to w rzeczywistości podróż przez Marsylię, Liban, Syrię, Turcję, Maltę, Tunezję, Libię, Grecję, Kretę i Izrael. Przeszłość łączy się tutaj z teraźniejszością niczym tekst z muzyką, uzupełniają się i tworzą całość. Dzięki pisarce czytelnik może poznać zarówno historię ludów starożytnych takich jak np. Fenicjanie oraz dzieje ich dzisiejszych potomków. W bardzo spójny, lecz nie zawsze krótki i szczątkowy przedstawia się tutaj podłoże kulturowe i geograficzne.

Ta podróż z pewnością nie udałaby się bez pasji i odwagi, która cechuję Carol Drinkwater. Jednak najważniejsi są tu jak zawsze ludzie. To oni pomagają i przeszkadzają, to oni zbierali się wokół drzew by płakać i świętować, by spisywać ich historię. To oni pomagają pisarce przemierzać nie odkryte przez turystów drogi, zapraszają do swoich domów by dzielić się opowieściami i przysmakami, nic bowiem tak nie zbliża do siebie ludzi jak jedzenie – a tego podstawą jest przecież oliwa.

Niech nie zmylą Was moje zachwyty bowiem nie jest to opowieść idylliczna. Będąc w takim kraju jak choćby Izrael nie sposób nie odnieść się do panującej sytuacji politycznej i tego jak ona wpływa na nastroje społeczne. Tak też się stało, pisarka robi to w sposób niezwykle ludzki, jestem przekonana, że u większości obraz tamtejszej rzeczywistości wzbudziłby smutek, rozczarowanie, może niesmak.

Styl jakim posługuje się pani Drinkwater jest prosty i zarazem przejmujący. Odnosiłam wrażenie, że to nie są jedynie wydrukowane litery ale żywe obrazy, bo ta książka pachnie egzotyką, wszystko co w niej przedstawiono wydaje się być namacalne, prawdziwe. Nie sposób wyrazić ile ciepła, humoru i zwykłych momentów zwątpienia znajdziecie tutaj. Mój egzemplarz „Oliwkowego szlaku” jest przepełniony małymi samoprzylepnymi karteczkami, bo nie sposób spamiętać wszystkich informacji jakimi autorka dzieli się z czytelnikami, a warto wiedzieć, bo informacja dzisiaj jest cenniejsza niż złoto.

Kiedy wejdziecie do świata gajów oliwnych, nie będziecie chcieli z niego wyjść. Wyruszcie więc w drogę i zobaczcie gdzie znajduje się meta.

Polecam.